Authors Posts by Sara Ouwehand

Sara Ouwehand

19 BERICHTEN 0 reacties
Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in de Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand
Foto: Manon Laurijssen

Hij zegt het onzegbare. Niet mogen paardrijden. Jij weet het zeker en ik ook. Deze huisarts is niet van deze (paarden-)wereld. Wat nou, niet mogen paardrijden met rugklachten? Je moet alleen weten hóe.

Dat vertel ik je graag. Daarna kan je terug naar je dokter. Met een briefje.

Want wat weet die dokter nou van paardrijden?

Niet veel. Hij roept iets over gebonk in het zadel, waarbij het paard werkt en de ruiter niet. Ja, logisch dat hij het afraadt. Maar zo wil niemand paardrijden, toch? De tijd dat je een ongenadige heipaal was voor de paardenrug, is voorbij. Meebewegen is het toverwoord. Maar waar begint meebewegen? Zodra iemand mij die vraag stelt, loopt mijn man zuchtend zijn werkschuur in. Dus laat ik me beperken tot twee tips, anders ben ik niet meer te houden.

Rugklachten ondersteunen of verergeren, waar zit dat verschil?

Voor of achter de beweging van je paard zijn, dát geeft rugproblemen. Werkelijk IN de beweging zijn, kan zelfs helend zijn voor je rug. Maar waar zit dat verschil?

In je zitbeenknobbels, je positie daarvan. Zit je achter je zitbeenbotjes, dan kom je achter de beweging terecht en mishandel je je bovenrug. Zit je ervoor, dan ben je vóór de beweging uit en dan beuk je op je onderrug. Ook niet fijn. Dus het midden, exact op je zitbeenbotjes, daar moet je zijn. Want daar begint de uitlijning van je wervelkolom.

Functioneel balanceren

Uitlijnen is het correct opstapelen van je wervels. De zitbeenknobbels zijn de eerste blokjes in die stapel. Dus leg die basis goed. Zo gaat je rug van veren en krijg je geen klappen. Zeg dat maar tegen je dokter. En als je hem toch spreekt, heb ik nóg een tip voor je.

Je wervelkolom verlengt twee kanten op

Ken je deze: “er komt een touwtje uit je hoofd en daaraan trek ik je omhoog?” Daar zou je mooi lang van worden, recht van gaan zitten. Maar luister eens, je bent geen trekpop. Als ik aan dat touwtje trek, gaat je bovenkant de lucht in, inderdaad. Maar je onderkant trek ik óók uit het zadel. Logisch. Je bekkenbodem trekt namelijk samen. Dus waar zit die verlenging? Precies, helemaal nergens.

Daarom moet je twee kanten op stretchen

Bij onze paarden snappen we dat allang. Als het achterbeen doortreedt moet je hem aan de voorkant licht begrenzen. Anders heb je nog niks. In jouw lichaam werkt dat precies hetzelfde. Als je lengte omhoog zoekt, zak dan tegelijkertijd naar beneden. In de richting van je zitbeenbotjes.

Heb je hun weer. Ook nu hebben ze een hoofdrol. Houd daar contact mee als je je rug verlengt. Als je dat doet, creëer je ruimte rondom je wervels. Zo kun je beter veren in je rug. En dat een deinende wervelkom krijgt geen klappen. Weer een puntje om door te geven aan je dokter.

Maar of dit ook werkt als je kreupel loopt van de pijn?

Nee. Dan moet je faliekant rust nemen. Doe dat nou maar, anders geef ik je dokter gelijk. Kijk, je ondersteunt je herstelproces als je jezelf goed uitlijnt. Je voorkomt verdere ellende. Maar acute pijn betekent acute rust. Met een correct gebruikte ruiterrug kom je alleen niet zo gauw op dat punt. Dat is je winst.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, traint haar Haflinger voor de Zware Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Manon Laurijssen

Paard & Partner
Foto: Rick Jespers

Daten. Hoe doe je dat als je tot je eigen huiskamer bent veroordeeld? En ondertussen je verlangen naar samen zijn alleen maar groeit? Ilse Jespers van de datingsite Paard & Partner weet er inmiddels alles van.

Vele, lange quarantaineweken volgde ze de ontwikkelingen onder haar leden.

Groei

De profielen nemen dagelijks toe, minstens 10 nieuwe leden per dag. “Nu je niet kan daten kan dat zinloos lijken, maar van de andere kant… waar kom je momenteel nog in contact met vrijgezellen paardenmensen? Bijna nergens meer”, ligt Ilse toe. Er is geen gehang aan de bar meer op stal of na een wedstrijd, dat klopt.

Toch heeft Ilse nog wel een aantal mensen kunnen matchen. Een wandeling, op afstand, bleef bijvoorbeeld een optie. “Het voordeel in deze tijd is dat je elkaar nog wat beter kunt leren kennen voordat je een eerste date hebt. En de eerste zoen moet trouwens ook uitgesteld worden, dat maakt het wel spannend”, lacht ze.

Samen in ‘quarantaine’

Zo had Hanneke* had zich nog nét voor de Corona-crisis aangemeld bij Love Flavour, de personal – matching- tak van Ilse. Ook weer volledig gericht op paardenmensen. “Die spreken toch een eigen taal”, vult ze aan.

Hanneke heeft haar paard aan huis en zocht iemand waarmee ze haar passie kon delen. Nog diezelfde week had Ilse haar gematcht met Jochem*, een ruiter gespecialiseerd in het opleiden van jonge paarden. “Het was geweldig om te horen dat het meteen klikte. De afspraak-updates vlogen me om de oren.”

Hanneke en Jochem besloten zelfs, toen de quarantaine eenmaal inging, om die periode in één huis door te gaan maken. “Dat is nou wat je noemt, van de nood een deugd maken”, vertelt Ilse vol trots over deze match. “Uiteraard werd de vaste verblijfplaats het huis waar ook het paard stond, zoiets hoeven paardenmensen niet eens te overleggen.”

Spannende afstand

Voor de overgebleven vrijgezellen… ze snakken naar meer vrijheid en meer sociaal contact. Net zoals iedereen. Laten we hopen op wat meer versoepelingen zodat een afspraakje straks weer “normaal” kan verlopen.

Tot die tijd: houd anderhalve meter afstand. Neem verstandig daten serieus, ook al voel je je sterk aangetrokken tot de ander. Ilse geeft daar een voordeel van: “Aan uitgesteld fysiek contact zit een noodgedwongen, maar niet onaantrekkelijk voordeel. Je houdt het daten extra spannend. Even minderen dus om het later weer goed te maken.” Je toont daarmee ook respect voor de gezondheid van elkaar én die van de rest van Nederland. Investeer in elkaar en in de liefde, maar nu vooral even online. Op weg naar uiteindelijk tóch die eerste zoen, wie weet extra intens…

*niet hun echte namen….

Foto: Rick Jepers

blog sara ouwehand
Foto: Nick Spier

Vanochtend mazzel gehad. Ik kon een les geven in een verlaten buitenbaan, op minstens 3 meter afstand, zonder oortjes. Het was een cadeau.

Niet dat die les nu persé zo belangrijk is, maar de focus die het brengt wel. Vreugde over een achterbeen dat doorkomt en de verbinding die dat brengt. Onze zon scheen.

Mediteren

Ik pluk vruchten van mijn jarenlange mediteren. “Ho”, denk je, “mij te zweverig!” Maar er is werkelijk helemaal niks zweverigs aan mediteren. Echt niet. Mensen doen er zweverig over, dat is wat anders, maar de kern van mediteren is heel eenvoudig. Het is niets anders dan het richten van de aandacht. Sturing hebben in je gedachten. Over je eigen gedachten heen kunnen kijken. De paarden wijzen me moeiteloos de weg hierin en ik trek me daar aan op.

Dagelijks stap ik rond voertijd in mijn afgetrapte paardenauto om naar stal te gaan. Het is één van de zekerheden die nog overeind zijn. Om vijf uur staan ze zurig te stieren in hun box, hun ongeduld te uiten. Tanden in tralies, opgetrokken lippen, kappende voorbenen, ze doen het allemaal en ik dank ze. Jullie doen het nog. Het ritme klopt nog. Jullie eb en vloed werkt nog, terwijl ik het kwijt ben. Hoe meer nieuws ik hoor, des te meer ik op hol sla. Doe mij maar wat tranquigel, alsjeblieft.

Chaos

Ik dook vanuit schuldgevoel in de nieuwsberichten. Was namelijk lid van de Club van de Onderschatters en Bagatelliseerders. Met de verzachtende omstandigheid dat ik standaard onder een steen leef. Zelfs het mos dat er op groeit, stop ik in mijn oren. “Het zal zo’n vaart niet lopen”. Dacht ik.

Inmiddels is het Corona-punt gemaakt en wil ik écht weten waar ik het over heb. Wil er midden in staan en graaf me in op de NOS-site. Maar ik sta niet, ik verzuip. Ik verzuip in berichten waarvan ik niet eens weet of ze waar zijn. Waarvan niemand weet of ze waar zijn. Dat maakt mijn chaos compleet.

Waarheid

Dus terug naar mijn eigen waarheid. Ik het niet weet, dat is nu mijn enige waarheid. Dat ik het niet weet en dat de waarheid niet bestaat. Niet zoals wij denken dat hij zou moeten bestaan. Willen dat hij bestaat. Wat ik wel weet is dat ik waarde en waarheid vind in de waarneming. In het geluid van de brokken die in de voerbak vallen. In de paddocks en weiden die opdrogen. We snakten zo naar droog weer en nu is het droog, de zon schijnt. Dat is hier. Dat is nu.

Kleine cirkel

En dus mediteer ik. Ik richt mijn aandacht op het ritme van de natuur en op haar klanken. De voerbeurten op stal, de gemoedereerde blikken als ik langs loop en de bewegingen onder mijn zadel.

Ik ga mezelf niet meer pijnigen met de berichtgeving. Het draagt voor nu even niks bij. Niet op individueel en niet op collectief niveau. Stress, angst, paniek en hysterie verminderen de weerstand. Omdat ik Corona geen ruimte wil geven, verleg ik mijn aandacht naar een kleine(re) cirkel. Het is heling door focus. Heling door meditatie. Deze tijd nodigt uit tot deze vruchtbare ingang. Dus mediteer mens, mediteer.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger binnenkort in de Zware Tour en ontmantelt graag heilige huisjes.

Foto: Nick Spier

paard kudde blog sara ouwehand

Het is geen probleem dat dierenrechtenorganisaties kritiek afvuren op Jumping Amsterdam. Wat wel een probleem is, is dat zij een een clubje hebben en wij niet. Niet echt. En deze jachtmethode is eeuwenoud.

Leeuwen jagen een kudde gazellen uit elkaar, want eenmaal apart, zijn ze een makkelijke prooi. De kudde zelf vallen ze niet aan. Te groot. Te ondoorzichtig. Teveel. Die kudde hebben wij niet (meer). Dier en Recht wel.

B2-generatie

Even over vroeger, toen we nog in de B2 begonnen. We deden een dansje bij 120 punten, om het winstpunt te vieren. Dat dansje deed niet je alleen, maar met de hele vereniging. Iedereen present. Dat was zo op elke wedstrijd, van begin tot eind, inclusief de parade. Dát is de B2-generatie. Die had geen eigen trailer, maar een gezamenlijke vrachtwagen. Laden maar. We waren een kudde.

En nu is alles anders. Ook goed. Soms. Een dag duimendraaien tot de uitslag komt, is niet meer. Startcoupons opsturen, hoeft niet meer. De parade rijden met stressgevoelige paarden, daar zijn we mee gestopt. So far so good. Maar er is ook een verlies, want we zijn los zand geworden. En los zand veeg je gemakkelijker de deur uit dan een stevig zandkasteel. Laat staan een kudde. Die kudde is ons verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Oude garde

Ik bedoel, neem nou de afgelopen ALV van onze vereniging. Er was één aanmelding. Eén! Drie leurrondes later kreeg een handjevol mensen een roze koek als ontvangst. Je moet wat. En de evaluatie van de jaarlijkse wedstrijd had als rode draad dat er geen vrijwilliger meer te krijgen is. Ik zeg, er is een verlies. Wij zijn onze kudde kwijt.

Die ALV werd bemand door oude garde. Dat is geen verrassing. De strekking van de gesprekken ook niet: vroeger was alles beter. Dat is niet zo. Onze paarden staan niet meer de hele wedstrijddag op de wagen. Ze treden op bij één onderdeel in plaats van drie. Dat was vroeger niet beter. Wat wél beter was, was ons kudde-instinct. Daar moeten we iets mee. Zonder zurig te klagen over vroeger het goede daarvan herintroduceren. Wij moeten onze kudde (her-)vinden.

Leidmerrie Anky

En dan bedoel ik geen massademonstraties. Maar een ALV bijwonen, een vrijwillige bijdrage op een wedstrijd, of zelfs alleen maar het kennen van je clubgenoten. We kennen elkaar niet eens meer! Of zet een onderlinge dressuurwedstrijd op. Zonder officiële puntentelling. Gewoon, om samen de sport te bedrijven. Van elkaar te leren. Plezier te hebben. Een kudde te vormen. Want een kudde is sterk, die wendt een aanval af.

Nu deed Anky dat voor ons in haar mooie column in de Telegraaf. Ze was open, uitnodigend en toch richtinggevend. We mogen blij zijn met zo’n leidmerrie. En Anky zegt het ook, we moeten ons laten zien. Maar laat me iets toevoegen. We moeten ons ook verbinden.

Verenigt u

De B2-generatie is aan zet om de kudde te herenigen. Die heeft het makkelijker, heeft een herinnering aan de kudde. Weet hoe het moet. De nieuwe generatie veulens weet (nog) niet beter. Verander dat. Op kleine schaal, in je eigen omgeving. De regionale of landelijke kudde ontstaat dan vanzelf. Bijvoorbeeld, wanneer we een blok vormen als dierenrechtenorganisaties weer eens een briefje schrijven. Alleen wacht de volgende brief niet af. Doe het nu.

En niet alleen de B2-generatie kan iets doen. Onze veulens vormen de internetgeneratie met hun eigen kracht. Dus deel dit bericht. Want een virtuele kudde is ook een kudde.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Intermediar II en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

FOTO: Jeffrey Meyer | Helping Hands on Horses

sara ouwehand rebel
Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Onderaan het protocol, daar staat het. Het punt voor harmonie. Mijn belangrijkste punt en voor mij de kern van paardrijden. ‘Snap ik’, knik je. Dan snap je het volgende ook.

Een 2 voor zijn slechte stap kon ik goed hebben, terwijl een onvoldoende voor de harmonie een ramp was. Mijn weekend was weg. Ik bleef er op knagen. Waar was de harmonie dan wél, waar raakte ik het kwijt, en heb ik het überhaupt gevoeld?

“Het heeft allemaal minder dan niks met rijtechnisch niveau te maken.”

Zulke frustratiepunten helpen de harmonie niet. De volgende keer willen bewijzen dat er WEL harmonie is, ook niet. Het duurt even voordat je dat ziet. Zeker bij mij. Mijn voorhoofd is soms net zo dik als dat van mijn Haflinger.

Brede blik

Met een rood hoofd de ring in? Vergeet het maar met die harmonie. Maar wacht, dan kan ik nog steeds een goede proef rijden. Puur op techniek. Maar dat is niet waar harmonie over gaat. Toen ik dat zag, veranderde er iets. Mijn blik werd breder. Hij reikte buiten de grenzen van de ring en ik kwam in een nieuwe wereld terecht. Er waren zoveel definities van harmonie dat ik er akelig van werd.

Harmonie is de stille knuffel op de poetsplaats. Harmonie is de eerste blik op mijn nieuwe warmbloed (jawel!). Harmonie is de staptraining na een drukke rotdag. Harmonie is vloeiend trailerladen. Harmonie is voor het eerst op mijn jonkie zitten en meteen voelen: “ wij kunnen dit.” Het heeft allemaal minder dan niks met rijtechnisch niveau te maken.

Omdenken

Harmonie kan je niet afdwingen. Harmonie kan je niet spelen. Er is géén hulp voor harmonie. Harmonie ontstaat. Het ontstaat bij de gratie van loslaten en ruimte geven. Geen onverschilligheid, maar stille concentratie. Niet doen, maar zijn. En harmonie is omdenken. Pas als er geen harmonie móet zijn, kan het er zijn.

“Ik gunde mezelf het ervaren van spanning”

Ruimte

Laatst was ik zo snugger om mezelf de ruimte te geven om géén harmonie te ervaren tijdens een wedstrijd. Ik gunde mezelf het ervaren van spanning. Dat brengt die ring nu eenmaal met zich mee. Ik gunde mezelf ook dat die spanning mocht afvloeien. En verder zette ik in op een goede techniek. Zowel bij paard als bij ruiter. Verder hoefde er niets.

Alsof dat al niet genoeg is trouwens. Maar voorheen gooide ik daar de wens overheen dat de hemel harmonieus openbrak. Zoiets. “Want tja …. Ruiterpilates he …. altijd en overal Zen.” Nu denk ik: “get real”.

Afgroeten

Hoe dan ook, het was de beste proef ooit. Naadloos en foutloos. Maar alle knappe kunstjes terzijde, één moment heb ik vlijmscherp voor ogen. Het afgroeten. Een kunstje van niks, maar een piek in de proef.
Ik was er. Hij was er. We waren samen. En voelden het meer dan ooit. Nog steeds ben ik dankbaar voor de harmonie die ik toen, op dat moment, mocht ervaren. Ons startticket voor de Zware Tour was een prettige bijkomstigheid.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Intermediar II en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

blog sara ouwehand
FOTO: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Aan het einde van komend jaar zeg ik mijn startkaart op,” zucht ik vanaf de blauwe bank. Hij kijkt niet eens op uit zijn laptop. “Dat zei je vorig jaar ook”. Ik natuurlijk beledigd.

Alleen is de ellende met mannen dat ze soms gelijk hebben. Een jaar later ligt er een verse startkaart op de mat. We doen nog een rondje.

Paardenwijsheid

Dit jaar ben ik er vroeg bij, met evalueren. Het is gewoon nu al duidelijk. Ik laat me te vaak vangen door mijn eigen stelligheid. Verkondig ideeën met een stelligheid van uitvoering waar je akelig van wordt. Sommige mensen schrik ik echt af. Vooral de flegmatieke medemens. “Hun probleem”, denk ik dan. “Ik weet waar ik sta en waar ik naar toe ga.” Maar alles liep anders. Alweer.

Gelukkig zit ik in de paarden. Daar luister ik toch beter naar dan naar mijn man. Ze leiden me ook beter. Niks ten nadele van mijn echtelijke wederhelft, maar er kan geen mens tegen op. De wijsheid van paarden gaat verder. Veel verder. Voorbij bruggen en de horizon. Logisch. Ze staan dieper in het ritme van het leven. Komen wij aan met ons rationele gehuppel. Paarden ademen emoties. Incongruentie bestaat niet. Dat maakt luisteren zoveel makkelijker.

Andere afslag

Hoe dan ook, mijn paard had dus een ander plan. Ik dacht vast te lopen in de ZZ-Zwaar, hij stapt de ring in om een Intermediair proef te rijden. Ik zit er nog steeds op en maak het mee. Liet los en gaf me over. “Dan is dit ons pad”. Makkelijk? Nee. Verrijkend? Ja.

Misschien is het de leeftijd, maar het gaat me steeds makkelijker af. Meebewegen. Daar heeft mijn werk extreem aan bij gedragen. Als houding en zit expert draait het maar om één ding. Meebewegen. Over de koppeling tussen fysiek en mentaal gesproken.

Levensritme

En dus maak ik geen plannen meer. Niet echt. Ik zit namelijk al in een stroom die ergens naartoe beweegt. Het is veel meer zaak om beweging aan te brengen dan richting aan te geven. Denk aan het paard. Als je hem in beweging houdt, brengt hij je vanzelf ergens naar toe. Het enige dat aan jou is, is jou hoe comfortabel je wilt zitten. Beweeg je mee of houd je tegen? Meer smaken zijn er niet. Zo helder maken paarden het.

Het heeft lang geduurd totdat ik het niet meer zag als capituleren. Mijn pubertijd strekte zich uit tot mijn 37e. Maar inmiddels zeg ik het volmondig. “Ik geef me over.” Laat het ritme van het leven zijn werk maar doen.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

FOTO: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand

“Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden’. Het is zo vaag. Mijn vriendin smijt me dood met dit soort teksten. Het is zo’n vriendin die geen stap zet zonder de Happiness te raadplegen.

Haar helden? Quinoa, komkommer en glutenvrij brood. Daar krijg ik nou jeuk van, niet van mijn voeding. Het is de treurnis van de Happiness-industrie. Spirituele massaconsumptie, waardoor de kern verloren gaat. De kern die klopt. Emoties uiten zich in je lichaam. Concreet gaf leerlinge Margot me het ultieme voorbeeld hiervan. Ik mag het delen!

Van teen tot kruin

Met een verhit hoofd valt ze mijn praktijk binnen. Net op tijd. Waarvoor weet ze nog niet, als ik haar die intakevraag stel. Ze heeft wel een ongeveertje. “Ik kan niet zitten en jij moet dat fiksen”. Heldere taal, ik hou er van. We starten met de check up.

Beweegt haar bekken vrij? Optimaal? Iedere houding en zit analyse trap ik daarmee af. Zodat jij straks de bewegingen van je paard goed kan volgen. Dat gebeurt daar, in je bekken. Kan je dat niet, dan gaan we op zoek naar een blokkade. De range waarin die zich kan bevinden loopt van je grote teen tot in je kruin. Geen paniek, ik weet de weg. Dacht ik.

‘Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm.’

Stokpaardje

Twee lessen later hebben we haar heupen, onderrug en bekkenbodem gemobiliseerd. Het geeft ruimte om zadelcontact te ervaren. We creëren een diepe zit. Alles in orde dus. Dacht ik. Tot ze weer bij me komt. “Ik kan nog steeds niet zitten”. Het is zó oncomfortabel, dat ze niet eens meer opstapt. Ik slik.

Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm. Altijd werken ze en nu ineens niet. Wat is dit? Tijd voor mijn stokpaardje. ‘Het lichaam heeft altijd gelijk’. Werken mijn oefeningen niet voor Margot, dan moet ik de grenzen verleggen. Voorbij het fysieke kijken. Het spannendste is de vraag of de ruiter daar voor open staat. Margot wel. Ik zet thee.

Hoge woord

We gaan op zoek. Wat wil haar lichaam ons vertellen? Welk geheim draagt het? Een kwestie van vragen en zien. Willen zien. Ik stel geen vragen, maar nodig uit. Alles wat vrij komt, is welkom. Een paar koekjes later komt het hoge woord er uit.

Ze is niet over haar vorige paard heen. Heeft haar dood niet verwerkt. Ze is bij haar, iedere dag. In feite zit ze nog steeds op haar rug. Ik kijk haar aan. Mijn enthousiasme is misplaatst, maar toch voel ik het. Hier zit de blokkade. Plaats nemen op een nieuw paard, betekent voor haar afscheid nemen van haar oude paard. Dus gaat ze niet zitten.

‘Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit.’

Op dit punt komen lichaam en geest samen. Bij weerstand sluit de bekkenbodem zich. Dat houdt de boel letterlijk en figuurlijk buiten. Ruiters hebben daar last van, omdat het een prettig zadelcontact verstoort. En daar kan geen pilatesoefening tegen op. Dus de ingang naar goed zitten ligt ergens anders, in het verwerken van het verlies van haar paard. Zoals ik al zei: het lichaam heeft altijd gelijk.

Kop en kont

Nu komt haar proces definitief op gang. Ze leert haar oude paard loslaten en zich open te stellen voor de nieuwe vorm. Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit. In haar geval versterken de paarden elkaar zelfs. Nu ze dat ziet, kunnen mijn oefeningen hun werk doen. Alles valt samen.

Inmiddels zit ze. Als een huis. Net zo abrupt als ze binnen kwam vallen, rondde ze haar traject bij me af. Op haar gebruikelijke, heldere wijze. “Ach ja, soms werken dingen in je kop door tot in je kont.”

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I ‘Een goede ruiter fietst met losse handen’

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

sara ouwehand

Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè.

Ons probleem is dat we die reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond.

We wéten het allemaal. De teugels zijn geen handvat, je hand geen vijfde been en je armen hangen losjes naar beneden. Hoorden het vanaf les één. Dromen er zelfs van. Maar die uitvoering hè ….. getverdemme wat is dat moeilijk.

Gouden appje

Ik werd enorm geholpen. Lesgeven is géén eenrichtingsverkeer. Gisteren, in de ochtendzon, werd dat maar weer eens bevestigd. Bij mijn eerste bakkie viel het gouden appje binnen. Een leerling had aan mij gedacht. s’ Nachts, op de fiets, dronken en gelukkig. ‘Met zonder’ handen. Ook net als vroeger, maar dan wél functioneel. Ik deed een ochtenddansje. Lang leve de alcohol.

Want dat is het dus. Fietsen zonder handen is alles wat een ruiter nodig heeft. Het wijst je de weg. Iedereen deed het, dus iedereen snapt het. Hoe je balans houdt zonder je handen te gebruiken. Nu is het fietszadel smaller en dat is makkelijker. Daarom zeg ik, het is maar een voorbeeld. Maar wel een goed voorbeeld. Een overtreffende metafoor. De gouden greep.

Stalen leerpaard

Dat stalen paard is magisch. Ineens doe je dingen vanzelf die te paard onmogelijk lijken. Je billen zijn zacht. Je wéét gewoon, ‘maak ik er twee basketballen van, dan lig ik ernaast’. Zo logisch is dat. Dus heb je zachte billen. Daar denk je niet eens meer over na.

Op de fiets snap je het ineens. Je zwaartepunt. Dat ligt laag in je bekken en niet hoog in je borst. Topzwaar betekent een zwabberende fiets. Of paard. Dus gewoon in je billen zakken. Denk weer aan vroeger. Nonchalant stoer, want stel je voor die leuke buurjongen kijkt. Niks te stijf, maar doen alsof je dit al já-ren doet. Blijven lachen, omvallen doen we wel achter de heg.

Onafhankelijke benen

En dan die benen. Man, wat zijn ze onafhankelijk. Ze bewegen ronduit zonder dat je bekken scheef trekt. Je slingert dat wiel de rondte in en nergens raak je uit balans. Alleen je been beweegt, niet je bekken. Dáár begint een onafhankelijke beenhulp. Een gebalanceerde zit trouwens ook, dus we kunnen het wel. Kwestie van omdenken.

Volte

Bochten nemen ‘met zonder’ handen? Dat zet deze tip heftig sprankelend op nummer één. Pak je stalen vriend en doe het gewoon. Rijd een bocht zonder handen. En weet dat dit je ideale volte is. Het gebeurt gewoon.

Je zakt een fractie dieper in je bekken. Check. Dan maak je een accentverschil in je zitbeenknobbels. Een àc-cent-vèr-schil! Geen gewichtsverplaatsing, geen inknikkende heup en geen overhellend bovenlichaam. Want dan vlieg je uit de bocht. Of je valt er af. Wat jij wilt. Dus doe maar gewoon, heel klein, en vanuit je centrum, lafjes indraaien. Doet je fiets de rest. Net als je paard.

Dus paardrijden kan makkelijk zijn. Ik zeg, drink een borrel. Wordt gelukkig en stap op die fiets. Zoek een pleintje en rijd een proef. Het liefst met cap. En een wakende groom. Want mocht je vallen …. ik zet hem uit `s nachts.

Sara Ouwehand staat ook in de nieuwste editie van Hoefslag Magazine! In de rubriek ‘Vreemde eend in de bijt’ krijgt ze met haar Haflinger Rebel les van Frenk Jespers. Je bestelt Hoefslag 13 hier.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

sara ouwehand blog staptraining
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Mij te saai!”, geïrriteerd slingertje ze het lepeltje in haar blauwe mok. Die suiker moet oplossen. Snel en efficiënt. Haar paard staat onder hetzelfde regime. Niet lullen maar poetsen.

Ik val even stil. De kat komt binnen en ploft zuchtend in een stoel. Ik overweeg hetzelfde. Ze snapt het niet en gaat het niet snappen. Voorlopig niet. Dus begin ik over het weer. De voorspellingen van vandaag, morgen en de hele komende maand draai ik er doorheen. Inmiddels heb ik geleerd: Choose your battles.

Fast Food

Huppelend kwam ik van mijn rijles af. Het was een staples geweest. Een staples?! Je bedoelt, als in, niet draven en galopperen? Ja klopt, en daar wil ik nog voor betalen ook! Graag zelfs. Ze draait de suiker bijna door de bodem heen. Kauwend op een gevulde koek denk ik: “Ach, misschien had ik het 10 jaar geleden ook niet verteerd. Toen ging ik ook nog voor het Fast Food.”

Ambitie en meters maken horen bij elkaar, dacht ik ooit. Zwoegen en zweten. Het onderste uit de kan en je tanden er in. Maar als ik eerlijk ben, met minder resultaat dan nu. Significant minder. En zijn stap werd er al helemaal niet beter van.

Slechtste stap in tijden

Met gepaste trots durf ik nu te zeggen: zijn stap is de slechtste stap die je in tijden hebt gezien. Hij krabbelt, is onregelmatig en heeft nog nooit van schoudervrijheid gehoord. Ook tussen de Haflingers valt het op. Stel je dit voor op het voorterrein van een Lichte Tour wedstrijd en je weet genoeg. Ieder vooroordeel wordt bevestigd. Ruim. Niks om blij van te worden, dus draafde ik snel aan. En daar ging het mis.

Geduld opbrengen

De drang om een traptrede over te slaan is wel begrijpelijk. Staplessen vragen iets van je. Net zoals de Tour de France kijken. Dat moet je ook leren. Geduld opbrengen, rust aan je kont hebben. Hoewel, bij de Tour heb je een flinke mentale voorsprong. Je weet namelijk zéker dat de finish komt. Maar je weet ook: dit duurt nog wel even. Toch volgt de finish, hoe dan ook. Kwestie van voldoende bier en chips, dan komt het wel goed.

Vlakke Etappe

Alleen bij je paard is die finish niet zo duidelijk in beeld. Weet jij veel waar en wanneer hij is. Dan komt het dus neer op vertrouwen. Ervaring. Durven te kiezen voor de langste weg. Die toch echt de kortste is. In ieder geval de vlakste. Maar de vlakste etappe in de Tour wordt vaak de saaiste gevonden. En daar zit wel een dingetje. We kiezen liever voor spektakel. Een zware bergetappe. Afzien en aanzien horen bij elkaar. Dus slaan we gewoon wat stappen over en hogen zo de berg die voor ons ligt op. Om er daarna heldhaftig over heen te klimmen.

Ultieme stretch

Ik geef toe, een staptraining heeft de schijn tegen. Maar net als in de Tour ga je zoveel zien als je werkelijk gaat kijken. Er zijn zoveel kleine, briljante, strategische moves in de stap die je kan maken. Als je over de lijntjes van de eerste saaiheid durft te kijken, gaat er een wereld voor je open. Het is de gang waar je de ultieme stretch in de bovenlijn kan bewerkstelligen.

Door het gebrek aan zweefmoment kan er geen enkele spierspanning verhuld worden. Ook wordt het ultiem duidelijk of hij gelijk is in de achterbenen. Een harde eis voor de piaffe en passage. Trouwens ook voor de arbeidsdraf, mocht je minder ambities hebben. En wat dacht je van de diepe buiging?

Meer diepte

Omdat de coördinatie wat rustiger is in de stap, haal je hierin meestal meer diepte. Een appuyement verbeteren? Bij mij begint dat in stap. De series verbeter ik ook in stap. Hoe snel kan ik op een rechte lijn wisselen tussen de buiging links-rechts? Als dat in stap niet lukt, heb ik in de galop weinig te zoeken.

En zo kan ik in stap een complete Intermediair I proef verbeteren. De kunst is om dat te kunnen gaan zien. Willen zien. Mijn punt is, een staples is zoveel meer dan een vlakke etappe. Als je er over heen kan kijken, dan zie je een complete Tour de France. Als dat geen spektakelstuk is….

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

sara ouwehand

Optimistisch fanatisme. Daar begint het meestal mee. Een abominabele rit in de thuisbaan stookt dat vuurtje op. Snel een laatste aai, nog snoepje en wegwezen. Op naar de wedstrijdkalender.

Naglimmend leg ik het hele zooitje op de weegschaal. Wat is een goede locatie? Fijne organisatie? En de datum, welke getallen hebben een magische waarde? Want je begrijpt, er hangt veel van af. Een goede wedstrijd? Man, daar teer je een week op. Manlief trouwens ook. Dus daar gaan we, we zetten in op een soort van life changing event. Over twee weken gaat het gebeuren.

Mevrouw Onzekerheid

“Uw inschrijving is bevestigd” en in feite begint daar de ellende. Prompt de eerstvolgende rit vertoont haperingen. Die pirouette, springt hij die wel goed door? En deze afdruk, is dat werkelijk genoeg? Jawel dames en heren, Mevrouw Onzekerheid staat voor de deur. En ik laat haar nog binnen ook, hoewel ze tegenwoordig al geen koffie meer krijgt. Dus gedverdemme, ik ploeteren. “Finetunen” voor de buitenwacht. Om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen, mag mijn paardenvriend geen wissel meer missen. Ik baal van mezelf en zet hem op stal. Dan maar onzeker.

Zitten en luisteren

Thuis is mijn man aan de beurt. Want hoe je het ook went of keert, die is minder snel zielig. Dus: zitten en luisteren. Waarom ik zeker weet dat het me niet gaat lukken. Afmelden is de enige optie. En ik geef het hem te doen hoor, want ieder tegenargument is raak. Rijtechnische zaken zijn een No Go (wat weet hij er nou van!?) en aan peptalks heb ik een hekel. Kortom: alléén zitten en luisteren.

Alarmfase twee

Uiteindelijk sta ik te vlechten. Jawel, we gaan er voor. Shinen met die handel. Soort opgepompte zekerheid, maar toch echt. Of echt gemaakt, wat kan mij het ook schelen. Als we maar gaan. Twee uur later draaien we het wedstrijdterrein op. Alarmfase twee is definitief aangebroken. Ik zet een mantra in.

“Wel het terrein verkennen, niet naar de andere deelnemers kijken.” Nee, ook niet naar voorbenen die voorbij zwiepen. En denk er aan, je bent géén vreemde eend in de bijt. Met een Haflinger in de Lichte Tour starten is héél gewoon. Dat je je hoofd in je nek moet leggen om tegen andere deelnemers te praten, heeft daar niks mee te maken. Stokmaat 1.50 m telt ook mee. En ze kijken niet naar je, dat dénk je alleen maar. Niets aan de hand dus.

Bubbels-gewijs

Mijn billen glijden in het zadel en dan is daar is de verlossende bubbel. Eindelijk, ik kan ‘mijn ding’ doen. Rijden, mijn paard voelen, hem losmaken waar nodig. Wakker is hij altijd. Daarom blijf ik voor hem gaan. Hij is er voor mij, dan ben ik er voor hem. Bubbels-gewijs dan wel, maar toch.

Dus ik die ring in. Om mijn maat voor stellen. Want zo voelt het, iedere keer opnieuw. Alsof je je nieuwe vent voor het eerst meeneemt naar je ouders. Jij bent er blij mee, maar hun mening krijgt meer gewicht dan je lief. Naarmate je de voordeur nadert worden de handjes klammer. Het maakt ongewild onhandig.
Kijk, of je tijdens jullie eerste diner een glas wijn omgooit of in de proef een wissel mist, wat is het verschil eigenlijk? Dat een goede ouder er doorheen kan kijken en een jury je afrekent op die wissel. En het is heel simpel: ik heb geen marge in de scores. Dat glas wijn moet blijven staan. Alleen eet ik niet heel vaak zonder ook maar iets te morsen. Dus je snapt, de 60% haal ik vaker niet dan wel.

Bril met een verhaal

Ze zeggen, je moet een dikke huid hebben. Maar met een dikke huid kan ik niet rijden. Dan voel ik mijn paard niet meer. Dus open ik iedere keer mijn lichaamssensoren, mijn poriën én mijn hart. Voor mijn paard. De rest fietst daar helaas achter aan. Afkeurende blikken, slechte punten, hoofdschuddend jurycommentaar, je zegt het maar. Part of the deal? Ik houd me aanbevolen voor een goede filter.

Of misschien moet het geen filter zijn, maar een bril. Een bril met een verhaal. Waar we vandaan komen, ons punt van ontmoeting. Rebel röntgenologisch en klinisch afgekeurd. Ik jarenlang niet kunnen rijden vanwege, hoe zeg je dat handig, privéomstandigheden. Dat ik er nog steeds op zit, mag een wonder heten. Dat ik Lichte Tour met hem start is extatisch. Dus fuck de rest.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix st George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Fabiënne Kiesebrink | Helping Hands on Horses

Volg ons!

102,965FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer