Top nieuws

0 6456
Jettie Roest en Daline. Foto: Wim Roest

Het paardrijden was Jettie Roest met de paplepel ingegoten. Ze zou zich meer gaan richten op de sport, totdat ze bij de val van een paard twee nekwervels brak en een dwarslaesie kreeg. Ondanks haar beperkingen rijdt de amazone nog steeds op haar Friese merrie Daline.

Onder de indruk

Voordat de amazone van een paard viel, schreef ze toevallig bij een para-wedstrijd op de manege waar ze destijds reed. “Ik had zelf de opleiding paardenhouderij gedaan en wist dus niets van medische dingen of zorg”, steekt Roest van wal. “Toen ik bij die wedstrijd schreef heb ik echt mijn ogen uitgekeken. Ik vond het zo bizar knap wat deze ruiters en amazones konden en deden. Zij reden nog beter dan ikzelf, terwijl ik op dat moment nog geen beperkingen had. Daar was ik ontzettend van onder de indruk. Anderhalve maand later kreeg ik zelf een ongeluk, waardoor ik uiteindelijk ook pararuiter werd.”

Heel voorzichtig

De amazone brak twee nekwervels bij de val. “In het ziekenhuis gingen ze er vanuit dat ik vanaf mijn nek naar beneden verlamd zou zijn. Gelukkig doen allebei mijn armen het nog. Dan kan je ten minste nog íets. Ik heb ongeveer een half jaar gerevalideerd. Ik wist gelijk dat ik weer wilde paardrijden, want dat konden die pararuiters op de wedstrijd immers ook. In het revalidatiecentrum waren ze heel voorzichtig, mijn dwarslaesie zit bij mijn borst en daardoor dus relatief hoog. Maar binnen het halve jaar ben ik gaan paardrijden, al vond ik het wel doodeng. Ik heb namelijk PTSS en angststoornissen overgehouden aan mijn val. Gelukkig hebben we dat nu aardig onder controle.”

Onvoorspelbaar

Het paard dat Roest voor haar val al had was vrij onvoorspelbaar. Hierdoor had haar moeder liever niet dat ze daar nog op zou gaan. De zoektocht naar een nieuw paard begon. Roest kwam terecht bij Marijke Hampsink-Folkers en Imke Kloosterman, de fokkers van Daline. “Voor mijn val was alles paard. Mijn hele leven bestond uit paard. Daarom wilde ik er dus ook heel graag weer op. Daline kocht ik toen ze vijf jaar was bij haar fokkers. Ze is een nakomeling van Jasper, een super gave hengst waar ik altijd al wat mee had.” Daline bleek perfect te passen bij de wensen van de amazone. “Ze keek niet eens op van mijn rolstoel de eerste keer dat ik haar zag.”

Ervoor gemaakt

Daarom ging ze samen met een vriendin nog een tweede keer kijken. “Zij heeft Daline toen gereden en zei dat het wel goed moest komen. Toen heb ik haar gekocht. Het eerste halfjaar heeft mijn moeder haar getraind. Ze heeft haar toen ook heel erg de stemhulpen aangeleerd. In de lente ben ik verhuisd naar Manege in ’t Biobos. Samen met mijn instructrice hebben we gekeken naar hoe Daline op de tillift reageerde. Eerst is mijn instructrice erop gaan zitten via de tillift. Omdat ze er helemaal niks op uit deed, ben ik er daarna ook op gegaan. Daline verroerde zich niet. Zelfs mijn instructrice zei: ‘Ik heb heel veel paarden gezien, maar dit slaat echt alles’. Daline is er echt voor gemaakt.”

Perfect aanvoelen

Jettie Roest op Daline. Foto: Wim Roest

Voor Roest was het een fantastisch gevoel om voor het eerst op haar eigen paard te zitten. Ze vertelt: “Het was echt super gaaf. Dat was voordat mijn angststoornis zich zo ver had ontwikkeld. De eerste keren dat ik met haar ging stappen waren wel spannend. Ik wist natuurlijk niet wat ze ging doen. Mijn moeder had Daline vast en er lopen nog twee mensen naast mij mee. Ze voelt mij echt perfect aan. Eén keer kreeg ik een spasme toen ik op haar zat. Mijn moeder kreeg haar gewoon niet vooruit. Als Daline voelt dat ik een beetje scheef zit, dan stopt ze. Pas als ik weer goed zit loopt ze verder.”

Dankbaar

De 27-jarige amazone is helemaal in de wolken van haar merrie. “Ze gaat echt niet meer weg, ze blijft tot ze er niet meer is. Ik heb heel veel troost en steun aan haar. Daline is zó lief en geduldig. Dat ik zoveel angst heb vind ik wel sneu voor haar. Vooral omdat ik daardoor ook een hele tijd niet op haar heb gereden. De vraag of ik haar niet beter kon verkopen heeft wel eens door mijn hoofd gespookt. Maar door mijn lieve ouders en mijn twee bijrijders Tessa Slot en Anandi Visser kan ik haar houden. Zij trainen haar goed en houden haar dressuurmatig aan de gang. Zonder deze mensen om mij heen zou ik geen paard kunnen hebben. Ik ben echt heel erg dankbaar voor alles wat ze voor me doen.”

Het hart volgen

“Het is geen makkelijke weg”, stelt Roest. “Ik ben geclassificeerd bij de KNHS, maar omdat ik niet zelfstandig kan en durf te rijden kan ik geen officiële wedstrijden rijden, wel rijd ik soms onderlinge wedstrijden op de manege.  Wedstrijden zijn ook niet het belangrijkst voor mij. Het enige doel is dat ik plezier wil hebben. Stel het wordt echt te gek met mijn angst, dan rijd ik niet meer. Maar ik zal altijd met de paarden bezig blijven. Het doel is wel om het rijden nu weer verder op te bouwen. Lekker buitenrijden en lol hebben. Ik volg gewoon mijn hart, dat is dan ook wat mij kracht geeft”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Wim Roest

Rachelle Elshout

Rachelle Elshout maakte op de Subtopwedstrijd in Bodegraven haar debuut in het ZZ-Zwaar. Ze reed haar zelfopgeleide ruin Emporio (v. Leonardo da Vinchi) naar een score 61,4% en 61,9%.

“Het ging goed en het was superleuk om te doen. Emporio is normaal nooit heel makkelijk in de baan, maar hij bleef lopen dus ik was heel blij”, vertelt de amazone lachend. “Ik moet nog even laten bezinken dat ik het heb gedaan én dat het gewoon gelukt is”.

Realiteit

Elshout kocht de ruin op tweejarige leeftijd. “Het opleiden ging met vallen en opstaan. Er is zelfs een hele tijd geweest dat hij de trailer niet eens meer in wilde, daar hebben we toen hard aan moeten werken. Ik heb hem nu negen jaar en ons doel was om ooit Z2 te mogen rijden. Dat we nu ZZ-Zwaar starten had ik echt nooit verwacht, wel stiekem van gedroomd natuurlijk. Het is heel gek dat die droom nu opeens realiteit is geworden”.

Pirouettes

Elshout vertelt dat spanning een puntje is waar ze tijdens wedstrijden vaak tegenaan lopen. “Bij het binnenkomen in de eerste proef kwamen we er achter dat er een auto in de hoek stond. Dat waren we niet gewend en ik merkte aan Emporio dat hij spanning opbouwde. De eerste helft van de proef was het een beetje lastig om er langs te komen, het tweede gedeelte van de proef ontspande hij weer en was hij er weer helemaal bij. De wissels gingen heel goed en ook de drafstukken voelden heel fijn aan. Wel merkte ik dat ik meer aandacht moet besteden aan de pirouettes, want die vindt hij nog best lastig. De rest ging super goed, daar ben ik heel blij mee”.

Goede weg

Ze sluit af: “Ik ga zeker snel weer starten, je moet toch een beetje op pad blijven gaan. Voor de volgende keer wil ik de appuyementen in de galop wat meer perfectioneren. Daarnaast ben ik heel erg bezig met het werken aan de verzameling en ik zie ook aan de punten dat dat erg gewaardeerd wordt. Ik ben op de goede weg met de trainingen. Uiteindelijk wil ik gewoon kijken wat mogelijk is. Dit paard heeft het allemaal in zich, maar zijn karakter werkt niet altijd mee. Ik ben in ieder geval al heel blij dat dit is gelukt”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kirsten van der Peijl

Op de Subtop wedstrijd in Blaricum schreef Laura Ravelli de Intermediaire I op haar naam. Ze reed haar Dicaro (v. Obelisk) naar 60,309%. Met zijn broertje Aike (v. Obelisk) werd ze derde met 62,132%.

Dochter

Ravelli vertelt “Aike was al ruim een jaar niet op concours geweest. Ik heb net een dochter gekregen waardoor we er even uit hebben gelegen. Hij was daardoor wat kijkerig en het was wat onwennig voor hem. Dicaro heb ik twee weken geleden voor het eerst weer uitgebracht. Hij was iets meer ontspannen maar heeft ook meer ritme nodig om er goed in te komen.”

Uitgestrekte gangen

De sterke punten van Dicaro zijn de uitgestrekte gangen en de series. Dit geldt ook voor zijn broertje Aike. “Aike wil in de ring nog weleens onzeker worden en terugkomen op de hulpen. Als hij dan de uitgestrekte gangen mag laten zien is hij er weer. Aike kreeg voor de uitgestrekte draf achten en Dicaro kreeg ze voor de wissels” vertelt de amazone.

Schaapskooi

De jury schreef ‘Veelbelovend en mooie combinatie. Vriendelijk door de baan gereden. Beide paarden zijn zelf gefokt en opgeleid. Ravelli is werkzaam bij dressuurstal de Schaapskooi dat in eigendom is van Atie Spijker. “Atie helpt me met trainen en de paarden zijn gefokt uit haar Grand Prix merrie. We begeleiden kinderen en volwassen, hebben een pensionstal voor 36 paarden en begeleiden bij aan- en verkoop. We hebben vijf Obelisk nakomelingen. Atie en haar man zijn gek van Obelisk. Atie leste vroeger bij Bert Rutten en hij reed Obelisk. Het zijn pittige paarden maar ze kunnen het hogere werk aan.”

Laura Ravelli & Dicaro

Zware Tour

“Dicaro geeft het gevoel dat hij de Zware Tour aan kan. We zijn bezig met de piaffe, passage en de eners. Het is wel het doel om Intermediaire II met hem te gaan rijden. Dat geldt ook voor Aike maar Dicaro wilt echt voor je werken. Als het vandaag niet hoeft vindt Aike dat ook prima” vertelt ze lachend. “Het zijn twee volle broers maar toch verschillen ze ook van elkaar. Dicaro is veel groter dan Aike maar ze zijn wel allebei zwart.”

Team

De amazone wilt graag weer terug naar haar oude niveau. “Met Dicaro is het wel het doel om binnen een jaar ons debuut te gaan maken. Ik had hiervoor een ander broertje van ze onder het zadel maar die had een probleem met zijn hart. Ik ben met deze twee opnieuw begonnen en toen ik de overstap wilde maken bleek ik zwanger te zijn. Atie helpt me heel veel en steunt me altijd. Ik werk fulltime op stal en heb een fantastisch team om me heen.”

Tekst: Michelle Klutman

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Laura Ravelli

Ellen van Arendonk - Foto: Demi Smit fotografie

Ellen van Arendonk maakte haar ZZ-Zwaar debuut in Groesbeek. Ze keerde met het fokproduct van haar opa huiswaarts met het rode en oranje lint. De proeven met Incredible (v. Desperado) werden beloond met 62,929% en 62,857%.

Eerste keer

Van Arendonk vertelt “De eerste proef ging best wel fijn. Het was voor ons allebei de eerste keer op dit niveau. Het was even wennen maar we kwamen de proeven zonder grote fouten door. Er moet nog heel wat gefinetuned worden maar voor de eerste keer ben ik heel tevreden.”

Gedragen

De jury schreef ‘Leuk paard en mooie combinatie’. De amazone vertelt “De schouderbinnenwaarts doet hij heel mooi en zijn draf is steeds meer gedragen. De appuyementen gingen fijn en hij kan ook heel goed stappen. In de galop mag hij zichzelf nog iets meer gaan dragen. De hoogste cijfers kregen we ook voor de onderdelen in stap en draf.”

Ervaring

Incredible is gefokt en in eigendom van de opa van Van Arendonk. “Eind 2017 ben ik hem gaan rijden, hij was toen vier jaar oud. We zijn samen in het L1 begonnen en langzaam steeds verder doorgestroomd. Nu zijn we in de Subtop beland. Mijn doel is om lekker door te rijden samen en regelmatig wat wedstrijden starten. Ik wil meer ervaring op doen op dit niveau. Hopelijk kunnen we ook nog steeds een stapje hoger gaan. Het is nu belangrijk om kilometers te maken en kijken hoe ver we kunnen komen. Hij laat thuis al leuke dingen zien” vertelt ze enthousiast.

RS2 Dressage

Van Arendonk is werkzaam bij RS2 Dressage in Groesbeek. Haar paard Incredible staat daar ook gestald. Over haar paard vertelt ze “Hij is echt super lief en makkelijk in de omgang. Ik denk dat iedereen er zo mee weg kan rijden. Hij is met rijden heel braaf maar je kan hem ook scherp maken. Hij wilt heel graag voor je werken en wordt dan ook heel enthousiast. Nieuwe onderdelen pakt hij snel op, het is een toppertje.”

Potentie

“Misschien dat we over drie weken weer gaan starten. Ik wilde eerst afwachten hoe het deze keer ging. Marieke (van der Putten, red.) en Robin (van Lierop, red.) helpen mij regelmatig met rijden. Robin zei laatst dat hij wel potentie heeft voor het goede werk. Marieke vindt dat hij een goede techniek laat zien in de oefeningen. Ik denk dat er wel meer in zit en ik ben blij dat zij dat ook zien” vertelt de amazone gedreven.

Tekst: Michelle Klutman

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Demi Smit fotografie

0 1990
Edward Gal - GLOCK's Toto Jr NK Dressuur 2020 © DigiShots

Afgelopen weekend was Hoefslag-huisfotograaf DigiShots aanwezig op het NK Dressuur. We laten je mee nagenieten: scrollen maar!

Edward Gal – GLOCK’s Toto Jr
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Edward Gal – GLOCK’s Toto Jr
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Edward Gal – Hans Peter Minderhoud
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Edward Gal – GLOCK’s Toto Jr
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Hans Peter Minderhoud – Invictus
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Bart Veeze – Imposantos
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Frank Hosmar – Alphaville N.O.P.
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Daphne van Peperstraten – Greenpoint’s Hotmail V
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Robin Heiden – Gasmonkey
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Jeanine Nieuwenhuis – TC Athene
NK Dressuur 2020
© DigiShots
Prijsuitreiking Children 1. Kebie Raaijmakers & Happy Feet, 2. Veerle van Hof – Don Diablo, 3. Maura Knipscheer – Amaretto
NK Dressuur 2020
© DigiShots

 

0 1951

Judith van Thuil heeft twee paarden met niet alleen een bijzonder uiterlijk, maar ook een bijzonder verhaal. Haar Appaloosa Wonderboy is vier jaar terug beschoten in het weiland en heeft een lang traject moet doorstaan. Haar Painthorse Painted Picasso kreeg op tweejarige leeftijd acute Ataxie en had een kleine overlevingskans op dat moment. Toch heeft de amazone besloten om beide paarden een kans te geven, waar ze tot op de dag van vandaag geen moment spijt van heeft gehad.

Van Thuil herinnert zich nog goed dat ze haar paard uit het land haalde met een kogelgaatje in zijn been. “Ik zag dat hij een dik been had toen ik hem uit het land haalde. Er zat een klein gaatje in, dus ik dacht dat er misschien ergens een spijkertje uitstak. Er zat een korstje op, dus ik zocht er niet gelijk wat achter. De volgende dag had hij een dik voorbeen waar eenzelfde soort wondje op zat. Ik heb er een foto van gemaakt en die laten zien op de dierenartspraktijk waar ik werk. Daar kreeg ik de opmerking van een collega dat het verdacht veel leek op een kogelwondje”.

Operatie

Op dat moment gingen alle alarmbellen rinkelen. “We hebben gelijk foto’s gemaakt van zijn benen, daar was inderdaad op te zien dat er ijzerdeeltjes in zijn bot zaten. We wisten toen zeker dat hij beschoten was. Ik heb hem meteen laten opereren in de kliniek, ondanks dat we niet wisten wat de schade was en of alles verwijderd kan worden. Wel was toen vrijwel zeker dat hij niet meer kon dienen als sportpaard, maar dat maakte mij niks uit. Het was voor mij het belangrijkste dat hij voor de rest een pijnvrij leven zou kunnen hebben. Rijden was niet aan de orde, hij moest gewoon verlost worden van zijn pijn”.

Ze vervolgt: “Het is een flinke operatie geweest en er zijn uiteindelijk zelfs een paar splinters blijven zitten. Gelukkig was de operatie voor de rest helemaal geslaagd. We gingen gelijk een traject in van wondverzoring, herstellen en uiteindelijk revalideren na weken boxrust. Na een jaar opbouwen ben ik gaan trainen en onlangs hebben we, tegen alle verwachtingen in, ons ZZ-Zwaar debuut gemaakt. Hij heeft nergens last van en er is niks meer te zien vanaf de buitenkant. Dat ik hem zelf hem opgeleid en dat we samen dit drama hebben overleefd, is gewoon geweldig. Ik wil nu echt kijken hoe ver ik met hem kan komen, maar ik heb wel geleerd dat de weg naar succes veel belangrijker is dan het resultaat”.

Painted Picasso

Ondanks deze tegenslag was de pech nog niet over voor Van Thuil. “Ik heb Painted Picasso gekocht als veulen zijnde, hij is bij mij gekomen toen hij zes maanden was. Ik heb hem gekocht omdat ik, net als bij Wonderboy, verliefd werd op zijn advertentie. Helaas kreeg ik daar de pech mee dat hij als tweejarige acute ataxie kreeg toen hij op het land stond. Dusdanig erg dat een goede toekomst er eigenlijk niet meer inzat. Hij kon niet galopperen en kon zich niet redden in de kudde, als hij zich omdraaide in zijn stal viel hij gelijk om. Ik kreeg het advies om het traject niet aan te gaan, omdat de kans groot was dat hij niet meer als rijpaard kon functioneren, maar dat volgde ik zeker niet op”.

Kans

Ook Painted Picasso, die door het leven gaat als Wiebel, kreeg een kans. “Ik heb zijn huisvesting aangepast en hem een tijdje alleen gezet omdat het niet meer ging met andere paarden. Vervolgens zijn we heel lang vanaf de grond gaan trainen en na een lange weg, ben ik er voor het eerst op gaan zitten. Hij wilde zó graag en hij wilde zo graag leren, dat ik hem gewoon een kans gunde. Ook al werd het een recreatiepaard. Door het rijden konden we spieren trainen die we vanaf de grond niet konden gebruiken. Zo ging het steeds beter met zijn balans”.

Het trainen onder het zadel werkte en het ging steeds beter met het paard. “Hij is nu zes en we zijn vorig jaar een paar keer L1 gestart waarbij we winstpunten gehaald hebben en meerdere keren in de prijzen zijn gevallen. We trainen thuis op M/Z-niveau en het is de bedoeling dat ik hem volgend jaar uit ga brengen in het Z. Ik had niet verwacht dat we dit zouden bereiken, iedereen verklaarde me voor gek. Mensen zeiden letterlijk: ‘Dit paard is niets meer dan een frikadel’. Maar ik wist dat ik de keuze om hem in te laten slapen altijd nog zou kunnen maken. Gelukkig heb ik dat nooit gehoeven. Als ik nu terugkijk heeft hij echt wel een jaar niet zo’n leuk leven gehad. Hij moest alleen staan en viel vaak uit het niets om. Maar als ik nu kijk hoe hij het doet en hoeveel plezier we hebben, word ik heel gelukkig. Het was het allemaal waard, hij doet het gewoon!”.

Niet te bevatten

De amazone blikt terug op de afgelopen jaren: “Soms moet het zo zijn. Het verhaal van Wonderboy is natuurlijk niet te bevatten, je kan natuurlijk nooit goedpraten dat iemand daartoe in staat is, maar je moet er niet te lang in blijven hangen. Onze band is hierdoor vele malen sterker geworden. Hij is geen geboren atleet, maar doordat wij zo’n sterkte band hebben gaat hij altijd voor me door het vuur. Ik heb nu twee paarden staan met een heftige geschiedenis en het is bij beide goed afgelopen. Tegenslagen, pech en verdriet zijn nu makkelijker te accepteren. We zullen nooit weten waarom dingen gebeuren in het leven, maar het belangrijkst is dat we weer kunnen genieten en plezier hebben. Dat we ook nog een beetje succesvol zijn in de sport, is helemaal geweldig. Wat wil je nog meer?”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Diede Schutten / Stef Kolkman

Foto: Jamie Lee Lenssen

Jamie-Lee Lenssen reed haar Happy Dancer naar 63,43% en 63,57% in het ZZ-Zwaar. De combinatie keerde huiswaarts met het oranje lint vanuit Snelrewaard. Ze vertelt “Ik kon het jurycommentaar meteen toepassen in de tweede proef, dat pakte heel goed uit.”

Vlekkeloos

Lenssen vertelt over haar paard “Hij had best wel een goede dag. Happy is een paard die tweeën en negens kan lopen. Hij ging redelijk vlekkeloos door de proeven. Ik was tevreden over de wedstrijd. Het is prettig rijden in Snelrewaard, je hebt even de gelegenheid om in de wedstrijdbaan te rijden. Daar raakt hij meestal wat rustiger van. Het inrijden ging goed maar in de eerste proef hadden we nog wat spanning. Daardoor waren de wissels wat groot.”

Verzameling

Over haar tweede proef vertelt de amazone “De tweede ging een stuk beter. De staponderdelen waren iets meer maar ik was heel erg tevreden over het geheel. Er waren geen grote fouten en de series gingen goed. Voordat ik de tweede proef in reed zei de jury probeer wat meer aan je verzameling te werken. Daar heb ik gelijk wat mee gedaan. De jury schreef op het protocol ‘stuk beter gedaan, leuk paard en mooie combinatie’. Ik vond het erg leuk dat het allemaal lukt als je er hard naar toe hebt getraind.”

Lichte Tour

Het was de vijfde wedstrijd voor de combinatie in het ZZ-Zwaar. “Er heeft heel lang tussen gezeten door de Corona. Sinds er weer wedstrijden zijn was het de tweede keer voor ons. Ik rij hem nu twee jaar voor zijn eigenaren. Ik heb heel uitgebreid de kans gereden om hem te rijden en te kijken hoe ver we samen kunnen komen. We hopen dit jaar nog Lichte Tour te starten. We zijn nu een paar wedstrijden onderweg en we hebben nu zeven winstpunten. Het gaat steeds beter en de Lichte Tour is toch wel het ultieme doel. Voor mij is het ook mijn eerste paard in de Subtop. Hiervoor reed ik met twee paarden ZZ-Licht” vertelt de amazone gedreven.

Werkwillig

De combinatie lest bij Danielle van Mierlo en bij Patrick van der Meer. Ze vertelt enthousiast “We gaan iedere week naar Danielle en met enige regelmaat naar Patrick. Happy is een heel lief paard en ik heb een hele goede klik met hem. Hij is best groot, 1.80 meter maar als hij zo fijn gaat lopen geeft hij een gigantisch goed gevoel. Happy heeft veel looplust en hij wilt graag voor je werken. Als hij zo onwijs goed gaat draven en de series springt is dat echt fantastisch.”

Tekst: Michelle Klutman

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jamie-Lee Lenssen

0 10235

Zei je doorzitten? Kom op, je wilt er van af. Van dat gebonk en gehobbel. Dat geklots. Een stevige BH helpt niet, er moet méér gebeuren.

Rijden zonder beugels? Zwoegen in de sportschool? Domweg meters maken? Je deed het. En je stuitert nog steeds. Dus kom maar op met die verlossende tip.

Bottom line: je maakt een denkfout. Doorzitten is geen op zichzelf staande kunst, maar een logisch gevolg. Het summum van een functionele opbouw van je ruiterhouding. Voorgerecht, hoofdgerecht en dan het toetje. Lukraak gaan doorzitten is beginnen met het toetje. Dan heb je niet genoeg. Dat is de crux.

Dus hoe bouw je goed doorzitten op?

Dat begint in je hoofd. Als je je realiseert dat doorzitten hetzelfde van jouw lichaam vraagt als jij aan je paard vraagt in de verzameling. Je wilt ontspannen aanspanning. Als jouw romp op verbinding is, kan je bekken zich vrij bewegen. Onbelemmerd. Dus niet alleen je paard, maar ook jij hebt een zachte aanspanning nodig. Dan volg je optimaal de bewegingen terwijl je paard maximaal beweegt. Zoveel verschillen jullie niet. Maar de weg ernaar toe wijkt nogal af. Je paard komt er beter vanaf.

De begeleiding voor paarden is vaak beter dan die voor ruiters

Hippisch Nederland heeft een mening. Stap op een koud paard, zet hem acuut in de verzameling en Facebook barst uit zijn voegen. Volstrekte verontwaardiging. “Want hoe-zo geef je dit paard geen opbouw-kans naar de verzameling toe?!” Fair enough.

Ik breek diezelfde lans voor ruiters. Zomaar gaan doorzitten is jezelf in de verzameling persen. Dat geeft een gespannen beeld. Bij paard én ruiter.

Dus begin bij het begin

Check bijvoorbeeld de positie van je stijgbeugel. Is die verkeerd, dan mis je de vering in je enkel – knie – heup lijn. Zo werkt je bekken ook maar op halve kracht. En van je bekken moet je het nou net hebben. Bij dat doorzitten. Dus de beugel niet onder je tenen, maar onder de bal van de voet. In je eerste manegeles hoorde je dit al. Je weet nu waarom.

Werk dan stapsgewijs verder

Want je lichaam heeft nogal wat radartjes die allemaal moeten draaien. De goede kant op. Draait er één radartje niet? Dan staat de hele klok stil. Knijp je met je knieën? Vergeet het maar met doorzitten. Je blokkeert je veer in je beenlijn en bekken. Ook al. Dus werk vanuit een zachte knie. En heb je die eindelijk ontspannen, zeur ik nog even verder. Over je enkel en heup. Ik kan er ook niks aan doen. Want als je enkel strak is, zijn je knie en heup dat ook. Als je goed wilt doorzitten, zul je al die gewrichten los moeten laten. Oefen dat gerust in stap. Dat is mijn paradepaardje, mijn motto, mijn overtuiging. “Goed doorzitten begint in stap”.

Want doorzitten is een eindstation, geen startpunt.

Wil je precies weten hoe het zit? Ga dan naar de cursus ‘Doorzitten als een prof’.

Bron: Academy4horses

 

IJsbrand Chardon, Bram Chardon
IJsbrand en Bram Chardon (foto: Remco Veurink)

De nog nooit vertoonde documentaire van Annette van Trigt ‘De Jacht op Goud’ werd zondagavond 20 september uitgezonden door omroep WNL. Deze documentaire over Bram en IJsbrand Chardon kun je nu ook terug kijken.

Voorbereiding op WEG in Tryon

In ‘The Hunt for Gold’ volgt Van Trigt de menners in hun voorbereidingen op de WEG in Tryon én tijdens de wedstrijd zelf. Beide menners hebben maar één doel voor ogen: team- en individueel goud. Dat lukte allebei niet en daardoor spelen de emoties hoog op.

Bekijk hier de documentaire terug.

Totilas en London

Van Trigt maakte ook al furore met de documentaires over Totilas (‘The Story of Totilas’) en Eurocommerce/London (De Slag om London).

De trailer van de film:

Bron: Mensport

Foto: Remco Veurink

Westerdijk
Michelle Westerdijk - Kashmire Horsefood Dressuur Talent 2019 © DigiShots

Op 19 september werd in Assen een wedstrijd van de Subli Competitie voor Jonge Dressuurpaarden verreden. De rubriek bij de vierjarigen werd gewonnen door Floor Vos met RVS Glamourboy. De allerhoogste score van de dag ging echter naar Michelle Westerdijk. Zij reed haar Kashmire naar een prachtige 85,2% in de rubriek voor vijfjarige paarden.

‘Glamourboy heeft veel potentieel’

Juryleden Jacques van der Harst en Monica Drohm waren zeer tevreden over de prestaties van de deelnemers. In de rubriek voor vierjarige paarden bleven Floor Vos en Glamourboy RVS met 76% voor Vai Bruntink met Limited Edition Taonga. Van der Harst zegt: ‘Glamourboy van Floor Vos is absoluut een zeer aansprekend paard met drie goede gangen en veel potentieel voor de toekomst. Hij zou alleen ietsje meer op lengte gereden mogen worden, maar verder was de africhting en gehoorzaamheid prima voor elkaar. Ook Vai Bruntink en Limited Edition Taonga lieten een keurige proef zien. De galop van dat paard was echt uitstekend en zeker een 9 waard. Alleen de stap is bij die combinatie nog een aandachtspuntje, maar over het algemene beeld waren wij zeer tevreden.’

‘Kashmire is een zeer compleet paard’

De echte koploper van de dag was Michelle Westerdijk, die met Kashmire maar liefst 85,2% scoorde in de rubriek voor vijfjarige paarden. Van der Harst: ‘Kashmire is een zeer compleet paard, waar we als juryleden erg gecharmeerd van waren. Hij werd dan ook op een keurige en correcte manier voorgesteld door Michelle zoals we dat graag zien bij een vijfjarig paard. Deze combinatie stak er met kop en schouders bovenuit. Maar ook Jesslin Galiart liet met King van het Haarbosch zeker een zeer correcte proef met een goede opbouw zien. Met een nette score van 81,6% eindigden zij als tweede.’

Uitslagen Subli Competitie Jonge Dressuurpaarden 19 september Assen

Vierjarigen:

  1. Floor Vos – RVS Glamourboy (76%)
  2. Vai Bruntink – Limited Edition Taonga (75,8%)
  3. Astrid Reinders – Lukiano Stanzor Jcs (74%)

Vijfjarigen:

  1. Michelle Westerdijk – Kashmire (85,2%)
  2. Jesslin Galiart – King van het Haarbosch (81,6%)
  3. Mellanie Welles – William fan Stal Sibma (78,2%)

 

Bron: Persbericht

Foto: DigiShots

Volg ons!

103,138FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer