Authors Posts by lizbarclay

lizbarclay

55 BERICHTEN 0 reacties
Liz Barclay groeide op in Gelderland. Verbleef enige tijd in de USA om zich daarna te vestigen in Cornwall (UK). Daar is ze actief als dressuurtrainer, heeft ze vele leerlingen, waaronder eventing ruiters. Ze ging 'terug naar haar roots in Gelderland' toen ze het boek 'The farmer, The Coal Merchant, The Baker' schreef. Een boek waarin ze terugblikt naar de invloed van grote fokkers uit Gelderland: Henk Nijhof, Johan Venderbosch en trainers Roelie Bril en Jan Oortveld op de hedendaagse dressuursport. Meer informatie: http://www.youcaxton.co.uk/thefarmer/

0 2134
koniks oostvaardersplassen

Op 11 juli zou er een uitspraak over de Oostvaardersplassen komen. Met spanning wachtten we allemaal af. Na alle energie die zovelen, met voorop Cynthia en Annemieke, in een verandering van beleid in de OVP hadden gestoken, hoopten we dat we eindelijk weer een nachtje rustig konden slapen.

Gedeputeerde Harold Hofstra noemde het besluit in de Stentor, naar aanleiding van het rapport van Van Geel, ‘een trendbreuk met het verleden’. Hmmm…

Terug naar af

Helaas, we weten nu: het hele experiment gaat weer terug naar af. Ok, er mag, na wat gezeur van enkele partijen, nagedacht worden over bijvoeren, beschutting en anticonceptie. Maar dat lost het probleem van vele jaren van overbegrazing, waardoor een heel groot deel van het gebied door schade aan de bodemstructuur nu volstaat met dodelijk giftige planten, absoluut niet op.

Dus, begrijp goed: het gevecht over de grote grazers in de Oostvaardersplassen is nog maar net begonnen!

Koppen bij elkaar

Wat ik echt niet snap; wanneer wordt er door de politiek een keer geluisterd naar de ecologen Frank Berendse en Patrick van Veen, beiden deskundigen, die heel duidelijk hebben uitgelegd dat dit gebied niet meer geschikt is voor grote grazers. Punt!

Wanneer komen niet nog veel meer dierenliefhebbers, boeren, en ja, zelfs jagers, in opstand tegen de schandelijke situatie in de OVP?

Waarom is het zo moeilijk voor iedereen om te begrijpen dat het echt beter zou zijn om alle koppen bij elkaar te steken en bijvoorbeeld Stichting Cynthia en Annemieke te helpen nog veel groter te worden?

Rechtszaak

Cynthia en Annemieke (van de gelijknamige stichting) zijn zelfs zover om een rechtszaak tegen de provincie Flevoland aan te spannen met de hulp van pro-deo advocaten. Ze mogen iedere dag ook de verboden stukken land van de OVP in en hebben, ondanks hun kritiek, op een beleefde manier een spreekrelatie opgebouwd met Harold Hofstra en Staatsbosbeheer.

Door middel van hun foto’s aan Staatsbosbeheer hebben ze de broodnodige veterinaire behandeling voor gewonde dieren bewerkstelligd. En ga maar door, niets is ze teveel.

Blog liz barclay oostvaardersplassen

Albert Voorn

Albert Voorn, de internationale springruiter die met zijn bruine hengst Lando op de Olympische Spelen in Sydney 2000 een zilveren plak won, is inmiddels de laatste aanwinst van de stichting, als nieuw bestuurslid juridische zaken.

Hij is -net als dressuurruiters Anky van Grunsven en Hans Peter Minderhoud en illusionist Hans Klok-aangestoken door het ‘pennymeisjes virus’. Hij vertelde in een gesprekje dat hij de stichting al een tijd volgt vanwege zijn boosheid over de OVP. Hij draalde dus geen moment toen hem om zijn hulp gevraagd werd.
Albert Voorn hoopt, onder meer als woordvoerder, zijn steentje aan een goede oplossing bij te dragen.

Geen blad voor de mond

Albert Voorn staat er in de paardenwereld om bekend dat hij geen blad voor de mond neemt. Hij was over de OVP ook heel duidelijk. ‘Die mensen die dit bedacht hebben en hier nu nog steeds mee willen doorgaan, die hebben iets verkeerd in hun bovenkamer.’

Blog liz barclay oostvaardersplassen

Daarna kreeg de politiek een oorvijg. ‘Als ze echt willen, dan kan dit morgen opgelost zijn!’ Zijn respect voor Cynthia en Annemieke stak hij niet onder stoelen of banken.

Hij past door zijn duidelijke mening, en lef om die te uiten, heel goed bij de stichting. ‘Ik heb aan niets of niemand iets, dus ik zeg wat ik wil.’ Zoals Annemieke zei: ‘Zijn krachtige uitstraling en handelen zullen hen weer een heel stuk verder helpen.’

De ogen en oren van de provincie

Toen Gerben Laagland, politicus voor 50Plus op 11 juli tegen Annemieke zei dat zij en Cynthia samen de ogen en oren voor de de provincie Flevoland waren geworden, had Annemieke zich trots moeten voelen. Helaas, zij kon alleen maar een verdrietig antwoord geven. ‘Het is toch te gek voor woorden dat ‘twee pennymeisjes’ dit moeten doen omdat de politiek al jarenlang de andere kant heeft opgekeken.’

Dat, terwijl niet alleen deze winter, maar ook vele winters daarvoor, de grote grazers langzaam de hongerdood stierven. Of… is er nog een ander oorzaak voor de hoge aantallen dode dieren?

Hongerdood of vergiftigd?

Door wat er zich de laatste winter heeft afgespeeld, weten we nu veel meer. Namelijk, dat ook de zomer slachtoffers eist. In mijn vorige blog vertelde Hans Peter Minderhoud al over de verkeerde balans in de kuddes met enorme gevechten onderling, met als gevolg afschuwelijke verwondingen.

Tot aan deze zomer werd dat niet door het publiek gezien en door het beleid van niet ingrijpen zijn er waarschijnlijk op zijn minst tientallen dieren door onbehandelde wonden een afschuwelijke dood gestorven.
Ook weten we nu dat veel van het weelderige groen dat we in het voorjaar op de foto’s zagen geen gras was, want het heeft nu veelal schattige gele bloemetjes. St. Jacobskruiskruid heet dat.

Voorlichting en boetes

In Duitsland is de regering al druk bezig met publieke informatie om de verrassend snelle verspreiding van dit giftige kruid tegen te gaan. In Engeland staat er zelfs een boete op als je het spul niet weghaalt van je eigen weilanden en langs de wegen wordt het op dit moment massaal door de gemeentewerkers weggetrokken met dikke handschoenen aan.

St. Jacobskruiskruid is namelijk zeer giftig, zelfs dodelijk. Een paard van een van mijn klanten is een aantal jaren geleden overleden omdat er zich hier en daar een plantje in een aangekochte partij hooi verstopt had. Het was een afschuwelijke lijdensweg.

Pure armoede

Staatsbosbeheer heeft werkelijk het lef om te schrijven dat paarden het niet lekker vinden en het in hun natuurgebieden onderdeel is van de biodiversiteit. Een bepaald vlindertje komt erop af en ook de bijtjes vinden het heerlijk.

Nee, inderdaad, paarden vinden het in eerste instantie niet lekker. Maar als er niet veel anders te eten is, beginnen ze er uit pure armoede toch aan te knabbelen en begint er een soort verslavingsproces. Dit resulteert in evenwichtsproblemen met uiteindelijk de dood door leververgiftiging als gevolg.

Dood en verdroogd wordt het kruid alleen nog maar heel veel giftiger. Dus, als er komende winter weer minder te eten is en zelfs als er hier en daar bijgevoerd wordt, bestaat de kans dat de grote grazers niet alleen dood gaan van de honger maar ook door vergiftiging.

Waar blijven de boeren?

St.Jacobskruiskruid verspreidt zich bijzonder makkelijk en moet een probleem worden, of al zijn, voor het agrarische land in de omgeving van de OVP. Ik vraag mij dus echt af wanneer de boeren nou eindelijk massaal de straat op gaan om tegen het beleid van de OVP te protesteren. Gewoon, uit eigenbelang. Dit wil geen boer op zijn land.

Helaas wil Staatsbosbeheer nogal eens wat belerend (of ontwijkend?) antwoorden, als er vragen gesteld worden over St. Jacobskruiskruid, mosterzaad en andere giftige planten in de OVP. Realiseren zij zich dan niet dat zij met mensen in gesprek zijn die zich al voor het grootste deel van hun leven met land- en diermanagement bezighouden?

Manegepaarden

Cynthia en Annemieke, en velen met hen, willen overigens helemaal niet dat de grote grazers als manegepaarden of als beesten in een dierentuin behandeld worden, zoals zij neergezet worden door de pro-OVP-ers. Zij begrijpen dat in de natuur wel eens een beest ongezien ziek is en zelfs doodgaat. Het gaat hen om de opzet, het opzettelijk toelaten van massaal lijden.

Er staat een hek om de Oostvaardersplassen. Binnen dat hek wordt massasterfte van de grote grazers als een acceptabel proces, en zelfs interessant experiment, gezien. De overheid vindt het blijkbaar ook acceptabel, want door hun financiering wordt dit hele gedoe in stand gehouden.

Als Frans Vera en consorten dit buiten het hek zouden doen, zouden ze waarschijnlijk de gevangenis indraaien.

Blog liz barclay oostvaardersplassen

0 6491
St. Cynthia en Annemieke Oostvaardersplassen

Er is nog niets veranderd in de Oostvaarderplassen. Na het Van Geel rapport, wat de grote grazers terug zal brengen tot 1.100 -volgens velen, waaronder de gerespecteerde ecoloog Frank Berendse, nog veel te veel- is er nog geen enkele doorbraak over waar en wanneer die overige grote grazers ergens anders heen gaan. Of dat Polen is, Litouwen of de grote grazershemel. Het is allemaal nog gissen. En dat terwijl er een tijdbom tikt.

Het moment dat het voor de te verplaatsen grote grazers veel moeilijker wordt om, na hun eventuele verhuizing, voor de winter hun weg in een nieuw gebied te vinden, komt vervaarlijk veel dichterbij. Het kan niet ‘uit het oog, uit het hart’ worden. Nederland mag niet moe worden en daarmee de OVP een vrijbrief geven om het beleid, dat toch echt ver voor de komende winter aangepast moet zijn, nog langer uit te stellen.

Helikopterritje voor de volhouders

Het is zomer en in de Oostvaarderplassen lijkt het net of de rust is weergekeerd. Veulentjes en kalfjes dartelen rond zonder enig idee wat hen boven het hoofd hangt. Vorige week was dat een helicopter met daarin Cynthia en Annemieke. Twee mensen die voor hun inzet wel een avontuurtje verdiend hadden. Er was nog een plekje over voor dressuurruiter Hans Peter Minderhoud, een van de onvoorwaardelijke ondersteuners van Cynthia en Annemieke. Op hun filmpje lijkt het zo prachtig groen en is de afstand te groot om de beenderen en kadavers te zien die er na het drama van deze winter als stille getuigen nog liggen.

>> LInk naar de video vanuit de helikopter.

Zóveel water!

‘Maar’, zegt Hans Peter Minderhoud, ‘in de lucht kun je zo goed zien hoe klein het gebied eigenlijk is. En in die helikopter drong het pas echt tot me door hoe enorm veel van dat gebied water is.’
Hans Peter is na eerste demonstratie van deze winter het gebied zo nu en dan blijven bezoeken, dit ter ondersteuning van de Stichting Cynthia en Annemieke. Hij vindt het ongelofelijk knap hoe deze twee vriendinnen iedere dag weer het doorzettingsvermogen opbrengen om met het verschrikkelijke dierenleed geconfronteerd te worden, dit alles om te blijven vechten voor een oplossing.
‘Toen ik dat daar voor de eerste keer zag was ik er echt misselijk van. Ik kan ook absoluut niet begrijpen hoe mensen daar onder die omstandigheden nog kunnen en willen werken.’
Ook snapt Hans Peter niet dat we al zover de zomer in zijn zonder dat er nog iets definitiefs besloten is.


Hans Peter is teleurgesteld over de eenzijdige berichtgeving die daardoor de gemiddelde Nederlander een verkeerde indruk geeft over hoe de Stichting Cynthia en Annemieke bezig is.

Ecoloog Han Olff en zijn onwaarheden

Hans Peter: ‘Zij zijn echt goed in het openhouden van de discussie en dat is zo belangrijk, want als die er niet is gebeurt er gewoon helemaal niks.’ Wel noemde hij het programma Pauw waar volgens hem wel aan objectieve berichtgeving wordt gedaan door alle partijen te horen. Hij noemde het gesprek tussen oud-politicus Henk Bleker en ecoloog Han Olff van enkele maanden geleden.
Toevallig, want dat gesprek spookt mij nog steeds door het hoofd. Prof. Dr. H. Olff beweerde daar namelijk dat er niets prachtiger was dan al die dieren die in volledige vrijheid konden paren wanneer ze maar wilden. Dat dit de enorme gezinsuitbreiding heeft veroorzaakt waardoor de OVP een rampgebied is geworden leek hem niet te deren, vond hij zelfs een prachtig natuurlijk proces.

Zonder te knipperen

Prof. Dr. H. Olff heeft bij Pauw zonder ook maar een keer met zijn ogen te knipperen beweerd dat gedurende de winter de beesten in nood op tijd uit hun lijden werden verlost. Wij moeten alles wat hij zegt ook geloven want hij heeft ervoor gestudeerd en wij niet.
Nou, ik geloof geen moer van wat deze onderzoeker zegt. Ook niet als hij degenen die van het winter in de OVP al die schokkende foto’s van het afschuwelijke dierenleed hebben gemaakt, beschuldigt van fotoshoppen.

Groteske tegenstrijdigheid

Wat nog het meest opviel in dat gesprek, was een groteske tegenstrijdigheid:
Het is wildernis dus de dieren moeten op een natuurlijke manier leven en ook doodgaan. Nee, er zijn niet minder vogelsoorten door de overbegrazing. Dat komt, zegt Olff letterlijk, door de veroudering van het moeras, dus het is al besloten dat dat aangepakt wordt. Dat moeras moet gere-set worden.
Je hoeft niet voor ecoloog gestudeerd te hebben om in te begrijpen dat hier op een belachelijke manier met twee maten gemeten wordt.

De gezonde dieren van de OVP

Voor de ecoloog Olff is de OVP een geweldig experiment. In een interview in het dagblad Trouw heeft hij uitgebreid kunnen vertellen over al zijn grondmonsters en hoe bijzonder die grond in de OVP wel niet is en hoeveel we daar van kunnen leren. Hoe gezond de dieren in de OVP zijn; zelfs gezonder dan bij een biologische boer. Ze zijn zo gezond dat ze helemaal zonder medicijnen kunnen!

Verwondingen moeten behandeld worden

De foto’s op de facebook pagina van Stichting Cynthia en Annemieke laten zien dat er veel beesten met zodanige verwondingen rondlopen dat zij wel veterinaire behandeling en medicijnen nodig hebben.
Op zijn laatste bezoek aan de OVP zag Hans Peter Minderhoud dat veel merries volledig kapotgebeten en geslagen zijn. ‘Ik geloof dat door het voedselgebrek, de totaal verkeerde balans en een overvloed aan hengsten binnen de kuddes vechtsituaties ontstaan die met goed beheer absoluut niet voor zouden komen.’
Helaas is het voorstel van Cynthia en Annemieke om vrijwilligers van hun stichting samen met dierenartsen en beheerders in het gebied te mogen rondtrekken om verder onnodig dierenleed zoveel mogelijk te voorkomen door gedeputeerde Harold Hofstra tegengehouden. Zo jammer, want de directeur van Staatsbosbeheer had het voorstel al geaccepteerd.

Schreef de pers maar iets minder eenzijdig

Net als Hans Peter zou Annemieke ook zo graag willen dat de pers minder eenzijdig over hen gaat schrijven. ‘Wij zijn inmiddels zover dat wij kunnen praten met Staatsbosbeheer en dat is heel belangrijk. Zo belangrijk dat wij absoluut niets doen wat dat contact zou schaden. Zo zitten wij ook niet in elkaar. Wij staan voor eerlijkheid en rechtvaardigheid en daar hoort bij dat je je behoorlijk gedraagt. En dat dragen wij met regelmaat uit via de berichtgeving aan onze volgers.’
Als volger van de Stichting kan ik zelf alleen maar onderstrepen dat er op de Facebook pagina aangedrongen wordt om de hoofden koel te houden en alsjeblieft niets te doen wat wettelijk niet is toegestaan, zoals bijvoorbeeld hekken doorknippen.
Daarbij worden er regelmatig updates verstrekt over de gesprekken met Staatsbosbeheer, de gedeputeerde Harold Hofstra en andere betrokkenen, zodat iedereen weet hoeveel schot er in de zaak zit.

Gulden middenweg

Het mag duidelijk zijn dat er onder het grote aantal volgers veel verschillende meningen zijn. Laat dit je niet weerhouden om deze stichting te steunen. Het doel is het dierenleed op te lossen en hoe groter de groep volgers, hoe meer invloed de stichting kan uitoefenen.

Iedereen zal uiteindelijk tevreden moeten zijn met een gulden middenweg om het daadwerkelijke probleem op te lossen.Net zoals de vleesetende mens het alleen maar geweldig zal vinden als een deel van de grote grazers -en dat zullen dan waarschijnlijk de paarden en/of de koeien zijn- hopelijk kan verhuizen naar een gebied dat wel geschikt is voor hen, zullen de vegetariers andersom ook moeten kunnen accepteren dat er dit najaar misschien hertenbiefstukjes uit de OVP op de borden in de wildrestaurants terecht komen.
Kiezen of delen, dus, om verdere misstanden te voorkomen.

Wapenstilstand en discussie

Na de afgelopen emotionele winter aan de poorten van de Oostvaardersplassen is er een soort wapenstilstand gekomen tussen alle partijen. De enorme hoeveelheid werk die Annemieke en Cynthia verzet hebben, heeft mede geleid tot een discussie tussen goed geinformeerde vakmensen van alle fronten.
Maar, hoeveel deze onverschrokken doorzetters met een groot gevoel voor rechtvaardigheid ook hebben bereikt, er moet snel nog veel meer gebeuren.
De tijdbom tikt door. Door ons gedrag -wordt volger, blijf binnen de wet en gooi geen ongepaste verwensingen op Social Media- kunnen wij dit proces versnellen. Met als doel het herstel van de OVP zonder grote hoeveelheden verhongerende grote grazers.

Delen met je vrienden helpt

Dit is een blog voor de Hoefslag, dus dit wordt jammer genoeg alleen door paardenvrienden gelezen. Maar je kunt het delen en daardoor je vrienden buiten de paardenwereld motiveren om mee te helpen.
Zoals Annemieke tegen mij zei, ‘we begonnen in maart met 100 volgers. Nu zijn het er 73.000, maar we moeten er nog veel meer!’
Dat is de reden dat ik Cynthia en Annemieke wil blijven helpen door weer eens over de OVP te schrijven. Wij moeten bij de les blijven en actief meehelpen door Stichting Cynthia en Annemieke te blijven steunen.

Foto boven: Stichting Cynthia en Annemieke

Maarten van Stek
Maarten van Stek - William Nederlands Kampioenschap Lichte Tour 2015 © DigiShots

Het was weer zover in mei. Het derde bezoek van Maarten van Stek aan Cornwall. De clinic, dit keer drie dagen in plaats van twee, zat lekker vol met niet alleen inmiddels bekende, maar ook een hoop nieuwe gezichten.

Hoofd gestoten

Ik moet zeggen dat ik me wel een beetje zorgen maakte na Maarten’s spectaculaire vertrek van vorig jaar, waarbij hij letterlijk nog geen uur voor zijn vertrek zijn hoofd zodanig tegen het kozijn van de slaapkamerdeur stootte, dat ik werkelijk dacht dat het huis instortte. Enkele weken later las ik in zijn blog dat hij in een ‘leuke cottage ergens in Engeland’ zijn hoofd had gestoten, met als gevolg tijdelijk evenwichtsstoornissen, waardoor mij alsnog het schaamrood naar de kaken steeg.

Net als de eerste keer kwam dit jaar echtgenoot Marc weer mee en werden er een paar extra dagen aangeknoopt voor een klein beetje vakantiegevoel. Marc stond erop om Maarten en mij iedere dag op en neer te gechauferen en bij thuiskomst had ik ook zomaar een keurig schoon aanrecht. Heerlijk, drie dagen niet afwassen!

Blije gezichten

Maarten gaf zich zoals altijd weer voor de volle 100% en de blije gezichten na iedere les spraken boekdelen.

De eerste clinic stond vooral in het teken van voorwaarts, line zero en focus. Vorig jaar werd de salsa gedanst, ook door Maarten zelf. Een typisch voorbeeld trouwens hoe Maarten de aandacht vasthoudt door alles met een gevoel voor humor lekker levendig te houden. (Zie vorige bloggen.)

Dit keer werd een ordinaire stalbezem gebruikt om de balans van een paard uit te leggen, geniaal.

Schijnovergangen en ‘het ritsje’

Gedurende de drie dagen werden er veel schijnovergangen gereden waarbij de nadruk vooral lag op de stille hand en ook het ‘ritsje’, zoals hij de spoorwerking om de buik, en daarmee de rug naar boven te krijgen, zo plastisch uitlegde. Een beweging waarbij je je tenen naarbuiten draait met de kuit zo dicht mogelijk bij de singel en dan een opwaardse beweging maakt met je spoor.

Ik dacht dat ik die techniek al jaren onder de knie had, totdat Maarten me gedurende m’n eigen les liet voelen hoe ver mijn paard z’n rug naar boven kon brengen. Heel veel verder dan ik dacht en daar was ik wel even stil van, dus ‘back to the drawing-board’, zoals de Engelsen zo mooi zeggen. (En nooit te oud om te leren, haha!)

Buik en rug omhoog

Als er iets is, wat me gedurende deze clinic heel duidelijk werd, is wel dat als die buik en rug niet omhoog gaan maar je je paard wel vooruit blijft schoppen, om het even heel plat te zeggen, je het je paard wel bijzonder moeilijk maakt om z’n achterbeen goed te gebruiken.

Het is dus heel belangrijk om, vooral bij een van nature lui paard, het moment te onderkennen wanneer je paard het been en het voorwaarts gaan heeft geaccepteerd. Dat heeft niet automatisch tot gevolg dat de rug omhoog is. Als je daar dan niet mee aan het werk gaat druk je je paard alleen nog maar meer op de voorhand.

Engelengeduld

Door de bouw van de meeste paarden in de clinic, en daar hebben veel Engels gefokte paarden last van, is dat lastiger dan het voor het gemiddelde Nederlands gefokte paard is. Met als gevolg dat ook de ruiters nog wel eens in een vacuum terecht komen. Dan heb je aan Maarten een goeie. Hij geeft nooit op, blijft met engelengeduld uitleggen en vooral als het even niet lukt dan hoor je ‘it doesn’t matter’, waardoor weer een stukje onzekerheid wegvalt.

Het is wel lastig, soms, dat de scores op wedstrijden de ruiters laten denken dat ze het hartstikke goed doen, vooral in Cornwall. ‘Up country’ wordt zwaarder gejureerd dan hier, zegt men, en ook daar ligt de lat niet zo hoog als in Nederland.

‘Mijn paard vindt dressuur niet leuk’

‘Mijn paard vindt dressuur niet leuk’, is iets wat ik ook regelmatig hoor als ik voor het eerst naar een nieuwe klant toe ga. Ik snap het nog steeds niet omdat de dressuur waar deze ruiters het over hebben niet anders is dan het grondwerk dat ook nodig is om een gezond en sterk spring- of eventpaard te produceren.

Dit wordt heel vaak domweg over het hoofd gezien of niet begrepen. Lastig ook als er springles gegeven wordt waar dit stuk basisontwikkeling geheel of gedeeltelijk genegeerd wordt.

Het is een cultuurverschil. Het begint iets minder te worden, maar de Engelse ruiters groeien meestal op in de natuur achter de vos aan, terwijl wij in Nederland leren rijden in een bakje met zand.

‘You can’t be a little bit pregnant’

Dit gebrek aan basis kwam heel duidelijk naar voren bij een jong paard waar de ruiter onmogelijk een voorwaardse galopovergang uit kon krijgen zonder de nageeflijkheid te verliezen, wat soms ontaardde in een obstinate bok. Toen de amazone vertelde dat haar merrie bij de springles altijd zo makkelijk in galop aansprong, vroeg Maarten beleefd, ‘en blijft ze dan ook mooi zacht in de hand?’ Tja, toen was het antwoord, ‘sometimes’, waarop Maarten gortdroog zei: ‘You can’t be a little bit pregnant.’ Ik moest zo lachen en gelukkig de amazone ook. Het legde wel heel duidelijk uit waar ‘m de kneep zat. Er moet in de springles ook meer aan dat stuk basis gewerkt worden.

 Maarten, we staan achter je!

En nu ligt Maarten, na een ongelukkige val, thuis in bed met een gecompliceerde beenbreuk.

Degenen die Maarten goed kennen weten dat hij een soort oerkracht bezit die hem ook nu weer goed van pas zal komen. Wij, de groupies, zullen dus met z’n allen heel veel positieve energie richting Hoofddorp moeten sturen om die oerkracht te blijven stimuleren.

En natuurlijk hoort daar inmiddels ook een heel groepje ruiters uit Cornwall bij. Maarten, we staan achter je, denken aan je en wachten geduldig op je terugkomst!

Foto’s: DigiShots en Liz Barclay

Adam Ellery
Merries bij Adam Ellery (foto: Liz Barclay)

Goedgekeurde hengsten lopen in aparte paddocks. Sperma wordt afgenomen zodat de merries op veilige wijze geinsemineerd kunnen worden. Tegen de tijd dat het veulen verwacht wordt staat de merrie in ieder geval ’s nachts op stal en soms helemaal zodat ook de geboorte gecontroleerd en veilig kan verlopen. Zo hoort het toch?

Adam Ellery: ongecompliceerd is een understatement

Nee hoor, niet bij Adam Ellery.  Ongecompliceerd is een understatement! Adam zoekt een jonge hengst uit met goede lijnen die hij zelf gaat springen. Als hij tevreden is over wat hij voelt en ziet -en natuurlijk over de resultaten op wedstrijd-, gooit hij de hengst bij zijn twintigtal merries in de wei. Scannen doet ie niet, zonde van de centen en meestal gaat het wel goed.

High Hopes Condor (Carentino X Capitol I), die dit jaar de merries van Adam Ellery dekt.

De veulens worden gewoon in de wei geboren met de hengst erbij. Veel minder kans op allerlei rottige infecties dan op stal en ook niet dat gedonder met een merrie die per ongeluk bij het opstaan haar veulen verwondt. Tja, wat kan ik daarop zeggen? Eigenlijk niks, want het werkt gewoon, zo daar bij Adam. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Eldorado from the…? 

Adam heeft wel aardig wat huiswerk gemaakt wat betrefd de fokkerij, en dan bedoel ik de warmbloedfokkerij want, zoals zijn zoon Harvey bij een vorige ontmoeting zei, ‘Pa heeft eigenlijk alleen maar warmbloeden.’

Als ik hem vraag naar zijn grote favorieten van het moment, mompelt hij bijvoorbeeld, ‘ uhm, Eldorado from the….’, en ik moet hem even helpen, ‘…Zeshoek?’ ‘Yes, that one!’ Niet makkelijk, al die lange namen van tegenwoordig voor de rest van de wereld.

    Een zesjarige ruin van de hengst Bamako De Muze

Rondje Achterhoek samen met… 

Die interesse in het warmbloedpaard kreeg een behoorlijke groeistuip toen Adam een aantal jaren geleden zo maar eens op de bonnefooi wat stallen in Nederland googlede en uitkwam bij Ilse Bosch van de Gebr. Bosch. Beetje geluk hoort erbij, niewaar. Zij heeft met Adam een rondje Achterhoek gedaan en ze zijn ook nog ‘even’ bij Nijhof langs geweest. Ja, dat was wel wat om daar zomaar ineens Heartbreaker en Clinton te zien staan.

Hier is ook het contact met de handelsstal van Henny Schennink uit voortgekomen, bij wie nu zoon Harvey de stalruiter is. Daarbij resulteerde het in de aankoop van een jonge Eldorado bij de Gebr. Bosch die het goed doet in de sport.

Geen hek te zien!

Even terug naar zo’n kleine dertig jaar geleden toen ik in Cornwall les begon te geven. Een van mijn eerste klanten was een enthousiaste jonge meid die ook ieder jaar een paar veulens fokte. Ze bracht haar driejarigen altijd weg voor het zadelmak maken.

Toen ik vroeg waar, vertelde ze, ‘Adam Ellery, echt zo te gek. Die krijgt ze snel en makkelijk aan het lopen. Het is daar wel een beetje een geval apart. Als je eenmaal door het hek bent, loopt en staat alles door elkaar en verder geen hek meer te bekennen. Trekkers, trailers, noem maar op en de paarden lopen er gewoon tussen!’ Hmm, dacht ik, als ik dat zo zou doen zou ik gelijk hier en daar winkelhaken en kleerscheuren hebben. Ben benieuwd wat voor vent dat is.

Kuren als sneeuw voor de zon verdwenen

Een aantal maanden later kwam ik bij een klant, een enthousiast jachtruiter, die vertelde dat haar jonge paard wat kuren had gehad gedurende de jacht, maar dat ze even geruild had met Adam Ellery en dat daarna haar paard ook voor haar geweldig had gelopen. Alle kuren als sneeuw voor de zon verdwenen.

En het bleef maar doorgaan, ik kwam die naam om de haverklap tegen. Dus ik werd nu wel knap nieuwsgierig. Ik hoefde niet lang te wachten. Op een avond liep ik even bij de buren binnen en vond beiden wat bleekjes in de keuken. Hij met een been omhoog op een krukje, zij vooroverhangend over de keukentafel. Hun jonge paard was compleet door het lint gegaan toen ze hem wilden scheren. Maar, morgen kwam Adam Ellery. Hoe laat? Goed, kom ik om een uur of tien langs.

Geen spatje spanning

Het scheerapparaat ronkte vrolijk, toen ik de volgende ochtend het erf opliep, en de schimmel stond erbij als een lammetje. Toen ik me  netjes voorstelde, zag ik meteen waar Adam’s kracht zat: geen greintje adrenaline. Helemaal niets! Gewoon een laconieke grijns zonder een spatje spanning.

Zijn naam werd weer eens genoemd, nu door een professionele springruiter. ‘Adam rijdt alles aan een lang teugeltje. Geen wonder dat ze wel lopen, hij vraagt gewoon niks.’ Ik had hem nog nooit zien rijden, dus kon er verder ook geen oordeel over vellen.

Dat teugeltje werkt prima

Tot ik zelf een probleem had. Een eigen gefokt jong paard dat veel te groot voor me was geworden en het begin van een paar kuren begon te vertonen. Hij sprong goed en ik dacht dat misschien Adam hem uit kon brengen met het doel hem te verkopen.

Ik begreep ook dat Adam waarschijnijk even wat ‘privacy’ nodig had om aan mijn paard te vertellen dat staken geen optie was. Ik ben dus maar vijf minuten naar binnen gegaan en toen ik terugkwam liep mijn paard lekker met de rustige en positieve oogopslag die ik al een tijdje gemist had en Adam knikte me vriendelijk toe toe. Het volgende weekend waren ze tweede op hun eerste springwedstrijd. Dat lange teugeltje werkte prima en werd ook op tijd korter gemaakt, indien nodig.

Een prima website en Newquay Airport

Terug naar nu. Adam is druk en is bijna ieder weekend wel ergens op concours met een aantal paarden, ook met zijn nieuwe hengst High Hopes Condor (Caretino X Capitol I). Hij heeft een slimme partner, Sarah, die een prima website  heeft opgezet. ‘Westcountry Sports Horses’ klinkt en oogt professioneel. Daarbij is de stal op een paar luttele kilometers van Newquay airport met een aantal uitstekende B&B’s vlakbij.

Zo heeft hij contact gemaakt met een geldschieter uit Amerika met wie hij samen een aantal paarden heeft. De Amerikaan betaalt stalgeld en alle wedstrijdkosten, Adam traint de paarden en rijdt de wedstrijden. Als deze ruiter van de andere kant van de oceaan zelf geinteresseerd is koopt hij Adam uit en als ze samen vinden dat het paard doorverkocht moet worden, delen ze de opbrengst. Geniaal! Geen eigenaar die constant op je erf staat of in je nek hijgt, veel wedstrijden rijden, geen kosten maar wel opbrengst.

De computer, het vliegveld en een engeltje op z’n schouder

Het is duidelijk. Zonder de computer en het vliegveld was het voor Adam onmogelijk geweest om in het verste puntje van Engeland zo’n succes te hebben. Maar naast het feit dat Adam een paardenman in hart en nieren is, weet ik haast zeker dat er een engeltje op z’n schouder zit. Als ik dat tegen Adam zeg, is daar weer die bekende grijns.

Een prachtvakantie…en misschien ook nog dat paard

Het lijkt misschien een beetje vreemd, om in de verste uithoek van Engeland paarden te gaan kijken. Toch is het de moeite waard. Cornwall is namelijk zo ongelofelijk mooi. Dus, zelfs als je niet vindt wat je zoekt, heb je nog steeds een prachtvakantie. En misschien vind je toch ook nog dat paard.

Wat hebben Anky van Grunsven (dressuur), Patrick van Veen (bioloog), Hans Klok (illusionist), Frank Berendse (ecoloog), Cynthia (‘Pennymeisje’), Annemieke (nog een ‘Pennymeisje’) en al hun volgers gemeen? Volgens mij weten we dat inmiddels allemaal.
Juist, de Oostvaardersplassen!

Tot over m’n oren

Voor mij begon het met een berichtje van dressuurtrainer Maarten van Stek, die Annemieke een hart onder de riem stak naar aanleiding van haar eerste stappen op de plassen gedurende de eerste protestactie. Ik ben toen de pagina van Cynthia en Annemieke gaan volgen en al gauw zat ik er tot over m’n oren in.

Ik wilde wat doen, helpen. En hoe geweldig dat ik dat via mijn blog een beetje kon. Maar het kwam natuurlijk via de Hoefslag alleen maar bij het paardenvolk terecht en dat zijn er best wel veel in Nederland, maar niet genoeg om echt invloed te hebben.

Pennymeisjes

Er werd wel gezegd, zo van, ze doen het alleen maar voor die pony’s. Ze werden zelfs pennymeisjes genoemd. Op Bokt.nl wordt een pennymeisje als een betwetertje beschreven. Gekleed in roze rijbroek en fleece, en vol foute informatie.

Uiteindelijk vonden Cynthia en Annemieke het allemaal al lang best, als ze maar bereikten wat ze wilden: weg met de grote grazers uit de OVP, zodat het massaal van de hongerdood sterven eindelijk voorbij zou zijn.

Anky van Grunsven en Hans Klok

Die dag, bij die eerste demonstratie, was er een aantal topruiters uit de dressuurwereld, zo ook Anky van Grunsven. Bij de tweede demonstratie kwam illusionist Hans Klok opdagen. Die zat een dag later al bij Pauw aan tafel om over zijn ervaringen te vertellen.

Dapper interview Frank Berendse

Inmiddels had ik het interview met Frank Berendse gezien die Frans Vera begeleid heeft bij het onderzoek in de OVP. Frans Vera is bij hem op dit onderzoek gepromoveerd. Berendse vertelde dat er nu zelfs allerlei bijzondere vogels- zoals de sprinkhaan rietzanger, nachtegaal en koekoek- uit de OVP zijn verdwenen door de verwoesting die de overbegrazing heeft veroorzaakt. Hij gaf ruiterlijk toe dat de OVP zoals het nu was geen toekomst had. Dapper.

Als twee pitbulls

De pennymeisjes Cynthia en Annemieke haden zich nu 24 uur per dag, zeven dagen per week, werkelijk als twee pitbulls vastgebeten en de hoeveelheid volgers groeide grandioos naar meer dan 65.000. Ze werden een stichting en er kon geld gedoneerd worden voor onder andere een media campagne die begon met een levensgrote advertentie in de Telegraaf.

123.000 handtekeningen

Ondertussen dook daar in een keer bioloog Patrick van Veen op in Den Haag met een petitie van 123.000 handtekeningen om verandering van beleid in de OVP.

Het werd langzaam duidelijk het niet alleen paardenliefhebbers waren die oh zo boos waren op wat er in de OVP gebeurde, maar Cynthia en Annemieke zijn niet zo heel gauw tevreden. Het moest er bij de mensen werkelijk door de strot heen geduwd worden, net zolang tot het moordgat van meneer Vera weer een vogelparadijsje zou worden, zonder de stank van rottende kadavers.

TV-commercial: kort en heel krachtig

Gisteravond was het zover. De tv-commercial eindelijk live! Met Frank Swenne (documentaire Totilas) achter de camera en Anky van Grunsven en Hans Klok ervoor. Kort maar zo bijzonder krachtig, met het laatste woord aan de pennymeisjes.
Een staaltje vereende krachten van een super team, geholpen en aangespoord door gedreven volgers.

Het lijkt me duidelijk. Er is geen weg terug. Wij zijn als een kudde die langzaam maar zeker op hol aan het slaan is en wij zijn niet meer te stuiten!

Cynthia danvers en Annemieke van straaten oostvaardersplassen

Moet ik, na twee eerdere blogs, nog weer een blog aan de Oostvaardersplassen wijden? Ja, ik vind van wel. Meer dan 3000 dode grote grazers in een winter door honger is godgeklaagd, diep triest en compleet onacceptabel en er zijn zoveel nieuwe ontwikkelingen!

Ben ik het altijd eens met hoe iedereen het wil oplossen? Nee, maar dat mag.

Vind ik Annemieke en Cynthia twee toffe vrouwen met een hoop guts en doorzettingsvermogen? Ja, absoluut.

Vind ik dat er wilde ponietjes geaaid moeten worden? Nee, ze mogen van mij wild blijven.

Vind ik dat Annemieke en Cynthia veel bereikt hebben? Ja, alleen maar respect.

Annemieke en Cynthia zetten door!

Ik denk namelijk dat ze met hun Facebook pagina ‘Cynthia en Annemieke’, en door hun inzet en geweldig staaltje doordrammen, Nederland, ook het Nederland dat andere hobbies heeft dan paardrijden, hebben wakker geschud. Zodat zo langzamerhand echt niemand meer om het drama van de Ovp heen kan. Ze hebben werkelijk ALLES van stal gehaald om zowel nationaal als ook zelfs internationaal aandacht te verwerven.

Ik zie het vanuit allerlei landen op mijn timeline langskomen. Vanuit Duitsland, Engeland, Amerika en Italië, om maar eens een kleine greep te doen.

Stille tochten en kruizen

Weer een demonstratie met langzaamrijdende en toeterende auto’s en een ‘stille tocht’ bij het provinciehuis met zelfs een man op z’n knieën die om verandering smeekte. Een minuut stilte met bloemen en kruizen bij de OVP. Extreem? Ja. Smakeloos? Eerlijk gezegd, die kruizen en een minuut stilte horen bij mij bij iets totaal anders, maar dat zal met m’n leeftijd te maken hebben. Effectief? Ja.

Het is namelijk ook een extreme en meer dan smakeloze situatie, daar in de OVP. Dus dan kan je dat soort emotionele reacties verwachten, ook als het niet jouw type reactie zou zijn.

123.000 handtekeningen naar het Binnenhof

Dat vindt ook bioloog Patrick van Veen die vandaag zijn petitie voor beleidsverandering in de OVP met maar liefst 123.000 handtekeningen aanbiedt op het Binnenhof. Hij zou zelf niet zo aan die demonstraties meedoen, zegt hij in De Stentor, maar hij begrijpt het wel. Alleen al het feit dat hij hen, misschien niet bij name, maar wel hun acties, noemt, zegt voldoende over hoe breed het bereik van Stichting Annemieke en Cynthia is geworden.

Door deze ‘stille diplomaat’ zijn er nu dus wel 123.000 handtekeningen in Den Haag aangekomen. Niet iemand uit de paardenwereld -heel belangrijk, want er wordt soms door het niet-paardminnende volk raar tegen ons aangekeken- maar wel iemand die mensen zoals Annemieke, Cynthia en hun 50.000 aanhangers begrijpt en daar gaat het om. Het wordt echt breder, het protest. Het begint eindelijk de versterkte golfbeweging te worden die zo broodnodig is om dit project, als het moet vanuit de regering, stop te zetten zoals het nu is.

Misschien houdt minister Carola Schouten nu eindelijk eens op met de andere kant op kijken.

Het gras wordt groener, de urgentie groter

En Annemieke en Cynthia hebben gelijk. Juist nu, nu het groen op de Oostvaardersplassen weer aan het doorbreken is en daarmee de urgentie minder groot lijkt te worden, moeten we doorgaan. Inmiddels, en dus met perfecte timing, is de mediacampagne opgestart en kunnen alle volgers en gulle gevers nu ook daadwerkelijk de resultaten zien van hun centjes.

Een advertentie in de Telegraaf, niet mijn soort krant, maar wel effectief qua bereik. En nu dus misschien ook al gauw met een commercial op de tv.

Laatste kogel

De laatste kogel is helaas waarschijnlijk nog niet geschoten, maar er zit ‘schot’ in de zaak, om het zo maar eens te zeggen, en daar hebben Annemieke en Cynthia on-ge-lo-fe-lijk veel werk voor geleverd. Petje af en ‘keep up the good work’.

Oh, en trouwens, hoe meer volgers, hoe beter, ookal kunnen we het niet altijd samen eens zijn, samen zijn we gewoon veel sterker en daar gaat het nu even om!

Harvey Ellery
Harvey Ellery (foto: Liz Barclay)

Zo’n 30 jaar terug zag je geen fatsoenlijke warmbloed in Cornwall. Als ik ze al tegenkwam dan was een ellenlange rug, een enorme ramsneus, kromme achterbenen of een combinatie daarvan wel het minste van de problemen.

Adam Ellery, een springruiter zonder tijdsbesef

Dat is nu wel anders en Adam Ellery is een van de paardenmannen in Cornwall die daar verandering in heeft gebracht. Ik ken deze laconieke springruiter, gewezen varkensboer, al jaren. Naast zijn talent stond hij ook bekend als iemand die niet erg veel tijdsbesef had en nog wel eens te laat ergens aankwam. Ook bij mij.

Ik heb nog eens wanhopig staan wachten op een springwedstrijd met een door mij gefokt paard. Adam kwam rustig en met een brede grijns op werkelijk het allerlaatste moment het terrein oprijden zodat hij er net op tijd opzat om nog snel een sprongetje te maken voor hij de ring in moest. Foutloos natuurlijk, waar zeurde ik toch over…

Niet bang voor een risicootje

Inmiddels heeft Adam van zijn bedrijf Westcountry Sportshorses een succes gemaakt, mag ik wel zeggen. Zijn lef om over de grens te kijken en in Nederland contacten te leggen met verschillende handelaren en ook om met Nederlands bloed te fokken heeft hem geen windeieren gelegd.Er gaat werkelijk geen weekend voorbij of z’n hele Facebookpagina staat weer vol met foto’s en goede resultaten, vaak met zo’n drie tot vijf paarden per wedstrijd.

En dat is voor iemand die ooit het allerliefst aan een lang teugeltje in zijn rode jas achter de hounds aandenderde (eigenlijk nog steeds) toch wel een prima stijgende lijn die nog lang niet lijkt te stoppen. Dat Adam niet bang is voor een risicootje helpt daar zeker een handje aan mee.

Stal Schennink

En toen kreeg ik een berichtje van mijn vriendin Elze (bedankt weer, Elze, voor nieuw blogvoer!) dat ze bij Henny Schennink voor haar rijles een jongen uit Cornwall had ontmoet, zoon van een varkensboer en ook springruiter. Tja, daar is er maar een van dus enkele weken geleden toen ik in Nederland was kon ik mijn nieuwsgierig heid niet bedwingen om daar een kijkje te nemen.

Henny zelf was in Bulgarije voor zaken en zijn partner, dressuurruiter Karin Petterson, zat in India voor clinics. Heel aardig dat Henny het toch prima vond dat ik een praatje ging maken met de jonge Harvey.

Stal Schennink heeft toekomstplannen. Een facelift staat geloof ik op de agenda.  Ik moest wel een beetje denken aan mijn oude vrachtwagen., waarvan mijn man altijd zei, ‘it only matters what’s in it.’

Op de poetsplaats vond ik Harvey, die net een bezweet paard aan het afzadelen was. Dezelfde grijns als z’n vader, of ie het leuk vindt of niet.

‘They treat me like a son!’

Helemaal alleen was deze jonge knul, achtien jaren oud, de boel daar aan de gang aan het houden. Hij had voor een paar dagen de verantwoording voor zo’n twintig paarden. Terwijl hij rustig doorwerkte en het volgende paard van stal haalde, vertelde hij dat hij veel leerde en zich helemaal thuis voelde op dit bedrijf. ‘They treat me like a son.’

Al moest hij er hard aan trekken, hij was ook best wel trots dat Henny hem zo vertrouwde. Hij voelde zich in het Mekka van de paardenwereld, met  zoveel wedstrijden op een half uur rijden afstand in plaats van de eindeloze uren die je achter het stuur moest zitten om vanuit Cornwall ergens aan deel te nemen.

Weg vanonder de vleugels van vader

Hij kreeg goeie paarden onder z’n kont en misschien zelfs wel de kans om met eentje Young Riders te doen. Dat was ook de reden om van onder de vleugels van z’n vader te ontsnappen. ‘Ik ben geloof ik niet een onzeker tiep, maar ik wist: als ik thuis blijf dan krijg ik nooit de beste paarden. Die gaan naar m’n vader.’

Daarbij kreeg hij ook les van Henny en leerde daarmee de verschillende aanpak van het voorzetten op een hindernis. ‘Pa zegt altijd, je zet het op tot twee sprongen voor de hindernis, daarna moeten ze het zelf oplossen. Van Henny moet ik ze meer tot en met de hindernis leren plaatsen.’

Ook dressuurmatig voelt Harvey dat hij er veel bijleert. Ik vond het leuk om te zien hoe prettig hij aan het werk ging met zijn volgende paard, terwijl hij toch rustig door bleef vertellen. Hoe natuurlijk het voor hem was om op de binnenhoefslag te werken in rechte lijnen, en dat af te wisselen met voltes en wat wijken voor de kuit op een zo natuurlijke en systematische wijze.

De toekomst zal het leren

Hoe het verder gaat met Harvey? De toekomst zal het leren. Voor Henny Schennink zou Harvey een schot in de roos kunnen betekenen. Als deze jonge knaap hetzelfde talent heeft als zijn vader (en hopelijk een beter horloge!) dan heeft Henny de ruiter gevonden die met energie en vol overgave zijn jonge paarden klaar kan maken voor de handel waar hij zich dan nog beter op kan richten. Zolang Harvey zich gewaardeerd blijft voelen en de begeleiding krijgt die hij nodig heeft, zit hij op een prima plek.

Zelf heb ik een bijzonder slechte ervaring gehad met een paar van mijn pupillen die ik jaren geleden naar een bevriende stal in Nederland het gestuurd. Deze jonge mensen met zoveel drive zijn makkelijk te misbruiken. Ik denk dat het met Harvey wel goed zit, laat hem maar schuiven.

En Adam? Die vertelde dat Henny een keer bij hem in Cornwall een paard was komen kijken wat in de verkoop stond. Nie gek!

Aartje naar zijn vaartje

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Dat werkt niet altijd. Ik vertelde Harvey dat ik mijn  blog nog naar het Engels zou vertalen dus dat ie niet Google Translate moest gebruiken. ‘No, I understand, I tried that for my French exam in school’, zei hij met een brede grijns. Toch beetje aartje naar z’n vader…

Oostvaardersplassen

Oftewel: Mond- en klauwzeer 2001 versus Oostvaardersplassen 2018…

Het kalfje dat besmet was… of niet

In 2001 werden in Nederland tussen de 250.000 en 300.000 dieren afgemaakt. Koeien, varkens, schapen en geiten moesten het ontgelden om de bevolking veilig te stellen. Van een ziekte die niet dodelijk is en daarbij door simpelweg inenten te voorkomen was geweest. De chaos was enorm. Er waren betogingen en zelfs zelfmoorden waren te wijten aan de onmogelijke emotionele druk waaronder boeren en hobbyboeren leden. Het vertrouwen in een regering die misschien wel onnodig gehaast was overgegaan tot het opdracht geven aan op grote schaal afmaken was behoorlijk gehavend.

Kootwijkerbroek is daar het meest schrijnende voorbeeld van. Een klein kalfje waarvan we nooit zeker zullen weten of het wel echt besmet was zorgde voor de ruiming van zo’n 60.000 dieren. Een positieve uitslag van het genomen bloedmonster werd een tweede keer getest en was toen negatief. Dat kwam pas in 2010 aan het licht.

Zeventien jaar lang procederen

Dit is natuurlijk allemaal makkelijk achteraf praten, maar toch. Op 2 februari 2018 schrijft het Algemeen Dagblad dat de ontknoping in het emotioneel gehavende Kootwijkerbroek nabij is. Rechtzaken die jarenlang doorspeelden om de waarheid boven tafel te krijgen, lijken eindelijk te kunnen worden afgerond. Een regering die al die jaren achtervolgd wordt door het overhaast handelen van toen. Zeventien jaar lang procederen en moeten toegeven dat je fout zat. Daar word je als regering niet blij van.

Eenhoevigen wel dragers, maar niet ziek

Wij paardenmensen waren in 2001 misschien beperkt in het reizen met onze trouwe viervoeters maar daar stopte het drama voor ons. Eenhoevigen zijn wel dragers van het virus dat MKZ veroorzaakt, maar worden er niet ziek van.

Dit keer voelen wij ons misschien meer betrokken. En met dit keer bedoel ik het drama van de Oostvaardersplassen waar de Konikpaarden samen met Heckrunderen en edelherten in groten getale van de honger sterven. Waar al zoveel over geschreven is dat we er met z’n allen doodziek van worden. Maar ja, doordrammen is soms de enige manier om spijkers met koppen te slaan.

MKZ versus OVP, doorschuiven van beslissingen

Het verschil met de MKZ crisis in 2001 en de OVP van nu is dat niemand iets lijkt te willen doen. Geen enkele instantie wil doorbijten, alle verantwoordelijkheid om een doorslaggevende beslissing te nemen om verder onnodig lijden van duizenden dieren te voorkomen. wordt doorgeschoven van de een naar de ander.

Welke oplossing kiezen we?
Probleem: ja, we zijn het er op een paar ecologen na over eens dat de OVP een mislukt project is gebleken. Maar dé oplossing…. het gebied te verbinden aan andere natuurgebieden, geboortebeperking door castratie of de pil, of het vervoeren van de dieren naar andere plekken… zelfs het afschieten van de hele bups, waar kiezen we voor?

Vooral het afschieten stuit bij velen op weerstand. Logisch, het is een afschuwelijke oplossing.

Verbinding met andere natuurgebieden?

Maar laten we even kijken naar de andere oplossingen. Het verbinden aan andere natuurgebieden, wat ik zelf het liefste zou willen omdat het in eerste instantie het meest diervriendelijk is. Helaas zo duur en complex dat als die beslissing, als die al genomen zou worden, een zodanig langdurig bureaucratisch proces zal zijn dat daarmee helaas het lijden van de beesten nu absoluut niet opgelost is. En dan moet de praktische ontwikkeling ervan nog beginnen. Duurt ook weer jaren.

Daarbij, uiteindelijk staat er altijd wel weer een hek en zal de hoeveelheid dieren ook in dat geval onder controle gehouden moeten worden.

Geboortebeperking?

Geboortebeperking door castratie of de pil. Dit is al geprobeerd in andere gebieden in het buitenland en absoluut niet functioneel gebleken. Bij castratie blijkt er achteraf altijd wel een ondeugend jochie zich achter een boompje of struikje verscholen te hebben met als gevolg dat het jaar erna blijkt dat hij een hele hoop plezier heeft gehad. Een enkel stiertje of hengstje kan heel veel koetjes en merries dekken.

Daarbij veroorzaakt het vangen en de nazorg om na castratie ontstekingen te voorkomen enorm veel stress bij dieren die de mens als hun roofvijand beschouwen.

Vervoeren naar andere gebieden?

Nog een alternatief dat niet geschikt is voor wilde dieren: het vervoeren van de grote grazers naar andere gebieden. Als we die gebieden al zouden vinden, veroorzaakt dit ongetwijfeld nog meer eindeloos lijden en ook zodanige verwondingen, door de paniek van het opdrijven en het opgesloten zitten in een vrachtwagen, dat beesten zullen moeten worden afgemaakt terwijl ze eerst toch ook al die afschuwelijke stress hebben moeten ondergaan.

Verder lijden voorkomen…

Ik, als dierenliefhebber, kan helaas dus alleen maar tot de conclusie komen dat de grote grazers die nog in de OVP aanwezig zijn de allerhoogste prijs moeten betalen om te zorgen dat hun nakomelingen niet hetzelfde lot moeten ondergaan als zij. Namelijk wat er nu al jaren gebeurt, eerst langzaam sterven van de honger en dorst om dan uiteindelijk als je niet meer op je benen kan staan van de honger uiteindelijk toch nog het genadeschot te krijgen.

Niet omdat ik dat graag wil, maar omdat de regering niet het lef heeft gehad om al jaren eerder een beslissing te nemen. Teveel bureaucratie, vriendjespolitiek of gewoon bang.

Bang, vooral nu het te laat is om alle dieren- en natuurliefhebbers blij te maken. Bang omdat hen, net als na de MKZ-crisis van alles verweten zou kunnen worden.

Regering neem verantwoordelijkheid. Nu!!!

Alleen, laten we wel wezen. De MKZ-crisis was niet door onszelf verzonnen. Het overkwam ons en er moest wat gebeuren om een potentiële nog grotere ramp te voorkomen.

In het geval van de OVP is het een door Nederland zelf gecreëerd project waar onze regering de verantwoordelijkheid voor moet nemen… nu!!

Doodsbedreiging

Ik heb naar aanleiding van mijn mening dat misschien systematisch afschieten een allerlaatste en minst dieronvriendelijke maar onontkoombare optie zou zijn inmiddels mijn eerste doodsbedreiging gehad. Ik heb even haar Facebook pagina bekeken. Het bleek een allerliefst meisje van een jaar of zeventien, achttien te zijn.

Ik zou zo graag willen dat zij zou begrijpen dat een dier dat tot het moment van een correct schot in volledige vrijheid loopt te grazen niet lijdt. Niet bang heeft hoeven zijn voor opdrijven. Niet doodsangsten in een vrachtwagen heeft hoeven uitstaan, een hartaanval krijgt of in de chaos z’n pootje breekt. Nooit meer zoveel honger hoeft te hebben dat het alleen nog maar wezenloos voor zich uitstarend op zijn dood staat te wachten.

Ik verwijt haar niets (ze heeft trouwens haar excuses aangeboden). Ik snap haar drang om te hopen dat de OVP zonder schieten het probleem op kan lossen. Maar ik denk dat dit een droom is die niemand kan verwezenlijken doordat alle instanties, inclusief de regering, de boel ongelofelijk hebben laten sloffen. Dit doet ook mij zeer veel pijn.

Liz Barclay

Foto: Facebook Cynthia en Annemieke

Zo’n vier jaar geleden kwam ik op mijn jaarlijkse bezoek aan Nederland in de trein langs een vreemd gebied. Het leek meer op Afrika dan op Nederland. In de amper veertig seconden dat de trein er langs denderde zag ik groepen magere dieren dicht op elkaar tussen kaalgevreten stammen en takken staan op een gele, kale, naar uitziende vlakte.

In Zutphen aangekomen vertelde mijn zus verdrietig dat dat het natuurgebied de Oostvaardersplassen was. Er was veel over te doen. Het was een natuurgebied dat helemaal voor zichzelf moest zorgen met een natuurlijk verloop, zonder ingrijpen. Zij was het onmiddellijk met mij eens toen ik boos opperde: laten ze er dan een zootje wolven bij in zetten! Dat is een betere optie dan langzaam creperen van de honger, lijkt me.

In theorie…

Inmiddels zijn de OVP het gesprek van Nederland geworden, na de kou en sneeuw die het dierenleed dat zich daar afspeelt nog tientallen malen verergerden. De meningen rollen over elkaar heen zonder dat er daadwerkelijk iets wordt veranderd. Oke, er is wel bijgevoerd nadat protesterende dierenliefhebbers zoveel problemen bezorgden dat men er niet meer omheen kon, maar nog steeds is er niet officieel besloten dat dit project grandioos mislukt is.
De ecoloog heeft namelijk altijd gelijk.

Kleine aantekening: in de nationale beroepengids wordt de ecoloog omschreven als iemand die vooral op theoretisch gebied bezig is. Tja…

Met hun bul in de hand


Zelfs toen gedegen paardenkenners hadden ingebroken om enkele in nood verkerende paarden te helpen, werd hen door de betrokken officiele instanties verweten onverstandig en gevaarlijk bezig te zijn. Mensen die iedere beweging van het paard kennen omdat ze voor hun vak de hele dag bezig zijn om de onverwachte bewegingen die paarden kunnen maken te begrijpen.

Misschien inderdaad niet verstandig en zelfs ook wel een beetje gevaarlijk. Maar wel mensen met een hart die dit leed, dat verzonnen is door een zootje studiebollen die met hun bul in de hand ver boven ons leken denken te staan, niet langer konden aanzien.

demonstranten oostvaardersplassen

Emeritus hoogleraar geeft toe

Op 8 maart stond er het volgende artikel op NOS.nl. Emeritus hoogleraar Frank Berendse, ooit betrokken bij de ontwikkeling van het gebied, geeft toe dat het experiment met de grote grazers op de Oostvaardersplassen is mislukt.

Bij de ontwikkeling van de plannen was gekeken naar plekken zoals het Engelse gebied de New Forest, waar mei- en sleedoorn welig tieren. Helaas lukte dit hier niet, want de uitgehongerde beesten vraten zelfs die prikstruiken met hun enorme stekels op. Ook de nieuwgeplaatste hekjes om die struiken hielpen niet!

De sneeuw is weg, het nieuws is oud

Toen ik dat las, werd ik zo ongelofelijk boos! Hoezo niet ingrijpen, hoezo natuurlijk verloop en beesten langzaam laten verhongeren, terwijl er wel hekjes gezet mogen worden om het enige wat die beesten nog te vreten hadden te beschermen!!

Er werd al zoveel geschreven dat ik besloot nog een tijdje op mijn lip te bijten. Inmiddels is het stil geworden. De sneeuw is weg, het nieuws is oud.

Brits voorbeeld: bijtijds bijvoeren

Ik woon vlakbij de Dartmoor en ken er vrij veel mensen die betrokken zijn bij het park. Zowel daar als in de andere parken, ook de door Frank Berendse genoemde New Forest, wordt ’s winters bijtijds bijgevoerd. Omdat de beesten daar dan nog niet in radeloze en verhongerde staat rondlopen is er op die plekken geen machtsstrijd. Ook hoeven ze daardoor geen hekjes om de meidoorn heen te zetten, want dat is wel het laatste waar je als grote grazer aan begint, wil je je tong niet vol gemene prikkels krijgen.

Het is daar in die gebieden inderdaad zo prachtig, vooral als de meidoornbloesem bloeit, dat de ontwikkelaars van Oostvaardersplassen zich rot zouden moeten schamen dat ze zich met deze gebieden durven te vergelijken.

Paardenvlees


Ja, de schapen gaan de vleesconsumptie in, dus waarom het overschot aan pony’s niet? ‘Not my cup of tea’, zoals de Engelsen zo mooi zeggen, maar ik heb er geen problemen mee dat er bij sommige plaatselijke restaurants tegenwoordig Dartmoor ponyvlees op het menu staat.
Als je geen vegetariër bent moet het toch eigenlijk geen verschil maken welke grazer je opeet.

Petities en Facebookpagina’s


Maar er is beweging, er zijn petities die je kunt tekenen en ik vond net de facebook pagina van Annemieke van Straaten met foto’s van dode en magere dieren genomen op de Oostvaardersplassen, waarop ik niemand minder dan topdressuurruiter Hans Peter Minderhoud meende te herkennen en waar ook namen zoals Edward Gal, Anky van Grunsven, Nicole Werner en Maarten van Stek aan verbonden zijn. Annemieke is samen met Cynthia Danvers een Facebook-groep gestart onder de naam Cynthia en Annemieke, waar je je bij kunt aansluiten om het protest te steunen. Er zijn al meer dan 40.000 volgers. Maar dat kunnen en moeten er nog veel meer worden.

anky oostvaardersplassen

Niet loslaten en blijven zeuren

We moeten doorzetten, niet loslaten en blijven volhouden. Blijven zeuren, nieuws blijven maken. Totdat het weg is, die hele Oostvaardersplassen, alle hekken, alle Konikpaarden, de Heckrunderen, de herten.
Zoals Frank Berendse zei: ‘De enige keus die op dit moment echt mogelijk is, is om daar een magnifiek moerasgebied te laten ontstaan voor de mensen die ook echt van de natuur willen genieten.’ Dit heb ik dus regelrecht overgenomen uit het NOS-artikel. De emeritus hoogleraar die bij de ontwikkeling van de Oostvaarderplassen betrokken was en eerlijk genoeg is om te zeggen dat dit project mislukt is. Waar blijft de rest…

Foto’s: Facebook Cynthia en Annemieke

Indoor Brabant
foto: Liz Barclay

Het zit er weer op. Vier dagen lang paardenplezier voor jong en oud. Van het hoogste niveau met de beste paarden en ruiters tot een grapje op zondagochtend met de grote springjongens die op Belgen, samen met in het roze en rood geklede kleine ponymeisjes op perfecte ponietjes, om Bosche Bollen vochten. Slagroom mengde zich al gauw met zand en het geluid van vrolijk lachende kinderstemmetjes vanuit het zeer jonge publiek.

Voor mij de eerste Indoor Brabant, waar ik voor de zaterdag en zondag speciaal vanuit Cornwall was overgekomen. Want ook al ben ik zelf een dressuurruiter, die zondag met twee springrubrieken, de Accumulator met Joker en de Rolex Grand Slam, trok me bijzonder aan. Als er gesprongen wordt moet er net zo goed met precisie gestuurd worden en als er mooi en met finesse gereden wordt kan ik echt genieten en uitzinnig uit m’n bol gaan als dat dan ook nog de winnaar wordt.

Tranen in de ogen

Maar natuurlijk waren de beide Freestyle rubrieken op zaterdag een belangrijk punt op de agenda. En ik realizeer me dat ik uiteindelijk nog steeds een Nederlands paardenmeisje (op leeftijd) ben als ik per ongeluk toch iets harder klap voor de Nederlandse ruiters.

Maar ook al dacht ik eerst, net als Tineke Bartels, oh die Duitse muziek, moet dat nou. Uiteindelijk hield ik het niet meer droog. Als iedere pas die het paard maakt relateert aan de maat en emotie van de muziek, is het moeilijk om de tranen in bedwang te houden en houdt voor mij persoonlijk het kritisch kijken op en laat ik me meenemen. Dat deed Isabel Werth met haar paard Emilio.

Isabell Werth, Emilio
Isabell Werth – Emilio 107
The Dutch Masters 2018
© DigiShots

Mooi oud worden

Het is de wens van iedereen: mooi oud worden. De ruin Oswin is dat gegund en dat was prachtig om te zien. Met zijn 22 jaren had hij duidelijk zin om er samen met zijn ruiter Geert Hofland een mooie dag van te maken. Een bewijs dat de dressuursport, als het met beleid en liefde gedaan wordt, een paard kan helpen om fit te blijven en vol enthousiasme de baan in te komen tot op het hoogste niveau.

De Freestyle U25 rubriek was zowiezo een lust om naar te kijken. Wat een ongelofelijke hoeveelheid jong talent komt er aanstormen!

Jammer vond ik het dat een proef die in ontspanning uitblonk, waardoor wat onschuldige foutjes, toch weer lager gejureerd werd dan een misschien wat ‘correctere’ proef met meer spanning.

Een leuke vlotte meid

Na op zondagochtend een aantal rondjes van de Piet Raijmakers Prize te hebben bekeken, zag ik bij het frietkraam een vlotte meid in rijbroek met haar vriendinnen zitten. In een gezellig praatje vertelde Marieke de Bruijn enthousiast over hoe geweldig ze het had gevonden hier op dit enorme evenement te rijden. ‘Het is de eerste keer en alhoewel ik een balkje eraf had was ik echt zo blij. Mijn paard is behoorlijk snel dus uiteindelijk stonden we er nog best nog wel goed voor. Ik dacht van te voren dat ik wel zenuwachtig zou zijn maar toen ik er een keer opzat viel dat best wel mee.’

Fijn om met zo’n leuke sportieve meid te praten die glom van blijheid en kon genieten zonder nou perse te moeten winnen. Uiteindelijk is het natuurlijk ook geweldig van de organisatie van Indoor Brabant om de kiene jonge ruiters met hun supergetalenteerde ponies de kans te geven om deel te zijn van een prachtig internationaal gebeuren en die sfeer als actieve deelnemer te proeven.

Indoor Derby, accumulator en Rolex Grand Slam: spannend!

De Indoor Derby vergt nogal wat van het concentratievermogen van de paarden. Denken ze net dat ze klaar zijn, moeten ze de grote baan weer in om door te springen naar de finish. Een moderne rubriek van deze tijd waar alleen vanwege de grote televisieschermen boven de ring volop door het publiek van genoten kan worden.

Door de innovatieve puntentelling is de Accumulator met de Jokersprong, waarbij er 20 punten bijkomen of afgaan naar gelang balkje d’rop of d’raf, een uitvinding om het publiek bij de les te houden. Wat dat betrefd blijft het makkelijker voor de vele verschillende springrubrieken om de tribunes  vol te houden (waardoor neem ik aan de waanzinnig hoge bedragen als prijzengeld) dan voor de dressuur.

De Rolex Grand Slam was letterlijk tot en met de laatste ronde berespannend, vooral omdat dat ook nog de snelste was. Knap om een parcours zodanig te bouwen, dat het mogelijk is om het foutloos te springen, maar net moeilijk genoeg om een eindeloze barrage te voorkomen.

Ook interessant om te voelen hoe de spanning onder publiek na de eerste foutloze ronde stijgt en daardoor bij ruiters de adrenaline beter op de goeie plek lijkt te zitten. Blijkbaar, als er een schaap over de dam is, volgen er meer.

Dha Dha zonder neusriem

Ik had trouwens net een stukje van Bianca Schoenmakers over haar paard Dha Dha gelezen. Ik begreep daaruit dat rijden zonder neusriem een soort laatste probeerseltje was. Nadat alles, ook bitloos, niet helemaal werkte bij haar paard Dha Dha, leek dit hen samen beter te bevallen.

Zoals ze zelf ook wel toegaf, mooi was anders. Gedurend de Indoor Derby was de mond van Dha Dha regelmatig een groot gapend gat, maar het enthousiasme waarmee de hindernissen genomen werden was er zeker niet minder om. De merrie leek vaak, juist doordat ze haar mond zo wijd kon openen, het heft zelf in handen te nemen, wat voor het eerste deel van het parcours, goed werkte.

Toch, netjes rijden kan net zo goed een snelle tijd geven en misschien waren het tweede en derde balkje dan wel blijven liggen. Als ruiter heb je dat natuurlijk niet altijd in de hand en als dit bij Dha Dha past, dan is dat misschien ook een kunst.

Dha Dha
Bianca Schoenmakers en Dha Dha

Emerald, wat een stuk!

Mijn hart sloeg sneller toen Emerald met Harrie Smolders op een zo jolige manier binenkwam met achterbenen die een heel duidelijk verhaal vertelden. Dat vind ik nou zo ongelofelijk knap. Om een paard zo goed te begrijpen. Zo rustig daar blijven zitten als ruiter, vooral ook bij het binnenkomen voor de barrage, en wachten tot je voelt en aangeeft: he Emerald, zullen we? Terwijl je als ruiter ook dondersgoed die klok die naar 0 seconden dendert in de gaten moet houden.

Dat samenspel om een paard met zoveel karakter de ruimte te geven te geven om zijn eigenaardigheidjes te hebben omdat je weet dat hij daardoor nog beter gaat presteren. Of misschien zelfs, op die manier alleen maar wil presteren. Op dat moment zit ik ook naar dressuur te kijken, alleen met hindernissen erbij.

Ik las ergens dat Emerald een lieveling van het publiek wordt genoemd. Na het venijn om alsjeblieft aan het werk te mogen gaan beweegt hij zo vloeiend, dat ik alleen maar kon denken: Emerald, je bent een stuk!

Harrie Smolders, Emerald
Harrie Smolders en Emerald (foto: DigiShots)

Het Wilhelmus

Ik had graag nog een keer het Wilhelmus gehoord. Als Nederlandse, wonende in het buitenland, raakte het me diep toen op zaterdagavond voor Maikel Van Der Vleuten en zijn paard Arera C de Nederlandse vlag langzaam uitrolde. Daarbij moest ik ook denken aan al die parades uit mijn jeugd, ergens in de Achterhoek in de weilanden.

Uiteindelijk luisterden we aan het einde van de Rolex Grand Slam naar het Belgische volkslied. Niels Bruynseels hield met zijn Gancia de Muze de spanning er tot het laatst in. Om onder zoveel spanning de snelste foutloze rit te rijden door goed voor je paard te blijven zorgen gedurende het hele parcours, daar heb ik zulk enorm respect voor.

En toen hem de microfoon gereikt werd, bedankte hij ook nog allereerst zijn paard. Top!

Niels Bruynseels - Gancia de Muze
Niels Bruynseels – Gancia de Muze
Jumping Indoor Maastricht 2016
© DigiShots

Flossie

Gedurende die laatste spannende rubriek zat er achter me een gezin met een dochtertje van, ik denk zo’n jaar of drie. Haar heldere stemmetje klonk als belletjes en haar opmerkingen zoals, ‘als dat paard klaar is moeten we klappen’ en ‘die poept netjes op de plek’, waren uit de kunst. Veel leuker dan het serieuze commentaar uit de speakers.

Hartvertederend was wel toen ze riep bij binnenkomst van een van de combinaties, ‘die lijkt net op Flossie!’

Droom maar, meisje, daar begint het mee…

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,910FansLike
0VolgersVolg
7,027VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer