Authors Posts by Sara Ouwehand

Sara Ouwehand

14 BERICHTEN 0 reacties
Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in de Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

paarden weide vakantie

Ik ga op vakantie en neem nìet mee … mijn paard. Dat is het startpunt van mijn probleem. Mijn humeur slaat om bij de eerste vakantietekenen. ‘BOEK NU!’, schreeuwt het scherm tegen me. ‘Bemoei je met je eigen zaken!’, denk ik. Ondertussen zet mijn man een zonnig muziekje op. Om in de stemming te komen.

Oké, ik weet het, er zijn mensen die wél graag op vakantie gaan. Opvallend genoeg zijn dat meestal mensen zonder paarden. Hoe dan ook, vandaag stel ik me sportief op. Niet meteen zeuren over trainingsachterstanden, kapot geschuurde staarten en gemiste supplementen. Maar dat is natuurlijk wél de keiharde realiteit. Onder ons gezegd hè. En dan heb ik nog niet eens gezaagd over mijn persoonlijke gebrek aan Vitamine Paard. Ja, één ding is zeker… Dit wordt een lange vakantie.

Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?!

‘Klik’, en we hebben geboekt. Hij trekt een biertje open, ik stel een calamiteitenplan in werking. Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?! Dat is toch niet zomaar een vraag. Jij weet ook, dit vraagt om een uiterst serieuze selectieprocedure. De kandidaat moet vriendelijk, begripvol, vakkundig en vooral BETROUWBAAR zijn. Ooit was dit de vacaturetekst voor een huwelijkspartner, nu voor de paardenoppas. Bijna hetzelfde.

Geschikt Bevonden Stalgenoot

Na een zorgvuldige screening blijft er één iemand over. De Geschikt Bevonden Stalgenoot. Zij wordt vakantievoogd. Een eervolle taak, wie wil die nou niet? Afgesproken dus. En of ze ook meteen de waslijst met instructies wil tekenen. Gelukkig is ze de lulligste niet. Mensen die zelf een paardenkind hebben, zitten toch wat ruimer in hun begrip. Enige geruststelling daalt in. De vertrekdatum nadert, dus de timing is goed.

Wake up call

En ach, in het beloofde vakantieparadijs valt het best mee. Gewoon je ogen afwenden als je een paard ziet. Niet te diep zuchten wanneer je op de snelweg een trailer inhaalt. Dan gaat het wel. Zo goed en zo kwaad als het kan vakantie vieren. Ik ben er maar druk mee. Maar wat denk je? Belt ineens de Geschikt Bevonden Stalgenoot.

Mijn maag draait een pirouette. Één ringtone om te beslissen of ik opneem of meteen mijn koffers pak. Ik neem op. (Als in: zeg het maar meteen, snel en zonder te liegen, dan kom ik gisteren naar huis). Maar dan dat nonchalante lachje, hè. Helemaal leukig roept ze: “Niet schrikken!” De brokken vallen klaterend in zijn bak.
Moet je weten waar ze voor belt. Of ik het oké is als hij dat supplement tien minuten later krijgt? Ze zat achter een tractor op weg naar stal.

Soms moeten we elkaar gewoon geen mietje noemen. Ik heb dit geheel aan mijzelf te danken. Point taken.

Welkom thuis

Ondertussen vordert de vakantie gestaag. Het went, zo kan je het ook zeggen. Maar ken je dat gezegde over de laatste loodjes? Dus ik opper voorzichtig of het niet fijner is (voor hem) als we eerder terugrijden. Lekker slapen in ons eigen bed, ik heb de lakens nog gewassen. Hoe fijn is dat? (Lees: ik bons klokslag openingstijd op de stalpoort). Hij knikt instemmend. Ik voel me volmaakt begrepen, hij kiest de weg van de minste weerstand. Iedereen blij.

Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht.

Dus daar zijn we weer. Ik scheur over de vertrouwde weg naar stal, op naar de hereniging! Terug bij mijn paardenliefde. Het missen is ongetwijfeld wederzijds. Hoewel, als ik dan ein-de-lijk in de wei sta, heb ik een stevige concurrent aan het gras. Het gaat toch wat anders dan verwacht. Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht. Niks. Noppes. Hoogstens een verbaasde blik. Waarom ik zo overmatig blij om zijn nek hang? Hij snapt er niks van. Ik pak mijn koffer maar weer in.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto:

ruiterhouding

Doorzitten en nog kunnen lachen ook? Een godswonder. Misschien weggelegd voor Edward, maar zeker niet voor jou. Toch? Well, I’ve got news. Het lijkt net zo lang moeilijk totdat het makkelijk wordt. Vergeet niet, in iedere ruiter zit een beetje Edward. Oké, soms is het zoeken. Jouw stukje Edward is even kwijt. Maar bespaar je alvast de moeite. Kilometers oefenen zonder beugels helpen je niet verder.

Nonsens met een zinnige oorsprong

In mijn praktijk komt het veel voor. Nonsens met een zinnige oorsprong. Ik noem een voorbeeld. In de lang verwachte eerste rijles riepen ze het al: “Druk je hielen uit!” Met rode wangen van inspanning en opwinding deden we ons best. Die hielen moesten en zouden omlaag. De beugels ook, wat zeg ik, je hele gewicht kwam er aan te pas. Mijn bescheiden mening? Die is kort. Stop er mee!

De voorbenen van je paard kunnen geen kant op bij overmatige beugeldruk. Een ideaal ingrediënt voor taktfouten. En trouwens, het been van de ruiter gaat ook op slot. Verend vermogen van de enkel/knie/heup-lijn? Dat gaat hop, het putje in. Die fijne zit is inderdaad een te hoog gegrepen godswonder als je je hielen uitdrukt.

Tot zover de nonsens. Nu de zinnige oorsprong. Je hielen zijn inderdaad een sleutel naar een goede zit. Alleen draait het om iets veel subtielers, namelijk het verleggen van je zwaartepunt. En leg dat maar eens uit.

Eigenlijk is het heel simpel. Niet dat gehang op je voorvoet! Verleg je zwaartepunt voor de grap eens naar je hielen en voel wat het doet.  Niet alleen in je voeten, maar in heel je lichaam. Voor de luie lezer verklap ik het effect. Hangen op de voorvoet betekent niets anders dan wiebelen en compenseren. Rusten in je hielen geeft steun en balans. Een goede begin van een ruiterhouding.

Veerkracht

En zo zijn er meer oneliners waar iedereen mee worstelt. “Recht zitten”, doet het ook zo goed. We overstrekken onze rug en trekken hem hol. Dus, je wervelkolom wordt korter en niet langer! Denk even na over de gevolgen hiervan.  Geen lengte, dus geen vering en daarom geen goede zit. Duidelijk verhaal, toch? Hoe dan wél, is nu de terechte vraag.

Een wervelkom langer (‘rechter’ in de volksmond) maken, is een kwestie van tweerichtingsverkeer. Je kruin gaat omhoog en je staart naar beneden. Dat laatste vergeten we vaak. En dat is nou net de sleutel naar echte lengte en veerkracht. Stuiteren of doorzitten? Dit kan het verschil maken.

De holistische ruiter

Nog iets anders. Je lichaam is één geheel. Je kan je lichaam nu eenmaal niet in losse stukken besturen. Armpje hier, beentje daar, buik in de plooi en hoppa. Hey, was het maar zo simpel. Je bent geen Transformer! Ploeterende ruiters bewijzen de complexiteit van ons lichaam. Wat je links verandert, heeft rechts effect en andersom. Dat is een holistisch ruiterbeeld. Realistisch kan je het ook noemen. Frustratiezone (lees: klapperbenen,wiebelehanden etc) in beeld? Verandering van mindset kan leiden tot de oplossing. Vaak ligt de oorzaak van een houdingsprobleem ergens anders dan op de plaats delict.

Blijven je benen maar klapperen? Goede kans dat je onderrug de boosdoener is. Die eeuwig terugwerkende binnenhand? Check je binnenheup een keer op blokkades. Gespannen heupen? Zorg dan dat je kaken ontspannen zijn. En zo kan ik voorbeelden blíjven geven. De puzzel is nooit gelegd. En dan heb ik het nog niet eens over de wisselwerking met je paard. Volgende blog misschien. Maar eerst schaffen we de oneliners over je houding af. Als tien keer gillen “handen laag” niet helpt, dan ga je vanaf nu op zoek naar een dieper liggende oorzaak. Knoop het in je oren. Er bestaat geen mechanische besturing! We zijn geen robots, thank God no.

Hier nog een afsluitende tip en voor het gemak blijf ik even bij dit voorbeeld. Zoek alsjeblieft een instructeur die verder komt dan het herhaalde brullen van “Handen laag!”. Bedenk even, houding en zit is een specialisme.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Remco Veurink

Projectje
Een nieuw 'projectje'?

‘Je bent de laatste redding voor dit paard.’ Een hoop gesputter volgt. Ze heeft meer dan genoeg projectjes, geld is een ding en de hele wereld kan ze niet  redden. Kortom:  dit keer begint ze écht niet aan een nog een nieuw projectje! Toch geeft hij zijn nummer, mocht ze zich bedenken. Ze hangt op en bedenkt zich. Drie dagen later hangt er een vers hooinetje in de trailer. Daar gaan we weer.

Hoofdschuddende mensen

Losgeslagen merries, hengstgebleven ruinen, driedelige bouwpakketten: sommige ruiters kan het niet gek genoeg. Ze zijn standaard omringd door hoofdschuddende mensen.  Afgewisseld met bewonderende ogen. Ondertussen breek ik mijn hoofd over dit fascinerende fenomeen: de gekte van een projectje.

Vast protocol

Maandagochtend: de viervoeter van mijn vriendin eist zijn vaste plek in mijn agenda. Dat is niet toevallig op het fitste moment van de week.  Uitgerust zadel ik hem op. Het komt goed. Vast. Ik sta te dralen en voel me klein. Zijn 1.80 m schofthoogte heeft daar niets mee van doen. Het is zo’n beetje ‘zegen de greep’ met deze jongen. Alleen een vast protocol werkt. Even slikken, stalgenoot stoer aankijken en opstappen. Mijn billen halen het zadel. Breath in, breath out. Gevolgd door gefladder van een nestelende duif. Dan gaat het snel, letterlijk. We schieten door de baan. Mijn adrenalinepeil is maximaal. Bloed stroomt volop door mijn aderen. Ik voel dat ik leef.  En misschien is dat wel de gekte van een projectje. Live the moment.

Redderssyndroom

Een lesklant oppert een andere verklaring. ‘Ik zie het mooie paard achter dit lelijke gedrag.’ Kijk, dat is een interessant gebied. Paardenpsychologie. Poneer een stelling op internet en je hebt ruzie. Een regenachtig weekend vul je er zo mee. Oké, het uitgangspunt is mooi. Wonden helen en van het eendje een zwaan maken. Alleen soms schieten we door. In mensenland heb je hier een term voor: het helperssyndroom. In vrouwenland gaan we graag een tandje verder. Daar heerst het redderssyndroom. “Voor mij verandert hij wel”. Deze syndromen zijn gouden ingrediënten voor frustraties, wanhoop en ander aanvullend drama. Zo bekeken kunnen we maar beter stoppen met die projectjes.

Dubbel

En toch hè, die verschoppelingen doen iets met je. Alles telt dubbel. De kopzorgen, de builen en de rekeningen.  Een heel leger aan (vermeende) specialisten laat je aanrukken. Just to be sure. Terechte medische zorg, daar niet van hoor. Maar ergens blijft het een grote gok. De stem die je overdag niet wilt horen, meldt zich s’avonds als omgekeerd slaapliedje. “Komt dit óóit goed?”

Explosies

Na een slechte nacht stap je gebroken op. Vandaag wordt het zeker niks. Verwachtingen worden losgelaten en dáár is dan dat moment. Hij doet ‘het’! Maakt mij het uit wat: aanspringen zonder explosies, een rechte lijn over de AC, een rit zonder stakingen. Niks is te gek. De zon breekt door en jij zit te shinen. Het liefste met publiek. Al is het maar de shetlander in de wei van de buurman. Achterstevoren op je paard van blijdschap.

Blij als een kind

Die momenten tellen ook dubbel. Wat zeg ik? Vierdubbel (en dwars)! Na de nodige projectjes trek ik iedere keer dezelfde conclusie. Ik ben zo blij als een kind met (ogenschijnlijk) kleine dingen. Ik denk het dát is, met die projectjes.

Foto: Shutterstock

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,527FansLike
0VolgersVolg
6,993VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer