Authors Posts by lizbarclay

lizbarclay

51 BERICHTEN 0 reacties
Liz Barclay groeide op in Gelderland. Verbleef enige tijd in de USA om zich daarna te vestigen in Cornwall (UK). Daar is ze actief als dressuurtrainer, heeft ze vele leerlingen, waaronder eventing ruiters. Ze ging 'terug naar haar roots in Gelderland' toen ze het boek 'The farmer, The Coal Merchant, The Baker' schreef. Een boek waarin ze terugblikt naar de invloed van grote fokkers uit Gelderland: Henk Nijhof, Johan Venderbosch en trainers Roelie Bril en Jan Oortveld op de hedendaagse dressuursport. Meer informatie: http://www.youcaxton.co.uk/thefarmer/

Wat hebben Anky van Grunsven (dressuur), Patrick van Veen (bioloog), Hans Klok (illusionist), Frank Berendse (ecoloog), Cynthia (‘Pennymeisje’), Annemieke (nog een ‘Pennymeisje’) en al hun volgers gemeen? Volgens mij weten we dat inmiddels allemaal.
Juist, de Oostvaardersplassen!

Tot over m’n oren

Voor mij begon het met een berichtje van dressuurtrainer Maarten van Stek, die Annemieke een hart onder de riem stak naar aanleiding van haar eerste stappen op de plassen gedurende de eerste protestactie. Ik ben toen de pagina van Cynthia en Annemieke gaan volgen en al gauw zat ik er tot over m’n oren in.

Ik wilde wat doen, helpen. En hoe geweldig dat ik dat via mijn blog een beetje kon. Maar het kwam natuurlijk via de Hoefslag alleen maar bij het paardenvolk terecht en dat zijn er best wel veel in Nederland, maar niet genoeg om echt invloed te hebben.

Pennymeisjes

Er werd wel gezegd, zo van, ze doen het alleen maar voor die pony’s. Ze werden zelfs pennymeisjes genoemd. Op Bokt.nl wordt een pennymeisje als een betwetertje beschreven. Gekleed in roze rijbroek en fleece, en vol foute informatie.

Uiteindelijk vonden Cynthia en Annemieke het allemaal al lang best, als ze maar bereikten wat ze wilden: weg met de grote grazers uit de OVP, zodat het massaal van de hongerdood sterven eindelijk voorbij zou zijn.

Anky van Grunsven en Hans Klok

Die dag, bij die eerste demonstratie, was er een aantal topruiters uit de dressuurwereld, zo ook Anky van Grunsven. Bij de tweede demonstratie kwam illusionist Hans Klok opdagen. Die zat een dag later al bij Pauw aan tafel om over zijn ervaringen te vertellen.

Dapper interview Frank Berendse

Inmiddels had ik het interview met Frank Berendse gezien die Frans Vera begeleid heeft bij het onderzoek in de OVP. Frans Vera is bij hem op dit onderzoek gepromoveerd. Berendse vertelde dat er nu zelfs allerlei bijzondere vogels- zoals de sprinkhaan rietzanger, nachtegaal en koekoek- uit de OVP zijn verdwenen door de verwoesting die de overbegrazing heeft veroorzaakt. Hij gaf ruiterlijk toe dat de OVP zoals het nu was geen toekomst had. Dapper.

Als twee pitbulls

De pennymeisjes Cynthia en Annemieke haden zich nu 24 uur per dag, zeven dagen per week, werkelijk als twee pitbulls vastgebeten en de hoeveelheid volgers groeide grandioos naar meer dan 65.000. Ze werden een stichting en er kon geld gedoneerd worden voor onder andere een media campagne die begon met een levensgrote advertentie in de Telegraaf.

123.000 handtekeningen

Ondertussen dook daar in een keer bioloog Patrick van Veen op in Den Haag met een petitie van 123.000 handtekeningen om verandering van beleid in de OVP.

Het werd langzaam duidelijk het niet alleen paardenliefhebbers waren die oh zo boos waren op wat er in de OVP gebeurde, maar Cynthia en Annemieke zijn niet zo heel gauw tevreden. Het moest er bij de mensen werkelijk door de strot heen geduwd worden, net zolang tot het moordgat van meneer Vera weer een vogelparadijsje zou worden, zonder de stank van rottende kadavers.

TV-commercial: kort en heel krachtig

Gisteravond was het zover. De tv-commercial eindelijk live! Met Frank Swenne (documentaire Totilas) achter de camera en Anky van Grunsven en Hans Klok ervoor. Kort maar zo bijzonder krachtig, met het laatste woord aan de pennymeisjes.
Een staaltje vereende krachten van een super team, geholpen en aangespoord door gedreven volgers.

Het lijkt me duidelijk. Er is geen weg terug. Wij zijn als een kudde die langzaam maar zeker op hol aan het slaan is en wij zijn niet meer te stuiten!

Cynthia danvers en Annemieke van straaten oostvaardersplassen

Moet ik, na twee eerdere blogs, nog weer een blog aan de Oostvaardersplassen wijden? Ja, ik vind van wel. Meer dan 3000 dode grote grazers in een winter door honger is godgeklaagd, diep triest en compleet onacceptabel en er zijn zoveel nieuwe ontwikkelingen!

Ben ik het altijd eens met hoe iedereen het wil oplossen? Nee, maar dat mag.

Vind ik Annemieke en Cynthia twee toffe vrouwen met een hoop guts en doorzettingsvermogen? Ja, absoluut.

Vind ik dat er wilde ponietjes geaaid moeten worden? Nee, ze mogen van mij wild blijven.

Vind ik dat Annemieke en Cynthia veel bereikt hebben? Ja, alleen maar respect.

Annemieke en Cynthia zetten door!

Ik denk namelijk dat ze met hun Facebook pagina ‘Cynthia en Annemieke’, en door hun inzet en geweldig staaltje doordrammen, Nederland, ook het Nederland dat andere hobbies heeft dan paardrijden, hebben wakker geschud. Zodat zo langzamerhand echt niemand meer om het drama van de Ovp heen kan. Ze hebben werkelijk ALLES van stal gehaald om zowel nationaal als ook zelfs internationaal aandacht te verwerven.

Ik zie het vanuit allerlei landen op mijn timeline langskomen. Vanuit Duitsland, Engeland, Amerika en Italië, om maar eens een kleine greep te doen.

Stille tochten en kruizen

Weer een demonstratie met langzaamrijdende en toeterende auto’s en een ‘stille tocht’ bij het provinciehuis met zelfs een man op z’n knieën die om verandering smeekte. Een minuut stilte met bloemen en kruizen bij de OVP. Extreem? Ja. Smakeloos? Eerlijk gezegd, die kruizen en een minuut stilte horen bij mij bij iets totaal anders, maar dat zal met m’n leeftijd te maken hebben. Effectief? Ja.

Het is namelijk ook een extreme en meer dan smakeloze situatie, daar in de OVP. Dus dan kan je dat soort emotionele reacties verwachten, ook als het niet jouw type reactie zou zijn.

123.000 handtekeningen naar het Binnenhof

Dat vindt ook bioloog Patrick van Veen die vandaag zijn petitie voor beleidsverandering in de OVP met maar liefst 123.000 handtekeningen aanbiedt op het Binnenhof. Hij zou zelf niet zo aan die demonstraties meedoen, zegt hij in De Stentor, maar hij begrijpt het wel. Alleen al het feit dat hij hen, misschien niet bij name, maar wel hun acties, noemt, zegt voldoende over hoe breed het bereik van Stichting Annemieke en Cynthia is geworden.

Door deze ‘stille diplomaat’ zijn er nu dus wel 123.000 handtekeningen in Den Haag aangekomen. Niet iemand uit de paardenwereld -heel belangrijk, want er wordt soms door het niet-paardminnende volk raar tegen ons aangekeken- maar wel iemand die mensen zoals Annemieke, Cynthia en hun 50.000 aanhangers begrijpt en daar gaat het om. Het wordt echt breder, het protest. Het begint eindelijk de versterkte golfbeweging te worden die zo broodnodig is om dit project, als het moet vanuit de regering, stop te zetten zoals het nu is.

Misschien houdt minister Carola Schouten nu eindelijk eens op met de andere kant op kijken.

Het gras wordt groener, de urgentie groter

En Annemieke en Cynthia hebben gelijk. Juist nu, nu het groen op de Oostvaardersplassen weer aan het doorbreken is en daarmee de urgentie minder groot lijkt te worden, moeten we doorgaan. Inmiddels, en dus met perfecte timing, is de mediacampagne opgestart en kunnen alle volgers en gulle gevers nu ook daadwerkelijk de resultaten zien van hun centjes.

Een advertentie in de Telegraaf, niet mijn soort krant, maar wel effectief qua bereik. En nu dus misschien ook al gauw met een commercial op de tv.

Laatste kogel

De laatste kogel is helaas waarschijnlijk nog niet geschoten, maar er zit ‘schot’ in de zaak, om het zo maar eens te zeggen, en daar hebben Annemieke en Cynthia on-ge-lo-fe-lijk veel werk voor geleverd. Petje af en ‘keep up the good work’.

Oh, en trouwens, hoe meer volgers, hoe beter, ookal kunnen we het niet altijd samen eens zijn, samen zijn we gewoon veel sterker en daar gaat het nu even om!

Harvey Ellery
Harvey Ellery (foto: Liz Barclay)

Zo’n 30 jaar terug zag je geen fatsoenlijke warmbloed in Cornwall. Als ik ze al tegenkwam dan was een ellenlange rug, een enorme ramsneus, kromme achterbenen of een combinatie daarvan wel het minste van de problemen.

Adam Ellery, een springruiter zonder tijdsbesef

Dat is nu wel anders en Adam Ellery is een van de paardenmannen in Cornwall die daar verandering in heeft gebracht. Ik ken deze laconieke springruiter, gewezen varkensboer, al jaren. Naast zijn talent stond hij ook bekend als iemand die niet erg veel tijdsbesef had en nog wel eens te laat ergens aankwam. Ook bij mij.

Ik heb nog eens wanhopig staan wachten op een springwedstrijd met een door mij gefokt paard. Adam kwam rustig en met een brede grijns op werkelijk het allerlaatste moment het terrein oprijden zodat hij er net op tijd opzat om nog snel een sprongetje te maken voor hij de ring in moest. Foutloos natuurlijk, waar zeurde ik toch over…

Niet bang voor een risicootje

Inmiddels heeft Adam van zijn bedrijf Westcountry Sportshorses een succes gemaakt, mag ik wel zeggen. Zijn lef om over de grens te kijken en in Nederland contacten te leggen met verschillende handelaren en ook om met Nederlands bloed te fokken heeft hem geen windeieren gelegd.Er gaat werkelijk geen weekend voorbij of z’n hele Facebookpagina staat weer vol met foto’s en goede resultaten, vaak met zo’n drie tot vijf paarden per wedstrijd.

En dat is voor iemand die ooit het allerliefst aan een lang teugeltje in zijn rode jas achter de hounds aandenderde (eigenlijk nog steeds) toch wel een prima stijgende lijn die nog lang niet lijkt te stoppen. Dat Adam niet bang is voor een risicootje helpt daar zeker een handje aan mee.

Stal Schennink

En toen kreeg ik een berichtje van mijn vriendin Elze (bedankt weer, Elze, voor nieuw blogvoer!) dat ze bij Henny Schennink voor haar rijles een jongen uit Cornwall had ontmoet, zoon van een varkensboer en ook springruiter. Tja, daar is er maar een van dus enkele weken geleden toen ik in Nederland was kon ik mijn nieuwsgierig heid niet bedwingen om daar een kijkje te nemen.

Henny zelf was in Bulgarije voor zaken en zijn partner, dressuurruiter Karin Petterson, zat in India voor clinics. Heel aardig dat Henny het toch prima vond dat ik een praatje ging maken met de jonge Harvey.

Stal Schennink heeft toekomstplannen. Een facelift staat geloof ik op de agenda.  Ik moest wel een beetje denken aan mijn oude vrachtwagen., waarvan mijn man altijd zei, ‘it only matters what’s in it.’

Op de poetsplaats vond ik Harvey, die net een bezweet paard aan het afzadelen was. Dezelfde grijns als z’n vader, of ie het leuk vindt of niet.

‘They treat me like a son!’

Helemaal alleen was deze jonge knul, achtien jaren oud, de boel daar aan de gang aan het houden. Hij had voor een paar dagen de verantwoording voor zo’n twintig paarden. Terwijl hij rustig doorwerkte en het volgende paard van stal haalde, vertelde hij dat hij veel leerde en zich helemaal thuis voelde op dit bedrijf. ‘They treat me like a son.’

Al moest hij er hard aan trekken, hij was ook best wel trots dat Henny hem zo vertrouwde. Hij voelde zich in het Mekka van de paardenwereld, met  zoveel wedstrijden op een half uur rijden afstand in plaats van de eindeloze uren die je achter het stuur moest zitten om vanuit Cornwall ergens aan deel te nemen.

Weg vanonder de vleugels van vader

Hij kreeg goeie paarden onder z’n kont en misschien zelfs wel de kans om met eentje Young Riders te doen. Dat was ook de reden om van onder de vleugels van z’n vader te ontsnappen. ‘Ik ben geloof ik niet een onzeker tiep, maar ik wist: als ik thuis blijf dan krijg ik nooit de beste paarden. Die gaan naar m’n vader.’

Daarbij kreeg hij ook les van Henny en leerde daarmee de verschillende aanpak van het voorzetten op een hindernis. ‘Pa zegt altijd, je zet het op tot twee sprongen voor de hindernis, daarna moeten ze het zelf oplossen. Van Henny moet ik ze meer tot en met de hindernis leren plaatsen.’

Ook dressuurmatig voelt Harvey dat hij er veel bijleert. Ik vond het leuk om te zien hoe prettig hij aan het werk ging met zijn volgende paard, terwijl hij toch rustig door bleef vertellen. Hoe natuurlijk het voor hem was om op de binnenhoefslag te werken in rechte lijnen, en dat af te wisselen met voltes en wat wijken voor de kuit op een zo natuurlijke en systematische wijze.

De toekomst zal het leren

Hoe het verder gaat met Harvey? De toekomst zal het leren. Voor Henny Schennink zou Harvey een schot in de roos kunnen betekenen. Als deze jonge knaap hetzelfde talent heeft als zijn vader (en hopelijk een beter horloge!) dan heeft Henny de ruiter gevonden die met energie en vol overgave zijn jonge paarden klaar kan maken voor de handel waar hij zich dan nog beter op kan richten. Zolang Harvey zich gewaardeerd blijft voelen en de begeleiding krijgt die hij nodig heeft, zit hij op een prima plek.

Zelf heb ik een bijzonder slechte ervaring gehad met een paar van mijn pupillen die ik jaren geleden naar een bevriende stal in Nederland het gestuurd. Deze jonge mensen met zoveel drive zijn makkelijk te misbruiken. Ik denk dat het met Harvey wel goed zit, laat hem maar schuiven.

En Adam? Die vertelde dat Henny een keer bij hem in Cornwall een paard was komen kijken wat in de verkoop stond. Nie gek!

Aartje naar zijn vaartje

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Dat werkt niet altijd. Ik vertelde Harvey dat ik mijn  blog nog naar het Engels zou vertalen dus dat ie niet Google Translate moest gebruiken. ‘No, I understand, I tried that for my French exam in school’, zei hij met een brede grijns. Toch beetje aartje naar z’n vader…

Oostvaardersplassen

Oftewel: Mond- en klauwzeer 2001 versus Oostvaardersplassen 2018…

Het kalfje dat besmet was… of niet

In 2001 werden in Nederland tussen de 250.000 en 300.000 dieren afgemaakt. Koeien, varkens, schapen en geiten moesten het ontgelden om de bevolking veilig te stellen. Van een ziekte die niet dodelijk is en daarbij door simpelweg inenten te voorkomen was geweest. De chaos was enorm. Er waren betogingen en zelfs zelfmoorden waren te wijten aan de onmogelijke emotionele druk waaronder boeren en hobbyboeren leden. Het vertrouwen in een regering die misschien wel onnodig gehaast was overgegaan tot het opdracht geven aan op grote schaal afmaken was behoorlijk gehavend.

Kootwijkerbroek is daar het meest schrijnende voorbeeld van. Een klein kalfje waarvan we nooit zeker zullen weten of het wel echt besmet was zorgde voor de ruiming van zo’n 60.000 dieren. Een positieve uitslag van het genomen bloedmonster werd een tweede keer getest en was toen negatief. Dat kwam pas in 2010 aan het licht.

Zeventien jaar lang procederen

Dit is natuurlijk allemaal makkelijk achteraf praten, maar toch. Op 2 februari 2018 schrijft het Algemeen Dagblad dat de ontknoping in het emotioneel gehavende Kootwijkerbroek nabij is. Rechtzaken die jarenlang doorspeelden om de waarheid boven tafel te krijgen, lijken eindelijk te kunnen worden afgerond. Een regering die al die jaren achtervolgd wordt door het overhaast handelen van toen. Zeventien jaar lang procederen en moeten toegeven dat je fout zat. Daar word je als regering niet blij van.

Eenhoevigen wel dragers, maar niet ziek

Wij paardenmensen waren in 2001 misschien beperkt in het reizen met onze trouwe viervoeters maar daar stopte het drama voor ons. Eenhoevigen zijn wel dragers van het virus dat MKZ veroorzaakt, maar worden er niet ziek van.

Dit keer voelen wij ons misschien meer betrokken. En met dit keer bedoel ik het drama van de Oostvaardersplassen waar de Konikpaarden samen met Heckrunderen en edelherten in groten getale van de honger sterven. Waar al zoveel over geschreven is dat we er met z’n allen doodziek van worden. Maar ja, doordrammen is soms de enige manier om spijkers met koppen te slaan.

MKZ versus OVP, doorschuiven van beslissingen

Het verschil met de MKZ crisis in 2001 en de OVP van nu is dat niemand iets lijkt te willen doen. Geen enkele instantie wil doorbijten, alle verantwoordelijkheid om een doorslaggevende beslissing te nemen om verder onnodig lijden van duizenden dieren te voorkomen. wordt doorgeschoven van de een naar de ander.

Welke oplossing kiezen we?
Probleem: ja, we zijn het er op een paar ecologen na over eens dat de OVP een mislukt project is gebleken. Maar dé oplossing…. het gebied te verbinden aan andere natuurgebieden, geboortebeperking door castratie of de pil, of het vervoeren van de dieren naar andere plekken… zelfs het afschieten van de hele bups, waar kiezen we voor?

Vooral het afschieten stuit bij velen op weerstand. Logisch, het is een afschuwelijke oplossing.

Verbinding met andere natuurgebieden?

Maar laten we even kijken naar de andere oplossingen. Het verbinden aan andere natuurgebieden, wat ik zelf het liefste zou willen omdat het in eerste instantie het meest diervriendelijk is. Helaas zo duur en complex dat als die beslissing, als die al genomen zou worden, een zodanig langdurig bureaucratisch proces zal zijn dat daarmee helaas het lijden van de beesten nu absoluut niet opgelost is. En dan moet de praktische ontwikkeling ervan nog beginnen. Duurt ook weer jaren.

Daarbij, uiteindelijk staat er altijd wel weer een hek en zal de hoeveelheid dieren ook in dat geval onder controle gehouden moeten worden.

Geboortebeperking?

Geboortebeperking door castratie of de pil. Dit is al geprobeerd in andere gebieden in het buitenland en absoluut niet functioneel gebleken. Bij castratie blijkt er achteraf altijd wel een ondeugend jochie zich achter een boompje of struikje verscholen te hebben met als gevolg dat het jaar erna blijkt dat hij een hele hoop plezier heeft gehad. Een enkel stiertje of hengstje kan heel veel koetjes en merries dekken.

Daarbij veroorzaakt het vangen en de nazorg om na castratie ontstekingen te voorkomen enorm veel stress bij dieren die de mens als hun roofvijand beschouwen.

Vervoeren naar andere gebieden?

Nog een alternatief dat niet geschikt is voor wilde dieren: het vervoeren van de grote grazers naar andere gebieden. Als we die gebieden al zouden vinden, veroorzaakt dit ongetwijfeld nog meer eindeloos lijden en ook zodanige verwondingen, door de paniek van het opdrijven en het opgesloten zitten in een vrachtwagen, dat beesten zullen moeten worden afgemaakt terwijl ze eerst toch ook al die afschuwelijke stress hebben moeten ondergaan.

Verder lijden voorkomen…

Ik, als dierenliefhebber, kan helaas dus alleen maar tot de conclusie komen dat de grote grazers die nog in de OVP aanwezig zijn de allerhoogste prijs moeten betalen om te zorgen dat hun nakomelingen niet hetzelfde lot moeten ondergaan als zij. Namelijk wat er nu al jaren gebeurt, eerst langzaam sterven van de honger en dorst om dan uiteindelijk als je niet meer op je benen kan staan van de honger uiteindelijk toch nog het genadeschot te krijgen.

Niet omdat ik dat graag wil, maar omdat de regering niet het lef heeft gehad om al jaren eerder een beslissing te nemen. Teveel bureaucratie, vriendjespolitiek of gewoon bang.

Bang, vooral nu het te laat is om alle dieren- en natuurliefhebbers blij te maken. Bang omdat hen, net als na de MKZ-crisis van alles verweten zou kunnen worden.

Regering neem verantwoordelijkheid. Nu!!!

Alleen, laten we wel wezen. De MKZ-crisis was niet door onszelf verzonnen. Het overkwam ons en er moest wat gebeuren om een potentiële nog grotere ramp te voorkomen.

In het geval van de OVP is het een door Nederland zelf gecreëerd project waar onze regering de verantwoordelijkheid voor moet nemen… nu!!

Doodsbedreiging

Ik heb naar aanleiding van mijn mening dat misschien systematisch afschieten een allerlaatste en minst dieronvriendelijke maar onontkoombare optie zou zijn inmiddels mijn eerste doodsbedreiging gehad. Ik heb even haar Facebook pagina bekeken. Het bleek een allerliefst meisje van een jaar of zeventien, achttien te zijn.

Ik zou zo graag willen dat zij zou begrijpen dat een dier dat tot het moment van een correct schot in volledige vrijheid loopt te grazen niet lijdt. Niet bang heeft hoeven zijn voor opdrijven. Niet doodsangsten in een vrachtwagen heeft hoeven uitstaan, een hartaanval krijgt of in de chaos z’n pootje breekt. Nooit meer zoveel honger hoeft te hebben dat het alleen nog maar wezenloos voor zich uitstarend op zijn dood staat te wachten.

Ik verwijt haar niets (ze heeft trouwens haar excuses aangeboden). Ik snap haar drang om te hopen dat de OVP zonder schieten het probleem op kan lossen. Maar ik denk dat dit een droom is die niemand kan verwezenlijken doordat alle instanties, inclusief de regering, de boel ongelofelijk hebben laten sloffen. Dit doet ook mij zeer veel pijn.

Liz Barclay

Foto: Facebook Cynthia en Annemieke

Zo’n vier jaar geleden kwam ik op mijn jaarlijkse bezoek aan Nederland in de trein langs een vreemd gebied. Het leek meer op Afrika dan op Nederland. In de amper veertig seconden dat de trein er langs denderde zag ik groepen magere dieren dicht op elkaar tussen kaalgevreten stammen en takken staan op een gele, kale, naar uitziende vlakte.

In Zutphen aangekomen vertelde mijn zus verdrietig dat dat het natuurgebied de Oostvaardersplassen was. Er was veel over te doen. Het was een natuurgebied dat helemaal voor zichzelf moest zorgen met een natuurlijk verloop, zonder ingrijpen. Zij was het onmiddellijk met mij eens toen ik boos opperde: laten ze er dan een zootje wolven bij in zetten! Dat is een betere optie dan langzaam creperen van de honger, lijkt me.

In theorie…

Inmiddels zijn de OVP het gesprek van Nederland geworden, na de kou en sneeuw die het dierenleed dat zich daar afspeelt nog tientallen malen verergerden. De meningen rollen over elkaar heen zonder dat er daadwerkelijk iets wordt veranderd. Oke, er is wel bijgevoerd nadat protesterende dierenliefhebbers zoveel problemen bezorgden dat men er niet meer omheen kon, maar nog steeds is er niet officieel besloten dat dit project grandioos mislukt is.
De ecoloog heeft namelijk altijd gelijk.

Kleine aantekening: in de nationale beroepengids wordt de ecoloog omschreven als iemand die vooral op theoretisch gebied bezig is. Tja…

Met hun bul in de hand


Zelfs toen gedegen paardenkenners hadden ingebroken om enkele in nood verkerende paarden te helpen, werd hen door de betrokken officiele instanties verweten onverstandig en gevaarlijk bezig te zijn. Mensen die iedere beweging van het paard kennen omdat ze voor hun vak de hele dag bezig zijn om de onverwachte bewegingen die paarden kunnen maken te begrijpen.

Misschien inderdaad niet verstandig en zelfs ook wel een beetje gevaarlijk. Maar wel mensen met een hart die dit leed, dat verzonnen is door een zootje studiebollen die met hun bul in de hand ver boven ons leken denken te staan, niet langer konden aanzien.

demonstranten oostvaardersplassen

Emeritus hoogleraar geeft toe

Op 8 maart stond er het volgende artikel op NOS.nl. Emeritus hoogleraar Frank Berendse, ooit betrokken bij de ontwikkeling van het gebied, geeft toe dat het experiment met de grote grazers op de Oostvaardersplassen is mislukt.

Bij de ontwikkeling van de plannen was gekeken naar plekken zoals het Engelse gebied de New Forest, waar mei- en sleedoorn welig tieren. Helaas lukte dit hier niet, want de uitgehongerde beesten vraten zelfs die prikstruiken met hun enorme stekels op. Ook de nieuwgeplaatste hekjes om die struiken hielpen niet!

De sneeuw is weg, het nieuws is oud

Toen ik dat las, werd ik zo ongelofelijk boos! Hoezo niet ingrijpen, hoezo natuurlijk verloop en beesten langzaam laten verhongeren, terwijl er wel hekjes gezet mogen worden om het enige wat die beesten nog te vreten hadden te beschermen!!

Er werd al zoveel geschreven dat ik besloot nog een tijdje op mijn lip te bijten. Inmiddels is het stil geworden. De sneeuw is weg, het nieuws is oud.

Brits voorbeeld: bijtijds bijvoeren

Ik woon vlakbij de Dartmoor en ken er vrij veel mensen die betrokken zijn bij het park. Zowel daar als in de andere parken, ook de door Frank Berendse genoemde New Forest, wordt ’s winters bijtijds bijgevoerd. Omdat de beesten daar dan nog niet in radeloze en verhongerde staat rondlopen is er op die plekken geen machtsstrijd. Ook hoeven ze daardoor geen hekjes om de meidoorn heen te zetten, want dat is wel het laatste waar je als grote grazer aan begint, wil je je tong niet vol gemene prikkels krijgen.

Het is daar in die gebieden inderdaad zo prachtig, vooral als de meidoornbloesem bloeit, dat de ontwikkelaars van Oostvaardersplassen zich rot zouden moeten schamen dat ze zich met deze gebieden durven te vergelijken.

Paardenvlees


Ja, de schapen gaan de vleesconsumptie in, dus waarom het overschot aan pony’s niet? ‘Not my cup of tea’, zoals de Engelsen zo mooi zeggen, maar ik heb er geen problemen mee dat er bij sommige plaatselijke restaurants tegenwoordig Dartmoor ponyvlees op het menu staat.
Als je geen vegetariër bent moet het toch eigenlijk geen verschil maken welke grazer je opeet.

Petities en Facebookpagina’s


Maar er is beweging, er zijn petities die je kunt tekenen en ik vond net de facebook pagina van Annemieke van Straaten met foto’s van dode en magere dieren genomen op de Oostvaardersplassen, waarop ik niemand minder dan topdressuurruiter Hans Peter Minderhoud meende te herkennen en waar ook namen zoals Edward Gal, Anky van Grunsven, Nicole Werner en Maarten van Stek aan verbonden zijn. Annemieke is samen met Cynthia Danvers een Facebook-groep gestart onder de naam Cynthia en Annemieke, waar je je bij kunt aansluiten om het protest te steunen. Er zijn al meer dan 40.000 volgers. Maar dat kunnen en moeten er nog veel meer worden.

anky oostvaardersplassen

Niet loslaten en blijven zeuren

We moeten doorzetten, niet loslaten en blijven volhouden. Blijven zeuren, nieuws blijven maken. Totdat het weg is, die hele Oostvaardersplassen, alle hekken, alle Konikpaarden, de Heckrunderen, de herten.
Zoals Frank Berendse zei: ‘De enige keus die op dit moment echt mogelijk is, is om daar een magnifiek moerasgebied te laten ontstaan voor de mensen die ook echt van de natuur willen genieten.’ Dit heb ik dus regelrecht overgenomen uit het NOS-artikel. De emeritus hoogleraar die bij de ontwikkeling van de Oostvaarderplassen betrokken was en eerlijk genoeg is om te zeggen dat dit project mislukt is. Waar blijft de rest…

Foto’s: Facebook Cynthia en Annemieke

Indoor Brabant
foto: Liz Barclay

Het zit er weer op. Vier dagen lang paardenplezier voor jong en oud. Van het hoogste niveau met de beste paarden en ruiters tot een grapje op zondagochtend met de grote springjongens die op Belgen, samen met in het roze en rood geklede kleine ponymeisjes op perfecte ponietjes, om Bosche Bollen vochten. Slagroom mengde zich al gauw met zand en het geluid van vrolijk lachende kinderstemmetjes vanuit het zeer jonge publiek.

Voor mij de eerste Indoor Brabant, waar ik voor de zaterdag en zondag speciaal vanuit Cornwall was overgekomen. Want ook al ben ik zelf een dressuurruiter, die zondag met twee springrubrieken, de Accumulator met Joker en de Rolex Grand Slam, trok me bijzonder aan. Als er gesprongen wordt moet er net zo goed met precisie gestuurd worden en als er mooi en met finesse gereden wordt kan ik echt genieten en uitzinnig uit m’n bol gaan als dat dan ook nog de winnaar wordt.

Tranen in de ogen

Maar natuurlijk waren de beide Freestyle rubrieken op zaterdag een belangrijk punt op de agenda. En ik realizeer me dat ik uiteindelijk nog steeds een Nederlands paardenmeisje (op leeftijd) ben als ik per ongeluk toch iets harder klap voor de Nederlandse ruiters.

Maar ook al dacht ik eerst, net als Tineke Bartels, oh die Duitse muziek, moet dat nou. Uiteindelijk hield ik het niet meer droog. Als iedere pas die het paard maakt relateert aan de maat en emotie van de muziek, is het moeilijk om de tranen in bedwang te houden en houdt voor mij persoonlijk het kritisch kijken op en laat ik me meenemen. Dat deed Isabel Werth met haar paard Emilio.

Isabell Werth, Emilio
Isabell Werth – Emilio 107
The Dutch Masters 2018
© DigiShots

Mooi oud worden

Het is de wens van iedereen: mooi oud worden. De ruin Oswin is dat gegund en dat was prachtig om te zien. Met zijn 22 jaren had hij duidelijk zin om er samen met zijn ruiter Geert Hofland een mooie dag van te maken. Een bewijs dat de dressuursport, als het met beleid en liefde gedaan wordt, een paard kan helpen om fit te blijven en vol enthousiasme de baan in te komen tot op het hoogste niveau.

De Freestyle U25 rubriek was zowiezo een lust om naar te kijken. Wat een ongelofelijke hoeveelheid jong talent komt er aanstormen!

Jammer vond ik het dat een proef die in ontspanning uitblonk, waardoor wat onschuldige foutjes, toch weer lager gejureerd werd dan een misschien wat ‘correctere’ proef met meer spanning.

Een leuke vlotte meid

Na op zondagochtend een aantal rondjes van de Piet Raijmakers Prize te hebben bekeken, zag ik bij het frietkraam een vlotte meid in rijbroek met haar vriendinnen zitten. In een gezellig praatje vertelde Marieke de Bruijn enthousiast over hoe geweldig ze het had gevonden hier op dit enorme evenement te rijden. ‘Het is de eerste keer en alhoewel ik een balkje eraf had was ik echt zo blij. Mijn paard is behoorlijk snel dus uiteindelijk stonden we er nog best nog wel goed voor. Ik dacht van te voren dat ik wel zenuwachtig zou zijn maar toen ik er een keer opzat viel dat best wel mee.’

Fijn om met zo’n leuke sportieve meid te praten die glom van blijheid en kon genieten zonder nou perse te moeten winnen. Uiteindelijk is het natuurlijk ook geweldig van de organisatie van Indoor Brabant om de kiene jonge ruiters met hun supergetalenteerde ponies de kans te geven om deel te zijn van een prachtig internationaal gebeuren en die sfeer als actieve deelnemer te proeven.

Indoor Derby, accumulator en Rolex Grand Slam: spannend!

De Indoor Derby vergt nogal wat van het concentratievermogen van de paarden. Denken ze net dat ze klaar zijn, moeten ze de grote baan weer in om door te springen naar de finish. Een moderne rubriek van deze tijd waar alleen vanwege de grote televisieschermen boven de ring volop door het publiek van genoten kan worden.

Door de innovatieve puntentelling is de Accumulator met de Jokersprong, waarbij er 20 punten bijkomen of afgaan naar gelang balkje d’rop of d’raf, een uitvinding om het publiek bij de les te houden. Wat dat betrefd blijft het makkelijker voor de vele verschillende springrubrieken om de tribunes  vol te houden (waardoor neem ik aan de waanzinnig hoge bedragen als prijzengeld) dan voor de dressuur.

De Rolex Grand Slam was letterlijk tot en met de laatste ronde berespannend, vooral omdat dat ook nog de snelste was. Knap om een parcours zodanig te bouwen, dat het mogelijk is om het foutloos te springen, maar net moeilijk genoeg om een eindeloze barrage te voorkomen.

Ook interessant om te voelen hoe de spanning onder publiek na de eerste foutloze ronde stijgt en daardoor bij ruiters de adrenaline beter op de goeie plek lijkt te zitten. Blijkbaar, als er een schaap over de dam is, volgen er meer.

Dha Dha zonder neusriem

Ik had trouwens net een stukje van Bianca Schoenmakers over haar paard Dha Dha gelezen. Ik begreep daaruit dat rijden zonder neusriem een soort laatste probeerseltje was. Nadat alles, ook bitloos, niet helemaal werkte bij haar paard Dha Dha, leek dit hen samen beter te bevallen.

Zoals ze zelf ook wel toegaf, mooi was anders. Gedurend de Indoor Derby was de mond van Dha Dha regelmatig een groot gapend gat, maar het enthousiasme waarmee de hindernissen genomen werden was er zeker niet minder om. De merrie leek vaak, juist doordat ze haar mond zo wijd kon openen, het heft zelf in handen te nemen, wat voor het eerste deel van het parcours, goed werkte.

Toch, netjes rijden kan net zo goed een snelle tijd geven en misschien waren het tweede en derde balkje dan wel blijven liggen. Als ruiter heb je dat natuurlijk niet altijd in de hand en als dit bij Dha Dha past, dan is dat misschien ook een kunst.

Dha Dha
Bianca Schoenmakers en Dha Dha

Emerald, wat een stuk!

Mijn hart sloeg sneller toen Emerald met Harrie Smolders op een zo jolige manier binenkwam met achterbenen die een heel duidelijk verhaal vertelden. Dat vind ik nou zo ongelofelijk knap. Om een paard zo goed te begrijpen. Zo rustig daar blijven zitten als ruiter, vooral ook bij het binnenkomen voor de barrage, en wachten tot je voelt en aangeeft: he Emerald, zullen we? Terwijl je als ruiter ook dondersgoed die klok die naar 0 seconden dendert in de gaten moet houden.

Dat samenspel om een paard met zoveel karakter de ruimte te geven te geven om zijn eigenaardigheidjes te hebben omdat je weet dat hij daardoor nog beter gaat presteren. Of misschien zelfs, op die manier alleen maar wil presteren. Op dat moment zit ik ook naar dressuur te kijken, alleen met hindernissen erbij.

Ik las ergens dat Emerald een lieveling van het publiek wordt genoemd. Na het venijn om alsjeblieft aan het werk te mogen gaan beweegt hij zo vloeiend, dat ik alleen maar kon denken: Emerald, je bent een stuk!

Harrie Smolders, Emerald
Harrie Smolders en Emerald (foto: DigiShots)

Het Wilhelmus

Ik had graag nog een keer het Wilhelmus gehoord. Als Nederlandse, wonende in het buitenland, raakte het me diep toen op zaterdagavond voor Maikel Van Der Vleuten en zijn paard Arera C de Nederlandse vlag langzaam uitrolde. Daarbij moest ik ook denken aan al die parades uit mijn jeugd, ergens in de Achterhoek in de weilanden.

Uiteindelijk luisterden we aan het einde van de Rolex Grand Slam naar het Belgische volkslied. Niels Bruynseels hield met zijn Gancia de Muze de spanning er tot het laatst in. Om onder zoveel spanning de snelste foutloze rit te rijden door goed voor je paard te blijven zorgen gedurende het hele parcours, daar heb ik zulk enorm respect voor.

En toen hem de microfoon gereikt werd, bedankte hij ook nog allereerst zijn paard. Top!

Niels Bruynseels - Gancia de Muze
Niels Bruynseels – Gancia de Muze
Jumping Indoor Maastricht 2016
© DigiShots

Flossie

Gedurende die laatste spannende rubriek zat er achter me een gezin met een dochtertje van, ik denk zo’n jaar of drie. Haar heldere stemmetje klonk als belletjes en haar opmerkingen zoals, ‘als dat paard klaar is moeten we klappen’ en ‘die poept netjes op de plek’, waren uit de kunst. Veel leuker dan het serieuze commentaar uit de speakers.

Hartvertederend was wel toen ze riep bij binnenkomst van een van de combinaties, ‘die lijkt net op Flossie!’

Droom maar, meisje, daar begint het mee…

King Schufro
King Schufro KWPN Hengstenkeuring 2018 © DigiShots

Vorige week kreeg ik een berichtje van mijn vriendin Elze: Roeland’s hengst King Schufro mag door naar het verrichtingsonderzoek! Wauw , super! Maar ook, jeetje, wat jammer dat we er uitgerekend dit jaar niet bij waren.

Twee jaar geleden werden we nog zo aardig op de tribune onthaald en getrakteerd op een lekker glaasje wijn, door Roeland en zijn twee goede vrienden, dierenarts Jan Pen en fokker Henk Bardoel.

Hengstenkeuring 2016

Het was jaren geleden dat ik op de hengstenkeuring was. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw, net voor ik naar Cornwall verhuisde. Het was dus wel even bijkomen toen ik in 2016 samen met mijn goede vriendin Elze de Brabanthallen binnenliep. Hoe groot, hoeveel stands, hoe klinisch schoon, en ook: hoe rijk…

De bontkragen en slangenleren laarzen hebben het duidelijk gewonnen van de klompen. Als je het daar allemaal in die hallen in de stands verzameld ziet, dan realizeer je je pas echt wat een excentrieke sport de paardensport eigenlijk is.

Rondje stallen

Het was nog lekker vroeg, dus een mooie tijd voor een rondje stallen. En daar kwamen we Roeland Elshuis tegen. Een rijzige gestalte met een vriendelijk gebrild gezicht. Elze vertelde me later dat Roeland met zijn paard zo’n 30 jaar geleden bij haar op de boerderij in pension was gekomen. Het was zijn eerste eigen paard maar door zijn enorme enthousiasme en leergierigheid was hij binnen enkele jaren toe aan zijn eigen plekje met de paarden bij huis.

Later, op de tribune bij Roeland en zijn twee vrienden, was het niet alleen gezellig, maar heb ik ook een hoop geleerd. Dit trio bezat, naast een heerlijk gevoel voor humor, een enorme hoop kennis waar ze ons rijkelijk in lieten meedelen.

Hengstenkeuring 2017

Ook in 2017 ben ik weer geweest. Ditmaal met twee leerlingen die beiden warmbloedpaarden rijden en door mijn enthousiaste verhalen zodanig waren warmgelopen dat ze dit wel een keer van dichtbij wilden meemaken. Elze kwam ons met een overvolle picknickmand van Schiphol halen en na een nacht in de allerbeste B&B ever dompelden wij ons vol overgave onder in het hengstenspektakel.

‘Roeland trio’

Ook dit keer kwamen we bij het ‘Roeland trio’ terrecht, waar de twee Engelse dames voor nogal wat onrust op de tribune zorgden door iedere keer ongelofelijk te giebelen als die keurige welbespraakte presentator het over ‘de fokkers’ had.

blog liz barclay

Het was de laatste dag van de springhengsten en in een klein gesprekje met Roeland kreeg ik het idee dat hij duidelijk meer in de springkant dan de dressuur geïnteresseerd was. Hij vertelde toen ook dat hij zelf wel wat fokte.

Van hobbyruiter naar hobbyfokker

Inderdaad, Roeland Elshuis, dat doe jij. En dus ook heel goed, dat is me nu inmiddels wel heel duidelijk geworden.

Vanaf je jeugd heb je enthousiast gereden en in 1985 kocht je je eerste paard. In 1994 werd de eerste fokmerrie (Amulet X Lucky Boy) aangeschaft, waaruit onder meer een hengst kwam die door ging naar de tweede bezichtiging en een Grand Prix springpaard.blog liz barclay

Je noemt jezelf een actieve recreatieruiter en ook het fokken doe je als hobby en dat allemaal naast je werk. Je houdt meer van springen, maar wilde toch ook graag een goed dressuurpaard fokken.

Inmiddels heb je drie fokmerries, waarvan een een draagmerrie met het embryo van je Up To Date merrie en een spermacocktail van drie hengsten. Het zou me niets verbazen als dat een ideetje van Jan Pen was.

Veel hart en doorzettingsvermogen

Niet iedere hobbyfokker heeft het inzicht en het doorzettingsvermogen om ieder jaar weer de juiste hengsten voor zijn merries uit te zoeken. Roeland Elshuis, en dat had Elze me al verteld, heeft dat. Enorm veel hart voor de fokkerij, en de sport in het algemeen, en een gezonde koppigheid om de moed nooit op te geven als het allemaal even niet lukt. Zoals het overlijden van je merrie vijf weken voordat haar Uphill veulen op de wereld had moeten komen.

‘Dit wordt niks’

Roeland vertelde een paar dagen geleden dat hij, toen hij zijn hengst vorig jaar in de wei langs de Maas, waar hij met een aantal andere jonge paarden liep, ging bekijken, dacht: ‘dit wordt niks’. Toen hij er vanaf september thuis mee aan het werk ging, bleek het een ongelofelijk nuchter en ongecompliceerd paard te zijn, met een makkelijke en sterke beweging. Roeland heeft zelf het eerste werk gedaan; halstermak maken, voetje geven, afspuiten en longeren.

blog liz barclay

Toen hij op een dag zijn jonge merries uit de wei haalde en langs de jonge hengst liep, wist hij dat hij een beslissing moest nemen. Het werd Linda Leeflang, die precies vijf weken de tijd had om de hengst klaar te maken voor de keuring in Den Bosch.

King Schufro mag door

Dat de trotse en imposante King Schufro (Don Schufro X Jazz X Amor) van het KWPN door mag naar het verrichtingsonderzoek is waarschijnlijk een hoogtepunt voor Roeland Elshuis, alhoewel hij zelf heel duidelijk is over de betrekkelijkheid ervan. ‘Er moet nog veel gebeuren. Ik denk eerlijk gezegd dat het verrichtingsonderzoek wel goed zal gaan vanwege zijn nuchterheid. Maar ja, dan moet hij het goed gaan doen in de sport en er moeten goeie veulens komen. Het zijn allemaal deelbeslissingen. First things first.’

Ik hoop voor Roeland dat hij een beetje geluk aan zijn zijde heeft. En ik kan me wel voor de kop slaan dat Elze en ik er uitgerekend dit jaar niet bij waren. Dat feestje hadden wij wel heel graag willen meemaken!

Liz Barclay

Foto boven: DigiShots

0 4421
Blog liz barclay

Gelukkig nieuwjaar! 2018 is gearriveerd en weer staan we even stil bij alles wat er in 2017 is gebeurd, om vervolgens met veel geknal het blad om te slaan en met volle moed vooruit te kijken.

Ikzelf keek even terug naar een jaar waarin ik, naast regelmatig fijn lesgeven, weer veel meer heb gereden dan een aantal jaren ervoor, niet alleen in de bak maar ook buiten in de weilanden en bossen hier vlakbij. Ik kijk vooruit naar een jaar waarin ik datzelfde patroon hoop voort te zetten.

Dat klinkt helemaal niet zo bijzonder, behalve dan dat soms de leeftijd een beetje mee begint te spelen. Ouder worden met paarden is iets waar je, als je je op 1 januari 2018 realiseert dat je nu toch echt bijna 60 bent, stiekem soms aan denkt.

De jachtlaarzen gepoetst

John Treffry, graaf van Fowey, heeft bijna tot zijn dood, altijd op dinsdag- en vrijdagavond zijn jachtlaarzen gepoetst. Zijn paard werd door de groom fit gehouden en keurig voor hem geborsteld en vaak  zie de graaf dan ’s ochtends: ‘Not today’..’

Op zijn tachtigste heeft hij nog voor het laatst meegereden, maar daarna moest hij het met zijn stalen vierwielige ros doen en volgde hij de jacht met een hoop gemopper over hoe het anders of beter had gekund die dag. Kortom; hij genoot nog steeds.

Blog liz barclay

De stallen leeg

Toen de kwalificatie voor de PSG Freestyle van de halve finale in de bus viel, waren mijn stallen helemaal leeg. Mijn laatste eigengefokte merrie, met wie ik zoveel jaren met zoveel plezier gewerkt had, was er niet meer. Mijn verdriet was enorm.

Iedereen vroeg: wat ga je doen? Koop je een nieuwe? Maar ik had tijd nodig om na te denken. Ik was net 50 geworden en kon me misschien net een redelijk jong paard veroorloven. Maar wilde ik dat wel? Ik had PSG en Inter I gereden, aan de Grand Prix geroken. Even tellen; nu een driejarig paard. Dan zou ik tegen m’n zestigste weer op dat niveau kunnen zijn… als alles goed ging. En dat gaat het niet altijd.

Poetsen, vallen, dekens en doorzitten

Ik vond met mijn lengte een paard van 1.60 of meer geen goede optie. Niet alleen het opstijgen, ook het poetsoppervlak en het erop en afhalen van dekens; het wordt er allemaal niet makkelijker op. Dit is geen  negatief denken, maar doodgewoon realistisch. Er komt nog iets anders bij kijken. Vallen doet niet alleen meer pijn, maar de botten breken ook iets makkelijker en met een jong paard is het reëel om te denken dat dat kan gebeuren.

Daarbij, ooit zag ik een wat oudere, zeer gerenommeerde instructeur -en ook geliefd jurylid- weer eens op een wedstrijd met haar paard doorzitten. Ik kon helaas alleen maar denken: zo wil ik het nooit.

Zwemmen en tuinieren

Ook merkte ik heel duidelijk dat 10-urige werkdagen, zes dagen per week en dan op je vrije dag om vijf uur opstaan voor een wedstrijd me minder begonnen aan te spreken. Tja, ik werd een dagje ouder, ook al vond ik dat moeilijk toe te geven.

Dus ik gaf ik mezelf bedenktijd en ging in het plaatselijke zwembad baantjes trekken om fit te blijven, zodat ik, indien nodig, op de paarden van m’n klanten kon blijven stappen en genoot daarnaast veel meer van m’n tuin en met m’n honden wandelen.

En toen…

En toen kwam er een verlegen meisje met sproetjes op haar pony langs, dat vroeg of ze bij mij kon komen als working pupil. Ze wilde graag bij een eventing-stal werken maar ze was nog jong en had niet voldoende kennis en ervaring. We hebben een dealtje gesloten dat ze met haar pony en een klein jong hitje, dat ze net had aangereden, bij mij op stal kon komen in ruil voor wat werk in huis en buiten. Ik had toen nog schapen en die begonnen net met lammeren, dus een beetje hulp kwam goed uit.

Geen Jazz van 1.65

Er klonk weer een hinnik in het weiland en de bezem ging weer door de stal. Ik stond weer in m’n buitenbak met een paard aan de longe, weliswaar een kleintje, maar toch.

Tegen de herfst was Chloe klaar om haar avontuur bij een eventing-stal te beginnen en ze vertrok met haar pony. En dat kleine hitje? Die is via een omweg toch weer bij mij op het erf terecht gekomen. Voorgoed.
Die kleine bonte van anderhalve meter hoog bevalt me uitstekend, alhoewel ik wel een stukje ego opzij moest zetten. Hoe vertel je als dressuurinstructeur aan je klanten dat je nou niet bepaald een jonge Jazz van 1.65 in je weiland hebt staan?

Blog liz barclay

Aan de kant staan is best moeilijk

Inmiddels is iedereen eraan gewend en mijn enthousiasme om les te geven is groter dan ooit. De paarden van mijn klanten hebben allemaal een opgaande lijn, dus zijn zij dik tevreden.

Een bevriende springruiter van mijn leeftijd sprak laatst uit hoe dapper ze mijn stap vond. Zij had het er moeilijk mee om het met ‘minder’ te doen. Zij heeft een andere oplossing gevonden. Haar laatste paarden, die ze nog gefokt heeft, laat ze nu door een jonge professionele springruiter rijden. Zelf staat ze aan de kant, wat haar stiekem best moeilijk valt.

Steeds meer bosritjes

Zo lossen we het allemaal op onze eigen manier op. De een poetst z’n jachtlaarzen, de ander blijft koste wat het kost wedstrijden rijden en de volgende gaat gewoon om te kijken.

Ikzelf hoop dat het mij gegund wordt om tot in mijn zeventigste heerlijk te kunnen blijven rijden. Nu nog steeds actief trainend, later maak ik misschien meer bosritjes. Oud worden met paarden kan heel mooi zijn.

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

0 2307
Tineke Bartels -European Championships Dressage 2016 © DigiShots

Een tijdje geleden herinnerde Tineke Bartels ons in haar column aan het rijden met twee teugels aan de trens. Ook ik heb dat vroeger op de landelijke rijvereniging zo geleerd en haar column bracht me even terug naar die tijd.

Zo ging dat toen, en dan natuurlijk met de bedoeling om te leren de controle over die twee teugels te houden, voordat er in het echt een stang en trens in de mond van je paard zat. Ik gebruik het nog steeds; gewoon, omdat het een degelijke voorbereiding is en een hoop ongemak voor het paard wegneemt.

Doem’n d’rop!

‘Doem’n d’rop!’ Op landelijke rijvereniging ‘de Zevensteen’ proestten we het altijd weer uit als Albert Meutstege van de kaasboerderij uit Bronkhorst ons zo nu en dan les gaf. Want dat was zijn favoriete uitspraak die hij graag zo vaak mogelijk herhaalde.

Nu ben ik hem er dankbaar voor omdat het me, doordat we er zo lacherig van werden, altijd is bijgebleven. Die ‘duimen erop’ is namelijk heel belangrijk. Vooral als je met stang en trens gaat rijden val je behoorlijk door de mand als je dit kleine onderdeeltje van de rijkunst onderschat.

Stang en trens; een vak apart

Het is de droom van iedere ruiter aan het begin van zijn of haar dressuurcarrière. Het ‘hoort’ bij de hogere dressuur en het staat zo mooi. Vind ik ook, trouwens. Maar dan moet het wel in zijn waarde worden gelaten, het paard ten goede komen en zeker geen ongemak veroorzaken.

Correct op stang en trens rijden is een vak apart. Niet alleen moet de ruiter volledig de controle hebben om beide teugels op de juiste lengte te houden, d.w.z. de stangteugel nooit te strak, maar ook kunnen inschatten wanneer het paard zich op een trens voldoende geeft en ontspant om voor dit ‘wapen’ klaar te zijn. Want een wapen is het op het moment dat het in ongeoefende of verkeerde handen terecht komt.

Eerlijk en enthousiast

Gelukkig ben ik gezegend met een groep eerlijke en enthousiaste pupillen die er liever ietsje langer over doen dan te gehaast te werk willen gaan. Een paar van mijn klanten rijdt er heel netjes mee en zet een zeer acceptabele Z of PSG test neer, terwijl anderen keurig wachten tot zij en hun paard er klaar voor zijn.

Een jongedame van de laatstgenoemde groep heeft haar droom in zoverre waargemaakt dat het prachtige stang en trens hoofdstel al bij haar aan de muur hangt. Zij heeft heel hard gewerkt om met een eigen-gefokt paard, waarin ze een paar jaar geleden alle vertrouwen had verloren -wederzijds trouwens- weer op te krabbelen. Na heel wat vallen en opstaan rijdt ze nu een mooie gedegen L-proef, terwijl in de training een leuk begin is gemaakt met wat wijken en zijwaards. Ook zijn inmiddels de galopwissel en contragalop ik durf bijna te zeggen, een ‘piece of cake’.

Zonde van de tijd

Maar toch heeft de ruiter bij tijd en wijlen nog teveel moeite met het bergop rijden van de neerwaartse overgangen om die stang en trens van de muur te halen. Vooral ook omdat ze nog geen enkele ervaring met de stang en trens heeft, moeten we absoluut voorkomen dat er een handremsituatie ontstaat. Het zou toch zonde van de tijd zijn -belangrijker nog, heel rot voor dit paard- als we alles wat we bereikt hebben zomaar klakkeloos weg zouden gooien.

Ruiter en paard met teugels op oefenlengte.

En toen herinnerde Tineke Bartels me er weer even aan dat dit misschien een leuke uitdaging is voor deze ruiter met aspiraties om toch het gevoel te hebben dat ze er naar toe werkt! Dus sinds een week zit er nu een extra teugel aan haar trens.

Nadat ik aan haar heel simpel had uitgelegd wat ik wilde zien -contact op de trensteugel en hetzelfde boogje aan beide kanten in de stangteugel-, kwam ze er snel achter dat dit zelfs op de mooie momenten nog best moeilijk was en op de minder mooie momenten helemaal niet eens lukte.

‘Thumbs up’ voor ‘thumbs down’

Neerwaartse overgang van draf naar stap nog steeds niet bergop.

Een prachtige manier dus om zonder je paard schade te doen te leren een basisgevoel te ontwikkelen hoe in ieder geval controle te hebben over hoe je wat vasthoudt. Dit is nu huiswerk voor deze ruiter en ze is er al enthousiast mee aan de gang gegaan. Ik negeer het verder gedurende de lessen, anders zouden we geen steek meer opschieten. Het enige wat ik doe is aan het eind van de les vertellen of ze er al beter mee heeft leren omgaan dan de vorige keer.

Ik weet zeker dat, tegen de tijd dat haar paard er klaar voor is, mijn pupil het dan keurig onder de knie heeft. Ze zal dan in het begin met de stangteugel iets te los rijden. Prima, geen probleem, van daaruit kan ze heel veilig het gevoel ontwikkelen.

Grappig, ‘doem’n d’rop’ in het Engels vertaald is ‘thumbs down’! En als ik haar ‘thumbs up’ geef, mag ze eindelijk dat hoofdstel van de muur halen!

Liz Barclay

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

0 880
zadel balans
Foto: Remco Veurink

Bij dressuur denken we altijd gelijk aan het trainen van een paard, waarbij een goede balans een van de belangrijkste factoren is om resultaat te verkrijgen. Maar hoe kan een paard in een goede balans lopen als er meer dan 50 kilo niet goed in het midden of teveel voor- of achterover zit?

Wat is het effect van een ruiter wiens schouderbladen gespannen uit de rug steken of waarvan een heup hoger is dan de andere? Dressuur begint dus bij jezelf.

Vooral als je jong bent is het heel makkelijk om het zware werk op stal te onderschatten en belachelijk veel van je lichaam te eisen. Die jonge botten, gewrichten en spieren staan onder behoorlijk wat druk, en juist nu in de modderige herfst en de winter. Kruiwagens worden hoog volgestouwd om een extra gangetje naar de mesthoop te voorkomen en winterdekens voor binnen en buiten worden tig keer per dag met een enorme zwaai over de paardenrug gegooid.

Vroeger en nu

Fitness is in. Iedereen weet wat spinning is, er worden gewichten geheven en marathons gelopen. Wat een verschil tussen vroeger en nu. De ontwikkeling om fit oud te worden is vooral in de laatste tien jaar razendsnel gegaan.

Daarom is het, juist nu het zo makkelijk bereikbaar is, belangrijk om bijtijds te beginnen om goed voor je lichaam te zorgen en niet te wachten tot het lichaam stiekem begint te protesteren. Natuurlijk is voor sommigen een fitness work-out de beste oplossing. Maar als je als ruiter naast je rijden verder ook behoorlijk fysiek bezig bent, is het misschien beter om aan soepelheid en ontspanning door aanspanning te werken.

En het is echt niet oubollig om als jonge ruiter naar zoiets als een yogaklasje of pilates te gaan.

Alexander techniek

Na een redelijk lange revalidatieperiode na een rugblessure van een aantal jaren geleden attendeerde een vriendin mij op de Alexander Techniek. Een een-op-een methode waarbij je op zeer eenvoudige wijze opnieuw leert op een gezonde manier te gaan zitten, bukken en alle andere vrij banale dingen te doen waarmee we, als we het niet goed doen, onszelf kunnen beschadigen.

Jammer dat ik dat niet voor die blessure geleerd heb, dan had ik die niet alleen kunnen voorkomen maar ook veel eerder mooi op het paard gezeten en dus beter en effectiever kunnen rijden.

Waar zitten mijn zitbeenknobbels?

Om goed te kunnen rijden denkt men gauw aan fit en sterk zijn, maar dat zijn wij ruiters vaak al door onze levensstijl. Het verstandig loswerken in combinatie met balansoefeningen zet vaak meer zoden aan de dijk.

Juist ook te paard heb ik door de Alexander Techniek goed leren voelen waar mijn zitbeenknobbels zitten. Het heeft me een lichaam- awareness gegeven waar ik iedere dag weer de vruchten van pluk.

Het heet ook niet voor niks ‘techniek’, omdat je, als je de techniek eenmaal begrijpt na een aantal lessen, er zelf mee door kunt werken zonder iedere keer weer terug te hoeven gaan voor meer behandelingen.

Yoga is niet saai

Inmiddels ben ik begonnen met yoga en ben er achter gekomen dat ik zwaar onderschat heb wat dit voor je lichaam doet. Vooral voor de kernspieren van het lichaamscentrum, buik-, bekken- en ruggegraatspieren. Yoga is dus niet saai zoals ik jaren gedacht heb!

Daarbij leer je zoveel over je ademhaling, waar tussen de oefeningen door de tijd voor wordt genomen, om weer te ontspannen en nieuwe energie te creëren voor een volgende uitdaging.

Een prachtige combinatie dus voor de dressuurruiter, want juist de ademhaling is uitermate belangrijk bij de training van je paard. Denk aan ritme en overgangen.

Fitness met gevoel

De technieken die ik hier heb aangestipt, maken je niet alleen sterker maar leren je ook te voelen hoe je je lichaam moet gebruiken zonder er schade aan te berokkenen. Dat helpt je niet alleen op je paard, maar ook bij die zware kruiwagens (waar van af nu ietsje minder in gaat) en achter je bureau.

Het is fitness met gevoel en als jij de tijd neemt om te voelen hoe jijzelf beter in balans kunt leven, dan kun je ook beter voelen wat je paard nodig heeft om beter in balans te lopen.

Stoer genoeg

Wij leren alles over hoe belangrijk het is ons paard verstandig voor te bereiden met een goede warm-up voor we de zwaardere oefeningen gaan doen. Zelf zijn we vaak helemaal niet goed voorbereid om (vooral op een kouwe dag) lekker los op het paard te zitten.

In de paardenwereld is aan stoer gedrag geen gebrek. Het is gewoon een stoere sport en dus lijkt het me een goed idee om juist die andere kant van onze persoon te ontwikkelen door meer en beter te leren voelen.

Dat is niet alleen veel beter voor je lichaam maar ook voor jou als mens. Met als resultaat dat onze trouwe viervoeter je gauw zal laten merken dat hij het enorm waardeert. En dat kan jij dan weer goed voelen!

Liz Barclay

Foto: Remco Veurink

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,103FansLike
0VolgersVolg
6,973VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer