Authors Posts by Sara Ouwehand

Sara Ouwehand

12 BERICHTEN 0 reacties
Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in de Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

sara ouwehand

Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè.

Ons probleem is dat we die reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond.

We wéten het allemaal. De teugels zijn geen handvat, je hand geen vijfde been en je armen hangen losjes naar beneden. Hoorden het vanaf les één. Dromen er zelfs van. Maar die uitvoering hè ….. getverdemme wat is dat moeilijk.

Gouden appje

Ik werd enorm geholpen. Lesgeven is géén eenrichtingsverkeer. Gisteren, in de ochtendzon, werd dat maar weer eens bevestigd. Bij mijn eerste bakkie viel het gouden appje binnen. Een leerling had aan mij gedacht. s’ Nachts, op de fiets, dronken en gelukkig. ‘Met zonder’ handen. Ook net als vroeger, maar dan wél functioneel. Ik deed een ochtenddansje. Lang leve de alcohol.

Want dat is het dus. Fietsen zonder handen is alles wat een ruiter nodig heeft. Het wijst je de weg. Iedereen deed het, dus iedereen snapt het. Hoe je balans houdt zonder je handen te gebruiken. Nu is het fietszadel smaller en dat is makkelijker. Daarom zeg ik, het is maar een voorbeeld. Maar wel een goed voorbeeld. Een overtreffende metafoor. De gouden greep.

Stalen leerpaard

Dat stalen paard is magisch. Ineens doe je dingen vanzelf die te paard onmogelijk lijken. Je billen zijn zacht. Je wéét gewoon, ‘maak ik er twee basketballen van, dan lig ik ernaast’. Zo logisch is dat. Dus heb je zachte billen. Daar denk je niet eens meer over na.

Op de fiets snap je het ineens. Je zwaartepunt. Dat ligt laag in je bekken en niet hoog in je borst. Topzwaar betekent een zwabberende fiets. Of paard. Dus gewoon in je billen zakken. Denk weer aan vroeger. Nonchalant stoer, want stel je voor die leuke buurjongen kijkt. Niks te stijf, maar doen alsof je dit al já-ren doet. Blijven lachen, omvallen doen we wel achter de heg.

Onafhankelijke benen

En dan die benen. Man, wat zijn ze onafhankelijk. Ze bewegen ronduit zonder dat je bekken scheef trekt. Je slingert dat wiel de rondte in en nergens raak je uit balans. Alleen je been beweegt, niet je bekken. Dáár begint een onafhankelijke beenhulp. Een gebalanceerde zit trouwens ook, dus we kunnen het wel. Kwestie van omdenken.

Volte

Bochten nemen ‘met zonder’ handen? Dat zet deze tip heftig sprankelend op nummer één. Pak je stalen vriend en doe het gewoon. Rijd een bocht zonder handen. En weet dat dit je ideale volte is. Het gebeurt gewoon.

Je zakt een fractie dieper in je bekken. Check. Dan maak je een accentverschil in je zitbeenknobbels. Een àc-cent-vèr-schil! Geen gewichtsverplaatsing, geen inknikkende heup en geen overhellend bovenlichaam. Want dan vlieg je uit de bocht. Of je valt er af. Wat jij wilt. Dus doe maar gewoon, heel klein, en vanuit je centrum, lafjes indraaien. Doet je fiets de rest. Net als je paard.

Dus paardrijden kan makkelijk zijn. Ik zeg, drink een borrel. Wordt gelukkig en stap op die fiets. Zoek een pleintje en rijd een proef. Het liefst met cap. En een wakende groom. Want mocht je vallen …. ik zet hem uit `s nachts.

Sara Ouwehand staat ook in de nieuwste editie van Hoefslag Magazine! In de rubriek ‘Vreemde eend in de bijt’ krijgt ze met haar Haflinger Rebel les van Frenk Jespers. Je bestelt Hoefslag 13 hier.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

sara ouwehand blog staptraining
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Mij te saai!”, geïrriteerd slingertje ze het lepeltje in haar blauwe mok. Die suiker moet oplossen. Snel en efficiënt. Haar paard staat onder hetzelfde regime. Niet lullen maar poetsen.

Ik val even stil. De kat komt binnen en ploft zuchtend in een stoel. Ik overweeg hetzelfde. Ze snapt het niet en gaat het niet snappen. Voorlopig niet. Dus begin ik over het weer. De voorspellingen van vandaag, morgen en de hele komende maand draai ik er doorheen. Inmiddels heb ik geleerd: Choose your battles.

Fast Food

Huppelend kwam ik van mijn rijles af. Het was een staples geweest. Een staples?! Je bedoelt, als in, niet draven en galopperen? Ja klopt, en daar wil ik nog voor betalen ook! Graag zelfs. Ze draait de suiker bijna door de bodem heen. Kauwend op een gevulde koek denk ik: “Ach, misschien had ik het 10 jaar geleden ook niet verteerd. Toen ging ik ook nog voor het Fast Food.”

Ambitie en meters maken horen bij elkaar, dacht ik ooit. Zwoegen en zweten. Het onderste uit de kan en je tanden er in. Maar als ik eerlijk ben, met minder resultaat dan nu. Significant minder. En zijn stap werd er al helemaal niet beter van.

Slechtste stap in tijden

Met gepaste trots durf ik nu te zeggen: zijn stap is de slechtste stap die je in tijden hebt gezien. Hij krabbelt, is onregelmatig en heeft nog nooit van schoudervrijheid gehoord. Ook tussen de Haflingers valt het op. Stel je dit voor op het voorterrein van een Lichte Tour wedstrijd en je weet genoeg. Ieder vooroordeel wordt bevestigd. Ruim. Niks om blij van te worden, dus draafde ik snel aan. En daar ging het mis.

Geduld opbrengen

De drang om een traptrede over te slaan is wel begrijpelijk. Staplessen vragen iets van je. Net zoals de Tour de France kijken. Dat moet je ook leren. Geduld opbrengen, rust aan je kont hebben. Hoewel, bij de Tour heb je een flinke mentale voorsprong. Je weet namelijk zéker dat de finish komt. Maar je weet ook: dit duurt nog wel even. Toch volgt de finish, hoe dan ook. Kwestie van voldoende bier en chips, dan komt het wel goed.

Vlakke Etappe

Alleen bij je paard is die finish niet zo duidelijk in beeld. Weet jij veel waar en wanneer hij is. Dan komt het dus neer op vertrouwen. Ervaring. Durven te kiezen voor de langste weg. Die toch echt de kortste is. In ieder geval de vlakste. Maar de vlakste etappe in de Tour wordt vaak de saaiste gevonden. En daar zit wel een dingetje. We kiezen liever voor spektakel. Een zware bergetappe. Afzien en aanzien horen bij elkaar. Dus slaan we gewoon wat stappen over en hogen zo de berg die voor ons ligt op. Om er daarna heldhaftig over heen te klimmen.

Ultieme stretch

Ik geef toe, een staptraining heeft de schijn tegen. Maar net als in de Tour ga je zoveel zien als je werkelijk gaat kijken. Er zijn zoveel kleine, briljante, strategische moves in de stap die je kan maken. Als je over de lijntjes van de eerste saaiheid durft te kijken, gaat er een wereld voor je open. Het is de gang waar je de ultieme stretch in de bovenlijn kan bewerkstelligen.

Door het gebrek aan zweefmoment kan er geen enkele spierspanning verhuld worden. Ook wordt het ultiem duidelijk of hij gelijk is in de achterbenen. Een harde eis voor de piaffe en passage. Trouwens ook voor de arbeidsdraf, mocht je minder ambities hebben. En wat dacht je van de diepe buiging?

Meer diepte

Omdat de coördinatie wat rustiger is in de stap, haal je hierin meestal meer diepte. Een appuyement verbeteren? Bij mij begint dat in stap. De series verbeter ik ook in stap. Hoe snel kan ik op een rechte lijn wisselen tussen de buiging links-rechts? Als dat in stap niet lukt, heb ik in de galop weinig te zoeken.

En zo kan ik in stap een complete Intermediair I proef verbeteren. De kunst is om dat te kunnen gaan zien. Willen zien. Mijn punt is, een staples is zoveel meer dan een vlakke etappe. Als je er over heen kan kijken, dan zie je een complete Tour de France. Als dat geen spektakelstuk is….

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

sara ouwehand

Optimistisch fanatisme. Daar begint het meestal mee. Een abominabele rit in de thuisbaan stookt dat vuurtje op. Snel een laatste aai, nog snoepje en wegwezen. Op naar de wedstrijdkalender.

Naglimmend leg ik het hele zooitje op de weegschaal. Wat is een goede locatie? Fijne organisatie? En de datum, welke getallen hebben een magische waarde? Want je begrijpt, er hangt veel van af. Een goede wedstrijd? Man, daar teer je een week op. Manlief trouwens ook. Dus daar gaan we, we zetten in op een soort van life changing event. Over twee weken gaat het gebeuren.

Mevrouw Onzekerheid

“Uw inschrijving is bevestigd” en in feite begint daar de ellende. Prompt de eerstvolgende rit vertoont haperingen. Die pirouette, springt hij die wel goed door? En deze afdruk, is dat werkelijk genoeg? Jawel dames en heren, Mevrouw Onzekerheid staat voor de deur. En ik laat haar nog binnen ook, hoewel ze tegenwoordig al geen koffie meer krijgt. Dus gedverdemme, ik ploeteren. “Finetunen” voor de buitenwacht. Om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen, mag mijn paardenvriend geen wissel meer missen. Ik baal van mezelf en zet hem op stal. Dan maar onzeker.

Zitten en luisteren

Thuis is mijn man aan de beurt. Want hoe je het ook went of keert, die is minder snel zielig. Dus: zitten en luisteren. Waarom ik zeker weet dat het me niet gaat lukken. Afmelden is de enige optie. En ik geef het hem te doen hoor, want ieder tegenargument is raak. Rijtechnische zaken zijn een No Go (wat weet hij er nou van!?) en aan peptalks heb ik een hekel. Kortom: alléén zitten en luisteren.

Alarmfase twee

Uiteindelijk sta ik te vlechten. Jawel, we gaan er voor. Shinen met die handel. Soort opgepompte zekerheid, maar toch echt. Of echt gemaakt, wat kan mij het ook schelen. Als we maar gaan. Twee uur later draaien we het wedstrijdterrein op. Alarmfase twee is definitief aangebroken. Ik zet een mantra in.

“Wel het terrein verkennen, niet naar de andere deelnemers kijken.” Nee, ook niet naar voorbenen die voorbij zwiepen. En denk er aan, je bent géén vreemde eend in de bijt. Met een Haflinger in de Lichte Tour starten is héél gewoon. Dat je je hoofd in je nek moet leggen om tegen andere deelnemers te praten, heeft daar niks mee te maken. Stokmaat 1.50 m telt ook mee. En ze kijken niet naar je, dat dénk je alleen maar. Niets aan de hand dus.

Bubbels-gewijs

Mijn billen glijden in het zadel en dan is daar is de verlossende bubbel. Eindelijk, ik kan ‘mijn ding’ doen. Rijden, mijn paard voelen, hem losmaken waar nodig. Wakker is hij altijd. Daarom blijf ik voor hem gaan. Hij is er voor mij, dan ben ik er voor hem. Bubbels-gewijs dan wel, maar toch.

Dus ik die ring in. Om mijn maat voor stellen. Want zo voelt het, iedere keer opnieuw. Alsof je je nieuwe vent voor het eerst meeneemt naar je ouders. Jij bent er blij mee, maar hun mening krijgt meer gewicht dan je lief. Naarmate je de voordeur nadert worden de handjes klammer. Het maakt ongewild onhandig.
Kijk, of je tijdens jullie eerste diner een glas wijn omgooit of in de proef een wissel mist, wat is het verschil eigenlijk? Dat een goede ouder er doorheen kan kijken en een jury je afrekent op die wissel. En het is heel simpel: ik heb geen marge in de scores. Dat glas wijn moet blijven staan. Alleen eet ik niet heel vaak zonder ook maar iets te morsen. Dus je snapt, de 60% haal ik vaker niet dan wel.

Bril met een verhaal

Ze zeggen, je moet een dikke huid hebben. Maar met een dikke huid kan ik niet rijden. Dan voel ik mijn paard niet meer. Dus open ik iedere keer mijn lichaamssensoren, mijn poriën én mijn hart. Voor mijn paard. De rest fietst daar helaas achter aan. Afkeurende blikken, slechte punten, hoofdschuddend jurycommentaar, je zegt het maar. Part of the deal? Ik houd me aanbevolen voor een goede filter.

Of misschien moet het geen filter zijn, maar een bril. Een bril met een verhaal. Waar we vandaan komen, ons punt van ontmoeting. Rebel röntgenologisch en klinisch afgekeurd. Ik jarenlang niet kunnen rijden vanwege, hoe zeg je dat handig, privéomstandigheden. Dat ik er nog steeds op zit, mag een wonder heten. Dat ik Lichte Tour met hem start is extatisch. Dus fuck de rest.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix st George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Fabiënne Kiesebrink | Helping Hands on Horses

blog sara ouwehand writersblock

Heb al een tijdje een writersblock. Of lezersangst, net wat je wilt. Als ik veel clinics geef, kom ik standaard op het punt dat ik mezelf niet meer kan horen.

Mijn zendtijd kent grenzen. Graag een radiostilte en onze blauwe hoekbank. Toch liet die rust nog even op zich wachten, zelfs na een reep chocolade. Eerst dacht ik: “dit gaat niet goed”. Er moet geproducéérd worden. Schrijven. En in de baan? Ríjden. Oefenen. Zwoegen desnoods. Want bedenk even, stilstand is achteruitgang.

Wie is er niet groot geworden met die uitspraak?

Rust moet

Voortschrijdend inzicht bracht me… wie is er niet groot geworden ONDANKS die uitspraak? Rust moet. Rust is een fundamentele stap die niet verwaarloosd mag worden. Niet bij ruiter, niet bij paard. Fysiologisch wetenschapper Seiler deed er onderzoek naar. Hij ontdekte dat de beste atleten niet alleen meer trainden, maar ook meer rusten. Kortom: als je rust, doe je ook iets. Tijdens rust leg je je leerproces niet stil om het daarna ‘weer op te pakken’. Het gaat dóór, altijd. Als je met de hond door de regen zeult, tijdens de discussie met je baas en als je slaapt. Je zenuwstelsel timmert continu aan de weg om alle trainingen een plekje te geven. Zorg ajb dat er voldoende parkeerplek is.

Co – creatie

Ken je dat, je paard heeft een blessuretijd en je komt er samen beter uit? Dat is niet omdat de blessure zo gezellig was. Maar omdat je even ruimte hebt kunnen maken. Een ander perspectief aan hebt genomen. Of de boel eens even flink hebt opgeschoond. Want waar kan nieuwe input naar toe als je systeem al loaded is?

Formatteren dus, ook voor jou.

Vond het als instructrice een uitdaging: stiltes laten vallen. De ruiter even laten zoeken, in rust. Nieuw evenwicht de ruimte geven. Want als het dan toch over efficiëntie moet gaan? Van een polonaise aan instructies hoort een ruiter de helft niet. Je zenuwstelsel blokt het gewoon. Genoeg is genoeg. En ik maar doorpraten. Dat zijn dus momenten waarop ik moe word van mezelf. Dat ik mezelf in positieve zin blok. Ik durf nu samen met ruiter en paard een flow van input, output en rustmomenten te creëren. En ben dankbaar voor wat daar allemaal uit kon ontstaan. Co-creatie brengt zoveel meer.

Durf te wachten

Denk vooral niet dat ik Kampioen Rust ben. Sterker, ik zit op de eerste stoel in de bus van de actiegerichte mensen. “Erg leergierig”, stond er vroeger al op mijn rapport. En ben nog steeds die spons die alles opzuigt. Maar zie nu ook dat je die spons moet uitwringen. Of even in de zon leggen, zodat het water kan verdampen. Transformeren. Want ken je dat, een spons waarmee je veel water morst, omdat hij het niet meer kan opnemen? Dat dus. Durf te wachten.

Denk eens aan zo’n glazen sneeuwbol. Zo’n kitsch ding, kan je met kerst overal kan kopen. Zet er een leuk sneeuwpopje in, of een unicorn, whatever. Schud en laat je betoveren door de dwarrelende sneeuw. Maar dan komt Vriend Ongeduld. Het moet nú weer. Méér. Dus je schudt fanatiek nog een keer. En tot je grote teleurstelling is het effect dramatisch minder. Het sneeuwt gewoon niet zo lekker. Dus jij huilen en boos roepen dat het kreng kapot is. Terwijl het échte probleem is dat je niet wachtte. Pas als alle vlokjes zijn uit gedwarreld, is het effect het mooiste.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand hakken uitdrukken

Een lijst met verboden uitspraken in de hippische sector. Daar zou het op moeten komen: “Hakken uitdrukken!”

Het maakt me gek, compleet gek. Geen nuance dit keer. Het is fout, ondoordacht en catastrofaal voor je zit. Terwijl massa`s instructeurs het roepen. En jij maar zwoegen. Om te janken gewoon, dus laat me je wijzer maken.

Taktfouten

Omdenken. Wat is er NIET fout aan het uitdrukken van je hakken? Weinig. Bedenk bijvoorbeeld dat je je beugels naar beneden drukt en daarmee de voorbenen van je paard blokkeert. Dat is funest voor de takt. Vandaar de vele taktfouten in de middendraf. Op de diagonaal worden de beugels nog wat harder aangestampt.

‘Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven.’

Een ander dingetje is dat je bij het uitdrukken van je hakken je onderbeen naar voren steekt. Een regelrechte balanskiller. Je komt dan met je bovenlichaam achter het lood. Om nog niet te spreken over het effect op je onderrug. Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven. Aju verende ruiterrug.

Overstrekt been

Nog een interessante. Als je je hakken actief uitdrukt, wordt de hoek in je knie te groot. Je overstrekt je been, zo kan je het ook zeggen. En dan verdwijnt de schokdempende werking van je kniegewricht. Van je enkels trouwens ook. Terwijl je die veerkracht nodig hebt om de beweging van je paard op te kunnen vangen. Andersom: wil je heel graag stuiteren, druk dan vooral je hakken uit.

Maar dan komt de bottle neck. Als je knieën en enkels hun schokdempende werking inleveren, doen je heupen dat ook. Die gewrichten spiegelen elkaar. En zonder losse heupen is er geen ontspannen ruiterzit. Daar komt bij dat geblokkeerde heupen gegarandeerd succesvol leiden tot een geblokkeerde onderrug. Alles samengenomen versmalt je bekkengebied. Simpeler: je kont heeft minder contact met het zadel. Diep zitten is er niet meer bij.
Een old school plaatje, soms mag het. Zeker als het zo duidelijk maakt wat ik bedoel. De kleine vierkantjes lichten je bekkenbodem uit, van boven af gezien.

Stop daar mee!

Jij snapt ook, dit zijn twee uitersten. Maar het effect op je bekken hoeft maar duidelijk te zijn. En duidelijk mag het worden. Voor alle instructeurs die hun leerling willen helpen. Voor alle ruiters die zwoegen op hun zit en daarom een keer extra hun hakken uitdrukken. Stop daar mee! Je weet nu waarom. Het blokkeert alle beweging, zowel bij jou als bij je paard. De uitdrukking ‘hakken in het zand zetten’, waar dacht je dat die vandaan kwam?

‘Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks.’

Blijft er één heikel punt over. Wat dan wél als je je hakken optrekt? Dat probleem moet je anders inschieten. Weer dat omdenken. Het probleem is namelijk niet dat je je hakken optrekt. De werkelijke ellende is dat je op tenen staat. Je balanspunt ligt te ver naar voren. Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks. Vaak sta je op je tenen vanuit een verkorte onderrug en lieslijn. Maar dat is een nieuwe blog. Misschien zelfs een compleet nieuw boek, want we zijn nog lang niet uitgepuzzeld.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: archief Digishots

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

De liefde voor je paard en de sport gaat ver. Alles uit de kast. Niks of niemand is te gek. Iedere expert is welkom en het mag wat kosten. Want je wilt vooruit. Stappen maken. Gloreren.

En ook: geen fouten maken, voorál geen fouten maken. ‘Want dan verpruts ik mijn paard.’

Eén kans

Het statische idee dat we maar één kans hebben, is een ruiterkwaal. Terwijl iedere rit een nieuwe kans is. Stop die gedachte in je cap en je wint de helft. Méér. Overstijg jezelf.

Oké, er is een probleem en je bent zoekende. En dan zijn ze er voor jou. Bussen vol experts. Iedere bobo stapt op zijn eigen stokpaardje. Ze weten het zéker. Dit gaat werken. Jouw probleem oplossen is hun bevestiging. Dus we gaan er voor.

Jij en je paard

Maar als ik in de baan sta, zie ik altijd maar 2 experts. Jij en je paard. Jullie vertellen me of mijn lessen kloppen. En of iets klopt gaat voorbij aan gelijk hebben. Ook aan gelijk krijgen. Gelijk is een vriendje van de ratio en dat heeft met waarheid niks te maken. Want daar hebben we het nu over: jouw interne waarheid. En die kan zomaar anders zijn dan verwacht. Daarover gaat mijn eigen stokpaardje.

In het Jip en Janneke: voelt het goed? Waarbij mijn rotsvaste overtuiging is: ‘Als het niet goed voelt, dan ís het niet goed’. Nu, op dit moment, in deze omstandigheden. Die context is waar boekjes aan voorbij gaan. Boekjes gaan over theorie. En paarden doen niet aan theorie. Wel aan voelen.

Wake up!

Een les, instructeur, expert, moet matchen met jouw interne waarheid op dat moment. Het heeft geen enkele zin om geforceerd je best te doen, terwijl je diep van binnen voelt dat het niet klopt. Alvast een tip daarbij. ‘Hij zal het wel weten’, ‘hoe kom ik anders verder’ en ‘als hij het zegt dan zal het wel zo zijn’, gaan je niet verder helpen. Wel verder van jezelf af. Wake up! Soms moet je alle experts buiten de deur zetten. Je eigen ding gaan doen.

blog sara ouwehand

Als je niet je eigen paardenwaarheid volgt, speel je een rol. Bewaar die rol voor de chef op kantoor, want paarden blieven hem niet. Je valt zo door de mand hoor. Is het niet thuis, dan is het wel in de ring. Met alle worstelingen van dien. Wordt je paard niet beter van. Niemand trouwens.

Geen dressuurpaard

Mij is wel honderd keer verteld dat ik geen dressuurpaard heb. Heel creatief, in allerlei vormen en varianten. Mijn vingers vormden zich naar mijn oorschelpen, zó vaak heb ik ze erin gestopt. Stoppen was niet mijn interne waarheid. Niet dat het een makkelijke weg was. Sterker nog, sommige paden bewandel je maar één keer. Te hobbelig, te steil, te ongerept. Maar minder onbegaanbaar dan opgeven. Omdat stoppen gewoon niet klopte. En nu doen we ons eigen ding in de Lichte Tour.

Eigenwijs en tevreden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

Verruimen
Verruimen in draf. Foto: Remco Veurink

Even over doorzitten. Wat een gedoe zeg, dat geknots in het zadel. Het liefst hadden we een rijbroek die het makkelijker maakte. Een simpele toverspreuk is ook welkom.

Soms lijkt het écht alsof iedere ruiter ermee worstelt. Nou, laat ik zeggen, het gros. Een middagje aan de kant van de ring bevestigt dat. Het gemiddelde beeld: verbeten gezicht, blik op oneindig en volhouden. Voorál volhouden. Met als licht aan het einde van de tunnel het afgroeten. Snakkend naar adem de ring uit, als we daar toch eens punten voor kregen …

Doorzitten is verzamelen

Het goede nieuws is: het kan makkelijker. Iets dat je daar zeker niet bij helpt, is onvoorbereid gaan rijden zonder beugels. Hoewel, rijden? Als Skippy een opvolger zoekt, meldt hij dat wel. Tot die tijd zou ik mezelf niet zomaar in het diepe werpen. Kilometers stuiteren in de hoop dat het beter wordt, is zinloos. Laat me uitleggen waarom, daar heb je wat aan.

“Begin toch eens bij het begin.”

Biomechanisch gezien is doorzitten voor de ruiter wat verzamelen is voor een paard. Laat dat even binnen komen, alsjeblieft. Dat maakt het namelijk logisch om ook voor de ruiter een stapsgewijs plan te volgen. “Begin toch eens bij het begin”, zuchtte mijn moeder vroeger al wanhopig. Met dat borduurwerk kwam het niet goed, maar ik specialiseerde me wél in de ruiterhouding. Er ging een wereld voor me open.

Stapsgewijs

We maken het onszelf vaak onnodig moeilijk. That’s life, zou je kunnen zeggen, maar laat ik het bij het doorzitten houden. We werken er simpelweg niet stapsgewijs naar toe. Missen goede begeleiding. Wie kan jou vertellen hoe je stapsgewijs je doorzitten verbetert? Vind die held en klamp je er aan vast, ze komen niet in grote aantallen voor. Zeker niet in het wild.

Ruiters moeten maar ‘gewoon gaan zitten’. Ik zet mijn tanden nog eens in de muur van dat soort uitspraken. Denk nou even na. Zonder lengte, zachtheid en verbinding in je eigen lichaam is doorzitten geen eerlijke vraag. Ga even terug naar de parallel met de verzameling. Verzamel je een paard onvoorbereid, geeft dat een gespannen beeld. Zoiets kan je hem toch niet kwalijk nemen, of wel?

‘Meer doen betekent minder goed zitten.’

En nu sta jij te springen om tips die het doorzitten behapbaar maken. Fanatisme is niets vreemds, jij doet graag je huiswerk. Daarmee komen we zo’n beetje bij het heikele punt. De bel voor het omdenken luidt, klinkt en beiert. Want je moet dus niks DOEN. Of in ieder geval minder. Veel minder. Als je met twee benen in deze actiegerichte maatschappij staat, kan het even een hersenkraker zijn. Meer doen betekent minder goed zitten. De tegeltjesvariant is ook niet verkeerd. Als je meer doet, zit je minder goed. Kortom: minder is meer.

Billen en benen

Ik geef meteen toe: niets is ook maar niets. Dus ook nog wat concrete tips. Begin eens met het loslaten van je bilspieren. Echt, die billen …… we spannen ze compleet functieloos, nutteloos, overbodig en overdreven aan bij moeilijke dingen. Ga maar na, ook bij het doorzitten. En dat is doorzittechnisch gezien geen handige zet. Zo verlies je zadelcontact en dus stabiliteit. Daarmee heb je de eerste reden om andere spieren te spannen te pakken. Weg ontspanning.

‘Laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen.’

Knijpende benen doen net zoiets. Je knijpt jezelf omhoog uit het zadel en de schok-dempende werking in de wervelkolom blokkeert. Stuiteren gegarandeerd. Dus laat je benen als een slappe dweil naar beneden vallen en rust zacht op de beugels. Stamp je voeten niet omlaag om steun te pakken, daardoor verlies je balans.

Mentaal en fysiek

Eigenlijk maken we met zijn allen een denkfout. We denken ons vast te moeten houden. Terwijl het om loslaten gaat. Je mee laten nemen door het paard. Overgave, voor de liefhebber. Dat maakt het interessant. Vul maar in, hoe confronterend kan dit zijn? De complexiteit van doorzitten begint hier. Als je fysiek de weg kwijt bent in het zadel, zoek dan ook eens in je mentale eenheid. Durf jij los te laten?

Tegelijkertijd kan het ook heel erg Jip en Janneke zijn. Kijk, of je nu op Valegro of op shetlander Piet zit, uiteindelijk komt het op hetzelfde neer. Je volgt de beweging, of niet. Dat zijn de smaken. Een béétje harmonie bestaat nu eenmaal niet.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix ST George en loopt verwondert rond in de paardenwereld.

Foto: archief Remco Veurink

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

paarden weide vakantie

Ik ga op vakantie en neem nìet mee … mijn paard. Dat is het startpunt van mijn probleem. Mijn humeur slaat om bij de eerste vakantietekenen. ‘BOEK NU!’, schreeuwt het scherm tegen me. ‘Bemoei je met je eigen zaken!’, denk ik. Ondertussen zet mijn man een zonnig muziekje op. Om in de stemming te komen.

Oké, ik weet het, er zijn mensen die wél graag op vakantie gaan. Opvallend genoeg zijn dat meestal mensen zonder paarden. Hoe dan ook, vandaag stel ik me sportief op. Niet meteen zeuren over trainingsachterstanden, kapot geschuurde staarten en gemiste supplementen. Maar dat is natuurlijk wél de keiharde realiteit. Onder ons gezegd hè. En dan heb ik nog niet eens gezaagd over mijn persoonlijke gebrek aan Vitamine Paard. Ja, één ding is zeker… Dit wordt een lange vakantie.

Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?!

‘Klik’, en we hebben geboekt. Hij trekt een biertje open, ik stel een calamiteitenplan in werking. Alarmfase één: wie zorgt er voor mijn paardenprins?! Dat is toch niet zomaar een vraag. Jij weet ook, dit vraagt om een uiterst serieuze selectieprocedure. De kandidaat moet vriendelijk, begripvol, vakkundig en vooral BETROUWBAAR zijn. Ooit was dit de vacaturetekst voor een huwelijkspartner, nu voor de paardenoppas. Bijna hetzelfde.

Geschikt Bevonden Stalgenoot

Na een zorgvuldige screening blijft er één iemand over. De Geschikt Bevonden Stalgenoot. Zij wordt vakantievoogd. Een eervolle taak, wie wil die nou niet? Afgesproken dus. En of ze ook meteen de waslijst met instructies wil tekenen. Gelukkig is ze de lulligste niet. Mensen die zelf een paardenkind hebben, zitten toch wat ruimer in hun begrip. Enige geruststelling daalt in. De vertrekdatum nadert, dus de timing is goed.

Wake up call

En ach, in het beloofde vakantieparadijs valt het best mee. Gewoon je ogen afwenden als je een paard ziet. Niet te diep zuchten wanneer je op de snelweg een trailer inhaalt. Dan gaat het wel. Zo goed en zo kwaad als het kan vakantie vieren. Ik ben er maar druk mee. Maar wat denk je? Belt ineens de Geschikt Bevonden Stalgenoot.

Mijn maag draait een pirouette. Één ringtone om te beslissen of ik opneem of meteen mijn koffers pak. Ik neem op. (Als in: zeg het maar meteen, snel en zonder te liegen, dan kom ik gisteren naar huis). Maar dan dat nonchalante lachje, hè. Helemaal leukig roept ze: “Niet schrikken!” De brokken vallen klaterend in zijn bak.
Moet je weten waar ze voor belt. Of ik het oké is als hij dat supplement tien minuten later krijgt? Ze zat achter een tractor op weg naar stal.

Soms moeten we elkaar gewoon geen mietje noemen. Ik heb dit geheel aan mijzelf te danken. Point taken.

Welkom thuis

Ondertussen vordert de vakantie gestaag. Het went, zo kan je het ook zeggen. Maar ken je dat gezegde over de laatste loodjes? Dus ik opper voorzichtig of het niet fijner is (voor hem) als we eerder terugrijden. Lekker slapen in ons eigen bed, ik heb de lakens nog gewassen. Hoe fijn is dat? (Lees: ik bons klokslag openingstijd op de stalpoort). Hij knikt instemmend. Ik voel me volmaakt begrepen, hij kiest de weg van de minste weerstand. Iedereen blij.

Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht.

Dus daar zijn we weer. Ik scheur over de vertrouwde weg naar stal, op naar de hereniging! Terug bij mijn paardenliefde. Het missen is ongetwijfeld wederzijds. Hoewel, als ik dan ein-de-lijk in de wei sta, heb ik een stevige concurrent aan het gras. Het gaat toch wat anders dan verwacht. Geen dramatisch aankomen galopperen, geen Black Beauty-achtig gehinnik en geen liefdevolle snuit in mijn gezicht. Niks. Noppes. Hoogstens een verbaasde blik. Waarom ik zo overmatig blij om zijn nek hang? Hij snapt er niks van. Ik pak mijn koffer maar weer in.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto:

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,103FansLike
0VolgersVolg
6,973VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer