Authors Posts by Peter van Pinxteren

Peter van Pinxteren

1290 BERICHTEN 0 reacties
Peter van Pinxteren (1976) is voormalig (hoofd)redacteur van Hoefslag. Peter schreef voorheen uiteenlopende artikelen voor het magazine en voor de online kanalen van de Hoefslag en verzorgt tijdens de Olympische Spelen van Rio de online verslaggeving.

In de complete Hoefslag dressuurinstructiefilm verzorgd door amazone Dinja van Liere en commentator Laurens van Lieren komen alle met elkaar samenhangende afleveringen voorbij, die een basis vormen voor goed dressuurrijden, van de klasse B tot op hoger niveau. We beginnen de film met enkele essentiële basisbegrippen. Dit zijn tempocontrole, aanleuning, rechtrichten en verzameling. In het laatst genoemde deel worden ook de specifieke Grand Prix-oefeningen passage en piaffe besproken. Vervolgens richten we ons op diverse oefeningen, die qua moeilijkheidsgraad een mooie opbouw kennen. Zo beginnen we met wijken voor de kuit, waarna schouderbinnenwaarts, travers en appuyeren aan bod komen. Het laatste gedeelte van de instructiefilm staat in het teken van contragalop, de eenvoudige wissel en vanzelfsprekend het rijden van changementen.

De paarden, waarmee amazone Dinja in deze serie rijdt, zijn van divers africhtingsniveau. Het betreft Fellini (v. Wynton), Etoile (v. Don Schufro), Double Dutch (v. Johnson), Denzel (v. Zidane), Duval’s Capri Sonne jr. (v. Rhodium), Adonie (v. Rubiquil) en de oudere Grand Prix-merrie Roumanda (v. Rubiquil).

Onderwerpen:
1: Tempocontrole
2: Aanleuning
3: Rechtrichten
4: Verzameling
5: Wijken voor de kuit
6: Schouderbinnenwaarts
7: Travers
8: Appuyeren
9: Contragalop & eenvoudige galopwissel
10:Changementen

Duur: 1 uur 24 min
Prijs: €14,99

Nick Skelton en Big Star.

Vier jaar geleden waren ze de grote favorieten voor de gouden medaille tijdens hun ‘thuisspelen’ in Londen. Na het teamgoud voor Groot-Brittannië leek de druk in de individuele finale echter te groot te worden voor Nick Skelton. Hij reed bepaald niet op zijn sterkst in de tweede manche en Big Star (v. Quick Star), die het hele kampioenschap geen balk naar beneden had gesprongen, ging in het zicht van de haven in de fout en werd vijfde. Na een moeizame en lange periode vol blessureleed kwam Big Star op het juiste moment terug om tijdig in vorm te zijn voor deze Olympische Spelen.
Dit keer kwamen Skelton en Big Star niet als de grote favorieten in de finale terecht, na een moeizame openingsronde in Rio en een flinke teleurstelling voor het falende Britse team. Waar de 58-jarige ruiter vier jaar geleden de druk voelde, kon hij nu vanuit het achterveld druk op de rest zetten en de oude rot in het vak deed dat met verve. Big Star sprong twee ronden fenomenaal foutloos en was met zijn enorme galoppade direct kandidaat voor het hoogste in de barrage. Skelton klaarde vakkundig de klus, zag de concurrentie de tanden stuk bijten op zijn rit en greep vier jaar na Londen alsnog zijn gouden plak.

Beste ooit

De altijd zo koele Skelton hield het niet droog bij de prijsuitreiking en sprak over de kroon op zijn carrière en dat na alles wat hij met Big Star heeft meegemaakt. ‘Het is een frustrerende tijd geweest met Big Star. De laatste wedstrijd die hij won was de Grote Prijs van Aken in 2013. Sindsdien is hij geblesseerd geweest, eerst aan zijn voorbeen en later aan zijn achterbeen. Het heeft twee jaar geduurd om hem weer wat op de rit te krijgen. We begonnen, moesten weer stoppen, begonnen, moesten weer stoppen… Wel heb ik al die tijd geweten dat als ik met één paard hier kon winnen, dat het met Big Star was. Hij heeft alle eigenschappen die daarvoor nodig zijn. We hebben hem zo langzaam mogelijk terug gebracht. Ik heb met hem in de wedstrijden voor Rio niet één keer voor de tijd gereden. Allemaal met dit in mijn achterhoofd. Hij is het beste paard dat ik ooit heb gehad en zal hebben. Ik ben blij, ook voor hem. Big Star heeft zelf zo hard gewerkt vandaag.’
De spanning op het voorterrein liep enorm om, na zijn barrage, zo laat Skelton weten: ‘Vooral toen ik naar de rit van Eric moest kijken. Ik wist dat hij sneller zou zijn. Hij heeft me echt even laten zweten.’

Opluchting

Deze Eric Lamaze was degene die tijdens deze Spelen in alle ronden geen balk naar beneden had gesprongen. Zijn dertienjarige Fine Lady (v. Forsyth) was in de vorm van haar leven, bleef ook vandaag twee keer foutloos en vechten tot het bittere eind. In de barrage werd de tijd van Skelton zelfs gehaald, maar een onderweg meegenomen balk kostte Lamaze zijn tweede gouden olympische medaille. Acht jaar na de zegetocht met de legendarische Hickstead was er voor de Canadees het brons. Lamaze: ‘Deze merrie geeft echt alles en dat de hele week lang en tot het einde. Iedereen in die barrage verdiende vandaag een medaille, zo geweldig is er gereden. Je moet tot het einde het geluk aan je zijde hebben. Het is alles behalve voorspelbaar. En helemaal met dit format. We begonnen vandaag op nul en dat is ook zo bij een reguliere Grand Prix. Ik dacht wel dat Nick en Big Star op of in de buurt van het podium zouden eindigen. In Hongkong was ik de favoriet. Met Hickstead was het een beetje verwacht, dit keer bracht ik een kleine merrie mee, die de verwachtingen heeft overstegen. Dat was een andere situatie. Het halen van een olympische medaille geeft meer plezier dan alle andere dingen en tegelijkertijd is het een grote opluchting dat het erop zit.’

Het zilver was voor Peder Fredricson (foto links) en de tienjarige All In (v. Kashmir van Schuttershof). Het resultaat was een bekroning voor een geweldig seizoen van dit duo, dat de gehele Spelen in bloedvorm verkeerde en waarvan we in de toekomst nog meer zullen gaan horen. Fredricson, die uit de schaduw van bekendere landgenoten als Rolf-Görang Bengtsson en Malin Baryard, vertelde over All In: ‘Ik wist wel dat ik op een heel goed paard reed. Dit had ik alleen niet verwacht, wel gehoopt. Ik heb hem als zevenjarige gekocht. Direct na de eerste sprong wist ik dat dit het paard was waar ik naar op zoek was. Sindsdien heeft hij altijd geweldig gepresteerd en me nooit teleurgesteld.’

Juichende Nederlander

Uittredend olympisch kampioen Steve Guerdat kon Rio met opgeheven hoofd verlaten. De Zwitser streed voor wat hij waard was en Nino des Buissonnets (v. Kannan) deed dat met hem mee, al zat er vandaag niet meer in dan de (ondankbare) vierde plek.
Voor Nederland waren onder aan de streep de druiven helemaal zuur. Jeroen Dubbeldam miste op 0,02 seconden de kans om toe te treden tot de barrage waarin de medailles werden verdeeld en daarin historie te schrijven. De emoties waren groot bij de regerende wereld- en Europese kampioen. Dubbeldam greep niet alleen mis, hetzelfde gold voor de gehele Nederlandse paardensport tijdens dit ongelukkig verlopen kampioenschap. Ondanks grote successen de afgelopen jaren werd er tijdens deze Spelen voor het eerst sinds 1988 geen medaille behaald. Een Nederlander die vandaag nog wel reden tot juichen had was Cees Klaver. De fokker had drie fokproducten aan de start staan, waaronder de gouden Big Star en Taloubet Z (v. Galoubet A), die eerder deze week teambrons won en in de finale gedeeld negende werd met Christian Ahlmann.

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

De teleurstelling was groot bij de fans, de pijn diep bij Jeroen Dubbeldam. Slechts 0,02 seconden stonden tussen hem en de kans om de historische hattrick te voltooien. Ook in zijn laatste optreden onder Dubbeldam zette SFN Zenith N.O.P. een geweldig optreden neer in de werkelijk loodzware tweede manche van de olympische finale. Het geluk leek zelfs aan hun zijde toen het tweede element van de driesprong wel rammelde, maar bleef liggen. Verder verliep alles vlekkeloos, totdat de klok alsnog roet in het eten gooide en Dubbeldam zijn olympische optreden met die nipte en o zo pijnlijke tijdfout afsloot op plek zeven.

‘Hij sprong weer abnormaal’

Dubbeldam kreeg na afloop de vraag waar hij het had laten liggen, probeerde zijn verhaal te vertellen, maar werd gegrepen door de emotie en kon minutenlang amper een woord uitbrengen. ‘Hij sprong weer abnormaal’, aldus de hevig snikkende topruiter. ‘Ik was er zo dichtbij. Hij heeft me nog nooit in de steek gelaten als het moest gebeuren en nu ook niet. Jammer, dat het de laatste keer was. Hij is nog zo fit. Ik heb het vast ergens laten liggen. Ik pakte van drie naar vier zelfs een galopsprong minder voor de tijd. Toen ik de tijdfout zag, wist ik dat het voorbij was. Dit was het.’

Bij geen enkele andere combinatie was de gunfactor voor goud zo groot als bij Jeroen Dubbeldam en SFN Zenith N.O.P. Dat gold niet alleen voor de Nederlandse fans, maar ook bij opvallend veel mensen van de buitenlandse pers. Natuurlijk, het duo kon vandaag historie schrijven door na wereld- en Europees ook olympisch goud te winnen. Het was echter niet alleen de historie, maar ook de wijze waarop Dubbeldam zijn paard rijdt en altijd maar weer met zijn horsemanship weet te managen naar de juiste piekmomenten, die zo tot de verbeelding spreken bij een ieder. Wat rest zijn de herinneringen en een groot dankjewel voor alles dat Dubbeldam en Zenith ons en andere liefhebbers van de sport hebben gegeven.

Zes kampioenschappen

Teleurstelling was er ook bij Maikel van der Vleuten. Hij ging in tegenstelling tot Harrie Smolders nog wel van start in de laatste omloop. Opnieuw sprong VDL Groep Verdi N.O.P. fantastisch, maar opnieuw volgde geen beloning, echter een balk en een tijdfout. Van der Vleuten: ‘Hij heeft het geweldig gedaan. Die fout op hindernis twee was onnodig. Hij raakte hem licht aan en ik weet niet waardoor het kwam. Het zal wel aan mij liggen.’
Verdi liep na drie EK’s (2011, 2013 en 2015), een WK (2014) en een eerdere Olympische Spelen (2012) alweer zijn zesde kampioenschap op rij en sloot deze reeks af door tot het eind aan toe overtuigend te blijven springen. ‘Ik ben heel trots op hem, zeker. Alleen nu overheerst nog de teleurstelling, dat je na twee toch wel onbenullige fouten hier met lege handen staat’, aldus Van der Vleuten.

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Maikel van der Vleuten en VDL Groep Verdi TN N.O.P. etaleerden ook in de laatste omloop hun uitstekende vorm. Sterk onderweg naar de finish gingen ze in het zicht van de haven alsnog in de fout. Van der Vleuten analyseerde zijn laatste lijn, inclusief springfout als volgt: ‘Die laatste galopsprong raakte ik mijn controle misschien iets kwijt. Ik kwam over die oxer die lijn in en vervolgens op een korte zeven naar de eerste steil. Daar wachtte hij heel goed op me. Toen kwam ik mooi gesloten over die een na laatste en die laatste vier was vervolgens heel kort. Hij kwam mooi in elkaar en direct terug, misschien nog wel meer dan ik verwacht had. Ik moest daardoor bij de laatste galopsprong nog met been komen. Hij reageerde goed op mijn hulp, misschien wel te goed. Hij schoot iets naar voren en toen had ik de hoogte er niet meer in. Balen. Hij sprong gewoon goed. Nu moeten we in de tweede manche foutloos proberen te blijven en dan wachten op de rest. Het is een beetje achter de feiten aanlopen zo. De kans is wel klein dat op dit niveau nog zoveel nullers in de fout gaan. Ik verwacht dat de parcoursbouwer het dadelijk wel wat meer in de tijd zal gaan zoeken. Heel veel technischer dan dit verwacht ik niet. En dat hele hoge en brede kunnen er veel. Er blijven er tegenwoordig veel nul. Ik kan ook niet meer dan de palen boven houden. Verdi is in vorm en blijft tot nu goed springen.’

Met één springfout gaat Maikel van der Vleuten nog wel van start in de tweede manche. Hetzelfde geldt voor Harrie Smolders die ook op 4 staat en natuurlijk Jeroen Dubbeldam, die met SFN Zenith N.O.P. alle kansen nog in eigen hand heeft. Gewonnen is er nog niks, maar drie Nederlanders in de tweede manche van de finale is hoe dan ook een sterk resultaat.

Bron: Hoefslag
Foto: Remco Veurink

Jeroen Dubbeldam en Zenith.

Jeroen Dubbeldam heeft gedaan wat nodig is om in een olympische finale, waarin alles weer op nul springt, kans te houden op een medaille. In de zware eerste manche bleef de wereldtopper overtuigend foutloos met SFN Zenith N.O.P. Dubbeldam: ‘Was niet zo slecht, dacht ik. Hier gaat het om hè, een nulrondje. Van de week ging het ook heel goed, toen tikte hij een paal aan en toen viel deze en nu tikt hij er ook wel een of twee aan, maar blijven ze liggen. Het zijn de details van topsport en af en toe moet je daar een beetje geluk bij hebben. Het springen is de hele week al top. Ik kan er niks anders van maken. We zijn pas half op weg. Er komt weer een tweede, zware omloop, neem ik aan. Deze proef is maximaal. Het deelnemersveld is niet normaal. Ze springen erover alsof het een driesterren Grote Prijs is, maar het maximale wat je kunt vragen aan paard en ruiter staat er gewoon. De laatste lijn is lastig, dat is een controlekwestie maar ook dat hebben ze allemaal. Zenith is nog goed relaxed, heeft geen last van de omstandigheden met het publiek en lijkt nog voldoende in de tank te hebben. We zullen het gaan zien.’

Zure fout Smolders

Ook Harrie Smolders reed een sterke ronde met Emerald N.O.P., tenminste, als we hindernis 1 buiten beschouwing laten. Juist daar, op die wat minder selectieve sprong, kreeg de Diamant de Semilly-zoon zijn enige fout. Smolders: ‘Tja, die hindernis is misschien niet de zwaarste, maar telt wel mee. Hindernis 1 is wel vaker lastig voor hem. Het is een beetje een diesel, wat dat betreft. Ik begon bewust linksom om het wat makkelijker voor hem te maken en dan gebeurt dit. Het is wel heel zuur. Hij sprong verder heel goed, heel elektrisch. Hij heeft zich goed gerecupereerd van eergisteren. Hij had de dag na de landenwedstrijd misschien niet de juiste benen zoals ze dat in het wielrennen zouden zeggen, maar vandaag stond hij er weer. Het was natuurlijk een zware, selectieve proef, maar de tijdsdruk was niet maximaal en afgezien van de laatste lijn waren er niet veel optionele afstanden. Ik verwacht genoeg nullers. Ik hoop er nog bij te zijn voor de tweede manche.’

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Hoewel de Duitsers nog voor liggen worden de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in de paardensport zo langzamerhand de Spelen van Frankrijk. Na teamgoud en individueel zilver in de eventing stond de Franse equipe ook bovenop het podium in de koningsdiscipline, het springen. In de afgelopen jaren wonnen de Fransen regelmatig zilver bij het springen, maar voor het laatste goud op een groot kampioenschap moeten we terug naar 2002, het WK in het Spaanse Jerez de la Frontera. Op de laatste gouden olympische teammedaille ligt helemaal een dikke laag stof. Deze werd precies veertig jaar geleden gewonnen tijdens de Spelen van Montreal. Daar in Franstalig Canada maakte de vader van Philippe Rozier zelfs deel uit van het team. Zijn zoon was nu aan de beurt. ‘Mijn vader is hier en is het werkelijk ongelofelijk. We hebben twee keer goud in de familie!’, aldus een trotse Rozier.

Trots

In het begin van de Spelen zag het er helemaal niet naar uit dat dit ging gebeuren. Rozier zat niet eens in het team, maar kwam met Rahotep de Toscane (v. Quidam de Revel) in de basis na het wegvallen van de combinatie Simon Delestre en Hermès Ryan. Toen later ook Flora de Mariposa (v. For Pleasure) van Pénélope Leprevost wat koliekerig werd, leek het kampioenschap voor de Fransen er zelfs al op te zitten. Flora herstelde echter snel en kon nog van start, al was ook dit niet gelukkig met een val van Leprevost in de openingsproef, niet meetellend voor de landenwedstrijd. Toch wist dit duo gisteren alsnog een nulronde te realiseren voor het land en na één nulronde en twee tijdfouten vandaag van de andere Fransen, hoefde Leprevost niet eens meer van start te gaan. De sterkste ruiter van het team was deze keer Kevin Staut. Hij realiseerde twee nulronden met Reveur de Hurtebise (v. Kashmir van Schuttershof). Staut, de enige Franse ruiter die de Engelse taal goed lijkt te beheersen, nam in de persconferentie het woord: ‘Het was voor ons een zware week. Wat eerder gebeurde heeft ons alleen maar meer doen vechten met en voor elkaar. Ik moet wel bekennen dat we in het begin helemaal niet aan een medaille hebben gedacht, laat staan een gouden. En nu zitten we hier. Ik ben er trots op Fransman, ruiter en winnaar van goud te zijn!’

‘Format intact laten’

De Amerikanen leken op voorhand de grote concurrent van Nederland en maakten dit feitelijk ook waar. Ze gingen er vandoor met het zilver. Ook zij hadden het vandaag lastig, want moesten het zonder Beezie Madden met Cortes ‘C’ (v. Randel Z) zien te redden. De zwarte ruin kreeg last van een lichte peesblessure en kon niet van start gaan. McLain Ward, met Azur (v. Thunder van de Zuuthoeve) getipt als grote medaillekandidaat voor vrijdag, zei erover: ‘Je kunt aan de manier waarop wij met de teleurstelling over Beezie omgingen zien hoe belangrijk teamwork is. Ook de Fransen hebben het hier getoond.’

Hetzelfde ging eigenlijk op voor de Duitsers. Bij hen moest eveneens een combinatie van de reservebank komen. Meredith Michaels-Beerbaum viel in voor Marcus Ehning en droeg haar steentje bij aan de behaalde bronzen medaille. ‘De Spelen zijn voor mij een rollercoaster geweest. Het loopt goed af voor ons met een medaille. Ik ben blij met de wijze waarop Fibonacci sprong, al baal ik nog wel van die fout op de laatste hindernis. Ik denk dat ik met teveel vertrouwen daar naartoe reed’, aldus de voormalige Amerikaanse.

De benodigde nulrit om de uiteindelijk gewonnen barrage tegen Canada af te dwingen kwam van de hand van de oude meester zelf. Ludger Beerbaum was de dagen hiervoor met Casello (v. Casall) nog de minst presterende Duitser en omdat er maar drie ruiters per land doormogen naar de individuele finale ligt hij al uit die strijd. Beerbaum na afloop: ‘Ik wist dat ik nul moest en dat het ook niet uitmaakte hoe ik zou rijden om voor mezelf in de strijd te blijven. Toch was ik daar helemaal niet mee bezig. Het enige dat je moet doen, is jezelf blijven focussen en juist niet teveel denken. Ik heb mijn job gedaan en zat misschien in een rollercoaster vandaag, maar daar zaten we allemaal in. Voor mij hebben deze Spelen nogmaals aangetoond dat het format met vier ruiters per team intact moet blijven. Er was meer dan genoeg spanning en dramatiek en vanuit de bodem van mijn hart wil ik zeggen dat het absoluut verkeerd is om dit naar drie ruiters per team te brengen.’

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Rob Ehrens.

De laatste jaren heeft het Nederlandse springteam ons verwend met prachtige successen. De architect hierachter benadrukte altijd dat het alles behalve vanzelfsprekend was en dat werd tijdens deze Olympische Spelen jammer genoeg bevestigd. Rob Ehrens zegt erover: ‘Winst en verlies zit in de springsport heel dicht bij elkaar. Dat hebben we vandaag weer gezien en dat is ook het mooie in de springsport. Je moet goed kunnen winnen, maar je moet ook goed kunnen verliezen. Als er nu enorme blunders waren geweest. Het kleinste foutje wordt gewoon keihard afgestraft. Dat blijkt maar weer. We moeten nu optimistisch blijven. We hebben drie hele goede combinaties in de individuele strijd, die er alle drie goed aanstaan. We moeten nu rustig evalueren wat we vandaag gedaan hebben en dan weer de blik vooruit naar het volgende. Natuurlijk zijn we hier zuur over. Je kunt er alleen lang over discussiëren en in blijven hangen, maar dat helpt nooit. We zijn zo professioneel dat we de bal weer oppakken en weer op weg gaan naar de finale. Ik denk dat wij drie combinaties hebben die daar de strijd aan kunnen gaan. Daar moeten we ons op focussen en niet teveel terugkijken. We kwamen hier zeker voor goud en voor een medaille, maar het heeft er gewoon niet ingezeten.’

Gemaakte keuze

Wat Nederland, buiten het gemis van de vierde combinatie, al vroeg de das om leek te doen, was de keuze van Jeroen Dubbeldam om van hindernis 1 naar 2 niet in zes maar in zeven galopsprongen te gaan. De gekozen strategie betaalde zich niet uit, maar leverde een balk en een tijdfout op. Ehrens verdedigde na afloop de gemaakte keuze: ‘De ruiter kent zijn paarden, ik ken de paarden. We lopen samen het parcours en nemen dan een besluit. Het besluit was zeven terug en dan moet je daar niet meer vanaf wijken. Of dat dan de juiste beslissing was, weet je pas als je het gereden hebt. Achteraf kun je dat misschien zeggen, maar als we voor de zes hadden gekozen had ook een fout kunnen ontstaan. Achteraf is het altijd makkelijk. Je moet niet vergeten dat Zenith een paard is waarbij je in het begin moet zorgen dat je alles goed bij elkaar houdt. Ik probeer me zoveel mogelijk in mijn combinaties te verplaatsen en heb dat nu ook gedaan.’

Bron: Hoefslag

Foto:

Maikel van der Vleuten sprong op zes kampioenschappen op rij diverse teammedailles bijeen met VDL Groep Verdi TN N.O.P.. De vandaag behaalde zevende plaats is het minste resultaat in die periode. Van der Vleuten: ‘Je weet dat dit kan gebeuren als je met drie ruiters bent. Normaal hebben we er altijd nog een vierde man achteraan, een Jur Vrieling in vorm of een Gerco Schröder. Dan heb je nog twee kansen om voor die nulronde te gaan, nu lag alles op Harrie. Het is niet anders, een grote teleurstelling voor ons. Ik was natuurlijk heel tevreden waarop Verdi sprong. Dat was uit het boekje. En dan hoop je dat het alsnog wil lukken en het beloond wordt met een medaille. Het is wel zo, als het al niet direct meezit, zoals met Jur, wordt het meestal heel moeilijk en weet je dat er, zeker op een Olympiade, niks meer mag gebeuren en heb je er zo’n ronde als die van Harrie ook zomaar bij.’

Plezier houden

Ondertussen blijft Verdi constant sterk springen in Rio. Toch hebben we dat vaker gezien en bleek in de finale opeens de tank wat leeg te zijn. Wat verwacht Maikel dit keer? ‘In Londen was hij niet helemaal lekker, dus dat kan gebeuren. Dat gevoel heb ik nu helemaal niet. Hij voelt alsof er nog voldoende inzit. Ik ga morgen niet teveel doen, wat stappen en draven en dan zullen we hem vrijdag voor de proef wat losrijden. Als hij zo springt zit het er individueel in. Maar het is maar voor drie man weggelegd en er zijn veel goede combinaties hier.’

Bijzonder knap is dat Verdi er weer staat op het moment dat het moet gebeuren op een kampioenschap. Het is maar weinig paarden gegeven om dat zo vaak weer te doen. Maikel: ‘Je neemt van de afgelopen jaren mee wat goed is voor Verdi. Ik denk dat we ons best daarvoor gedaan hebben en het is mooi als dat eruit komt. Ik heb hem bewust weinig gestart de afgelopen maanden, een keer in de drie of vier weken op concours, dus wel aan de gang houden. Hij heeft thuis veel op de galoppeerbaan gelopen en de laatste maanden niet gedekt. Belangrijk is dat hij plezier erin houdt. Als hij het mooi vindt, is hij lichter en doet hij goed zijn best.’

Afscheid van team?

Vrijdag gaat Verdi op voor zijn zoveelste individuele finale. Hij is nu veertien jaar, wordt het misschien zijn laatste optreden op een kampioenschap? Van der Vleuten: ‘Of het zijn laatste keer is op een kampioenschap weet ik nog niet. Hij gaat alvast zeker niet uit de sport. Hij is van een paar eigenaren meer en we moeten daarvoor een keer bij elkaar zitten. Als hij zo voelt zoals nu, gezond blijft en met plezier op concours gaat, zou ik zeggen: “laat hem nog een tijdje lopen.” Hij moet alleen wel op de goede manier stoppen. Laten we eerst maar eens vrijdag afwerken, dan gaan we daarna wel een keer rond de tafel zitten.’

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Na gisteren was er, ondanks de teleurstelling over Jur Vrieling, nog hoop op een mooi resultaat. Het goud verdween vandaag echter al vlug uit het zicht en voorafgaand aan de rit van Harrie Smolders was alleen brons nog mogelijk. Foutloos was de opdracht daarvoor, maar net als Dubbeldam kreeg ook Smolders een ongebruikelijke fout in dit parcours. Emerald N.O.P. sprong de eerste balk van de triple bar naar beneden, waarna nog meer leed, in de vorm van twee balken, volgde en Nederland kelderde naar een (gedeelde) zevende plaats. Een pleister op de wonde was dat Smolders zich net als Dubbeldam en Van der Vleuten wist te plaatsen voor de individuele finale.

Smolder deed zijn verhaal uit de doeken: ‘We kozen na de rit van Jeroen wat voor de aanval en het liep in het begin ook goed. Die eerste fout was vervolgens natuurlijk heel ongebruikelijk. Hij trok me iets klem onder de triple bar en sprong toen de onderste paal eruit. Dat is toch eigenlijk niet makkelijk om dat voor elkaar te krijgen… Daardoor kreeg ik wel wat spanning bij mijn paard. De rust was er een beetje uit. Die kon ik ook niet terugvinden door de tijdsdruk en dat moesten we op het eind bekopen met nog twee fouten. We hebben gestreden met drie man, maar zijn ten onder gegaan. Dat is zeker zuur. Natuurlijk hadden we nu goed een vierde man, een vierde resultaat, kunnen gebruiken. We hebben deze week links en rechts wat tegenslag gehad. We hebben nu drie man in de finale en moeten daar weer naar vooruit kijken. Emerald is super in de kop dus die fouten van vandaag kan hij handelen.’

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Een dure fout ten gevolge van een verkeerd gemaakte keuze. Dat is de conclusie die blijft hangen na de rit van Jeroen Dubbeldam en SFN Zenith N.O.P., nadat

The and. Poufy it. I’ve salad it does cialis work better than viagra old far turn – company as can i take viagra for fun they are a hair Wal-Mart I…

ze een fout kregen op hindernis 2, een van de minst selectieve sprongen in het parcours. ‘Ik baal hier van’, reageerde Dubbeldam. ‘Van de week had ik een rijfout op de sloot, maar dit mag je wel een schijtfout noemen. We hadden de keuze gemaakt voor zeven in plaats van zes galopsprongen van hindernis 1 naar 2. Zenith werd alleen voor mij net braaf genoeg. Ik kwam niet meer echt aan rijden waardoor ik een iets matte sprong kreeg op die hindernis. Hij raakte hem licht aan en dan valt hij. Verder sprong hij super. Dit is hard. Het is misschien wel de makkelijkste hindernis van het hele parcours. Achteraf hebben we de verkeerde keuze gemaakt. We hebben daarom voor Maikel het plan gewijzigd en die is direct op zes galopsprongen begonnen. De tijd is hier echt heel moeilijk te halen. Daar lijdt het springen onder als je daar vol voor gaat. We probeerden zo vlot mogelijk te zijn, op een manier dat de sprong erin bleef en we zeker niet twee tijdfouten zouden krijgen. We moeten nu hopen op een wondertje bij Harrie en hebben het gewoon niet meer in eigen hand.’ Bron: Hoefslag

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,188FansLike
0VolgersVolg
6,916VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer