Authors Posts by Koosje Mulders

Koosje Mulders

14 BERICHTEN 0 reacties
Sportjournaliste Koosje mulders schrijft onder meer voor Hoefslag en is daarnaast fanatiek amazone op Grand Prix niveau.

hartslagmeter
Hartslagmeter (foto: Remco Veurink)

In de vorige blogs heb ik verteld wat ik door de jaren heen zoal geleerd heb van mijn paarden Las Vegas en Wim. En dan vooral van de verschillen tussen die twee. Als afsluiter van het serietje wil ik het met jullie hebben over de wetenschap. Want niets is zo leerzaam als keihard met je neus op de onomstotelijke feiten te worden gedrukt. In mijn geval in de vorm van hartslagmetingen. Ik heb hier al wel eens eerder over geschreven, maar het is zo’n eye-opener geweest dat ik het gewoon lekker nog een keer doe.

Hartslag meten!

Toen ik twee jaar geleden na de ziekte van Wim weer langzaam aan mocht gaan rijden, tastte ik nogal in het duister over hoe op te bouwen. De artsen hadden nog nooit een paard meegemaakt wat zoveel complicaties had overleefd, dus zij konden daar ook geen duidelijk schema voor geven. Waar het mij in eerste instantie om ging: hoe weet ik of bepaalde bewegingen misschien pijn doen aan zijn buikwond? Zie daar het antwoord: hartslag meten. Want behalve stress en conditie, is daar ook pijn uit af te lezen. Daarnaast kwam ik er al snel achter dat ik misschien wel dacht mijn paarden goed te kennen, maar ik wist nog lang niet alles!

Zo kwamen we er achter dat Wim in het begin nog wat fysieke moeite had met de zijgangen en kon de betrokken expert mij helpen hoe ik het beste verder kon trainen. Anderzijds dacht ik dat hij soms last had met andere dingen, omdat hij dan even kreunde. Dat deed hij voor zijn operaties ook geregeld, maar toch was mijn reactie meteen stoppen. Was als de dood (toepasselijke uitspraak in deze) dat hij pijn had. Een vergissing, want er was geen enkele verandering in zijn hartslag te zien. Dat er echt niets aan de hand was, bleek wel uit zijn voorspoedige herstel. Mede door de metingen kon ik hem optimaal revalideren en binnen een half jaar was hij weer bijna helemaal de oude.

Las leunt op mij

Bij Las Vegas zijn de metingen zo mogelijk nog nuttiger geweest. Lasje heeft vaak behoorlijk last van spanning in de proef. Dus na een nulmeting thuis in de training hebben hem eens getest op een oefenwedstrijd. En inderdaad, hij had op een aantal momenten ineens enorme pieken en direct daarna zakte zijn hartslag naar zo’n laag niveau dat het net leek alsof hij niet meer aan het werk was. De uitleg was logisch, door de zenuwen sluit hij zich af en spant hij zich inderdaad even niet meer in. Dat kan ik in het zadel natuurlijk ook wel voelen. Naarmate de ontspanning dan weer terug komt, gaat de hartslag iets omhoog en doet hij weer braaf zijn best.

We hebben zelfs via de meter kunnen concluderen dat Las nogal op mij leunt. Op een dag gingen we weer een training meten en paard en ik waren klaar en gekoppeld aan de computer. Ik moest alleen vlak voor opstijgen nog even naar de wc, dus liet Las achter bij een stalgenootje. Hij stond er ogenschijnlijk heel relaxt bij, maar de laptop wees uit dat zijn hartslag 20 slagen omhoog ging. Toen ik een paar minuten later weer in beeld verscheen, zakte het terug naar rust. Ok Las, staat genoteerd, eenmaal met jou bezig nooit meer zomaar weglopen…

Aha-momentjes

Zo heb ik nog veel meer verhalen waarin ik met deze meter aha-momentjes heb gehad. Nog altijd gebruik ik de metingen om optimaal te trainen. Ik weet daardoor precies waar terrein te winnen valt in kracht, waar ik rekening mee moet houden, wanneer het teveel wordt en hoe mijn wekelijkse trainingsschema’s er uit moeten zien. Een aanrader!

Foto: Remco Veurink

Koosje Mulders - Las Vegas
Koosje Mulders - Las Vegas CDI Zeeland Outdoor 2017 © DigiShots

De vorige keer vertelde ik al dat mijn paarden Wim en Las Vegas heel verschillend van elkaar zijn, maar dat ik dat juist super leerzaam vind. Daarom schrijf ik een klein serietjes blogs, waarin ik vertel wat ik dan zoal heb opgestoken van mijn lievelingsmonsters, want monsters zijn het af en toe echt.

In deel 1 en 2 legde ik uit hoe zij mijn beoordeling van een goed dressuurpaard hebben veranderd (en wie weet verbeterd) en wat hun verschillende bouw van mijn rijderij verlangt. Dat ging dus over het uiterlijke vertoon, vandaag ga ik het hebben over hun innerlijk. Daar zit per slot van rekening de ware schoonheid, toch?

Dat zeggen ze ja, maar tjonge jonge jonge wat zit er een kop op deze beesten. Zelden heb ik paarden gehad met zulke uitgesproken karakters. Leuk hè?

Trouw als een hond

Zo baas, zo paard. Misschien wel, maar in mijn geval zou dat betekenen dat ik extreem bipolair ben, want Lassie en Wim zijn elkaars tegenovergestelde. Wederom vergt dat van mij een verschillende benadering. Zowel op stal als onder het zadel. Zoals ik al zei: erg leerzaam.

Toen ik ooit in een ver verleden Las kocht, was hij een beetje bangig van mensen. Je moest vooral niet met teveel bombarie zo op hem afstappen, want dan raakte hij echt in paniek. Inmiddels is zijn vertrouwen in de mensheid gigantisch gegroeid, maar ik probeer nog steeds rust hetzelve te zijn als ik met hem bezig ben.

Constante factor

Hij is dus een tikkie onzeker en onderdanig en zoekt zijn steun altijd bij mij. Puur en alleen omdat ik zijn constante factor ben en hij er van op aan kan dat ik er voor hem ben. In de omgang is hij een volgzaam hondje.

En ook in het rijden heeft hij mijn leiderschap nodig. Ik moet niet boos op hem worden, want dan begrijpt hij er niets meer van en dat zou ook echt niet eerlijk zijn. Ik moet hem daarentegen aan het handje meenemen en rustig uitleggen dat iets niet eng is of dat hij het heus wel kan.

Door het vuur

Las is enorm werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem tegen zichzelf beschermen. Ik voel hem dan ook onder mij groeien van zelfvertrouwen als ik hem beloon. Zo hebben we jaren geleden erg lang gedaan over de vliegende wissel. Hij bleef ze in tweeën springen. Mijn juf kon ruim een jaar haar geduld bewaren en legde mij telkens uit dat ik van de rustige aanpak in de toekomst profijt zou hebben.

Natuurlijk, zoals altijd, had ze gelijk. Toen het kwartje eenmaal viel, sprong hij ze geweldig. Later heeft het ons zelfs wel eens tienen voor de series opgeleverd op het protocol. Belangrijker nog: hij vindt de wissels inmiddels leuk en ik kan ze gebruiken om hem te laten ontspannen (met hartslagmeter bewezen!) en meer vertrouwen te geven.

Bijzonder eigenwijs

Dan komen we bij Wim. Het grootste geval apart wat ik ooit heb meegemaakt. Nu ben ik natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld, maar er wordt mij door anderen toch wel erg vaak verteld wat voor een bijzonder paard hij is. Dat bleek ook wel toen hij zo doodziek was dat hij alle records moest breken om te overleven. Ik zeg altijd: ‘Wim kon zich simpelweg geen wereld voorstellen zonder Wim, daarom is hij er nog’.

Zo is het ook echt, het is een arrogant ding. En heel intelligent, soms meer dan goed voor mij is. Godzijdank, want het heeft hem destijds gered. Maar dat maakt hem ook op z’n zachtst gezegd ingewikkeld. Hij laat zich gewoon niets vertellen, Wim weet het namelijk allemaal beter. En oh zo blij met zichzelf, zelfs van vier weken IC op de kliniek kon hij niet chagrijnig worden.

Constante discussie

Onder het zadel betekent dit constante discussie. Wim hoeft niets uitgelegd te krijgen, Wim loopt reeds olympisch, al zegt hij het zelf. Dus ben ik al vijf jaar op zoek naar een manier om een beetje de baas te worden. Iedere pas moet eigenlijk van mij zijn, maar dat lukt lang niet altijd.

Het vraagt om zo’n klein motorische techniek, poeh, moeilijk! Als ik even een seconde niet oplet, neemt hij het over. Fysiek en technisch gezien (wederom met geregelde hartslagmetingen gezien) zou hij nog makkelijk een tandje er op kunnen zetten. Wim: “Maar ach, waarom zou ik? Ik ben toch sterker en groter en mijn baasje vindt mij toch wel lief.”

Hij heeft nog gelijk ook. Ik kan er ook wel om lachen als hij me weer eens in volle galop achter zich aantrekt naar de paddock of terug naar stal omdat hij even geen zin heeft in de smid. Het symboliseert de gedachte die als een rode draad door zijn leven (ook in de proeven) gaat: ‘Super gezellig als je mee gaat, maar ik weet wel al waar ik heen wil’.

Gemene deler

Gelukkig hebben ze een ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei ongelofelijk lief en aanhankelijk. Hoewel ze ieder op eigen wijze om aandacht vragen. Waar Las bij mijn aankomst op stal zachtjes en beleefd een hoog piepend hinnikje geeft en mij lieflijk aankijkt, eist Wim brullend dat ik NU (ja echt NU) mij kom melden. En ze krijgen ook altijd hun zin, want met twee van die blije enthousiastelingen kan ik niet zonder knuffels gewoon langs lopen. Verwend tot het bot. Dus toch zo baas, zo paard.

Volgende week sluit ik het serietje af met de hartslagmetingen die ik hier al even noemde. Want hoe goed ik ook dacht mijn paarden te kennen, de keiharde wetenschap heeft me nog veel meer inzichten gegeven.

Foto: DigiShots

Koosje Mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik ben gezegend met een trainer vol wijze woorden die je niet snel vergeet. Zo vertelde ze mij eens dat een van haar grootste leermeesters in haar vak het toppaard was geweest waarmee ze het meeste succes had geboekt. Het paard zelf dus. En het was geen oudere schoolmaster. Juist de opleiding en het management van het uitzonderlijke talent was zo waardevol.

Gezegend met fijne lieve paarden

Die mooie uitspraak inspireerde mij om na te denken over wat ik heb geleerd van mijn paarden Wim en Las Vegas. Nu ga ik zeker niet pretenderen dat ik veel kennis heb (dat is namelijk niet zo) of dat ik veel techniek in huis heb (ik doe eigenlijk maar wat haha). Maar ik ben, naast een hele goede juf, ook gezegend met fijne, lieve paarden, die mij redden in mijn bewuste onbekwaamheid. Ja, je leest het goed, ik ben inmiddels wel een stapje verder gekomen en ben in ieder geval niet meer ONbewust onbekwaam. Ik schrijf de komende weken een kleine serie blogs over dit onderwerp. Wees gerust, ik ga geen technische adviezen geven (heeft niemand wat aan), maar wel wat algemene wijsheden.

Dat nota bene dat spectaculaire mij later in de weg zou gaan zitten, heb ik me toen geen seconde gerealiseerd.

Las Vegas

Wat ik onder meer heel leuk vind aan mijn paarden is dat ze ongelooflijk verschillend zijn, echt elkaars uitersten. En juist deze verschillen zijn zo leerzaam. Acht jaar geleden viel ik als een blok voor een chique en elegante donkerbruine ruin die spectaculair in de voorbenen kon. Genaamd: Las Vegas. Hij had nog bijna geen wedstrijden gelopen, maar ik was op slag verliefd. Dat nota bene dat spectaculaire mij later in de weg zou gaan zitten, heb ik me toen geen seconde gerealiseerd. Het grote draven was namelijk eigenlijk zijn toevluchtsoord. Hij vindt het moeilijk om verbinding te maken in zijn lijf en zwaait dan liever met zijn benen. Op die manier wil ik het alleen niet. Iedereen roept dan ‘oh’ en ‘ah’, maar in werkelijkheid zet hij zijn rug iets vast en heeft hij moeite om achter constant krachtig door te komen. Het bleek dus een stuk ingewikkelder om hem goed voor elkaar te krijgen dan ik bij aankoop dacht. Is natuurlijk niet erg en ik ben gek op hem, maar het was een klein inschattingsfoutje waar ik veel van geleerd heb. Een sterk achterbeen heb je simpelweg meer aan.

Las Vegas

 

Wim

Vijf jaar geleden ontmoette ik een grote, beetje grofgebouwde schimmel met groot hoofd en zo mogelijk nog grotere oren. Hij heette Wim en ik had eerlijk gezegd zo mijn bedenkingen. Totaal geen liefde op het eerste gezicht. Maar de eerdergenoemde juf zag een match en daar vertrouwde ik blind op. Wim kan niet echt ‘in de voorbenen’ met zijn relatief (voor zijn enorme lijf) korte pootjes, die overigens wel stevig zijn en niet makkelijk stuk gaan. Daar staat tegenover dat hij altijd los is in zijn lijf en immens veel kracht heeft in de achterhand. Op stal niet de knapste, maar eenmaal onder het zadel toch best aansprekend. Altijd in balans en daardoor nooit een mispas, constant in hetzelfde ritme en immer een stille aanleuning. En gelukkig staan die grote oren blij naar voren.

Wim

 

Doe mij maar een lelijke

Wim is uiteindelijk, ondanks zijn minder aantrekkelijke uiterlijk, het betere paard van de twee. Zijn stabiliteit en gemak met de oefeningen scoort uiteraard hoger. Dat is logisch en zo hoort het ook te zijn, maar toch was ik me daar toentertijd niet echt van bewust. Mijn beoordeling van een goed dressuurpaard is door Wim aanzienlijk veranderd. Ik heb natuurlijk absoluut geen spijt van Las Vegas, laat ik dat nog even benadrukken! Echter als mensen mij vragen wat voor een paard ik prefereer, roep ik tegenwoordig gekscherend: “Doe mij maar een lelijke.” Dan liever wat minder rank, slank en chique, maar wel sterk, stevig en functioneel.

 

Wat deze verschillen betekenen voor het rijden en de benadering van mijn paarden vertel ik volgende week in deel twee van deze serie.

Foto’s: Digishots

 

Volg ons!

102,168FansLike
0VolgersVolg
7,057VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer