Authors Posts by Koosje Mulders

Koosje Mulders

12 BERICHTEN 0 reacties
Sportjournaliste Koosje mulders schrijft onder meer voor Hoefslag en is daarnaast fanatiek amazone op Grand Prix niveau.

0 1925
Jeroen Hamelink tijdens de clinic van Patrik Kittel op Jumping Amsterdam 2019
Jeroen Hamelink tijdens de clinic van Patrik Kittel op Jumping Amsterdam 2019

Patrik Kittel verzorgde op Jumping Amsterdam tijdens de U25-rubriek Kingsley Future Cup powered by Hoefslag een clinic met U25-ruiters Jeroen Hamelink en Marijke van Giesen. Kittel deed dat met verve en veel enthousiasme. ‘Ik vond het ook heel leuk om te doen. Thuis heb ik op het moment niet veel jonge leerlingen meer, maar voorheen heb ik meer talenten begeleid.’

Nooit helemaal perfect

‘Er is eigenlijk niet veel verschil in de manier van lesgeven met de senior Grand Prix ruiters. Je moet de jeugd alleen uitgebreider meegeven hoe ze met paarden omgaan en hoe ze het beste kunnen opleiden. Daarbij draait alles om het blij maken en houden van het paard. Je moet vertrouwen opbouwen,’ legt Kittel uit. ‘Uiteraard komt iedereen problemen tegen in de training, maar daar moet je niet in blijven hangen, maar ermee leren werken. Bouw de opleiding rustig op en hou het simpel, dat is mijn devies. In dressuur willen we altijd perfect zijn, maar niets is ooit helemaal perfect. Wees dus eerlijk tegen jezelf. En misschien nog wel de belangrijkste les: durf fouten te maken! Daar leer je juist het meeste van.’

Artikel gaat verder onder foto.

Clinic Patrik Kittel Jumping Amsterdam 2019
Marijke van Giesen onder begeleiding van Patrik Kittel tijdens de clinic op Jumping Amsterdam 2019

Verwende ruiters

‘Ik kies er heel bewust voor om te houden van mijn werk. Als je dat niet doet, kun je nooit aan de top komen. Om echt goed te worden, moet je luisteren naar je paard en heel hard werken. Dat mis ik nu soms bij de volgende generatie. Er zijn veel betere paarden dan toen ik jong was, maar veel ruiters zijn te verwend. Alles wordt bijvoorbeeld door de ouders uit handen genomen. De enige manier om je paard echt te leren kennen is door veel rond je paard te zijn. Do the dirty work, dus ook uitmesten! Daarnaast zou ik iedereen willen adviseren veel naar de topruiters te kijken, zoals Isabell. Het is leerzaam en inspirerend.’

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming en bronvermelding is niet toegestaan.

Foto’s: DigiShots

Jasmien de Koeijer - Esperanza Jumping Amsterdam
Jasmien de Koeijer - Esperanza Jumping Amsterdam 2019 © DigiShots

Jasmien de Koeyer was ontzettend blij met haar overwinning in de Kingsley Future Cup powered by Hoefslag. “Ik ben zo onwijs trots! Esperanza kan best een pittige merrie zijn, maar hier voelde ze zich denk ik wel thuis. Ze was zelfs in de ereronde super relaxt. Ik ben echt onder de indruk van hoe goed ze het U25 werk nu al oppakt, ze is toch nog vrij jong. Daarom ben ik voor nu heel tevreden. Met de tijd kan het alleen maar beter worden.”

Bokjes uitzitten

De Koeyer vond Esperanza op jonge leeftijd via Tim Coomans, die haar nog altijd traint. “Via Tim kwam ik bij haar terecht. Ze was toen vijf en behoorlijk spooky. Ik heb heel wat bokjes moeten uitzitten, maar gelukkig ben ik er nooit afgevallen. Ondanks dat ze steeds meer volwassen wordt, kan ze nog steeds af en toe gek doen. Maar dat vind ik juist wel leuk.”

In de ring laat de merrie haar amazone daarentegen nooit in de steek. “Ze gaat echt voor mij door het vuur. Wat dat betreft is Esperanza een echte merrie. Via de beloftetrainingen van het KNHS Talentenplan mag ik nu ook bij Hans Peter Minderhoud trainen. Tot nu toe sluit het perfect aan op wat ik met Tim doe en ik geniet er erg van.”

Bron: Hoefslag/Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

0 1179
Hans Peter Minderhoud - Glock's Dream Boy
Hans Peter Minderhoud - Glock's Dream Boy Jumping Amsterdam 2019 © DigiShots

Hans Peter Minderhoud was zeer tevreden over Glock’s Dream Boy N.O.P tijdens Jumping Amsterdam vandaag. De combinatie werd derde in de Grand Prix. “Hij was beter dan in Londen, maar wel minder goed dan in Mechelen.”

“Vergeleken met Mechelen is het losrijden in Amsterdam wat onrustiger,”legde Minderhoud uit. “En daar reageerde hij op. Nog een verschil: de temperatuur. Het is hier behoorlijk warm en dat heeft toch soms effect op de paarden.”

Fout in de eners

De ruiter was heel blij met de piaffe en passage. “Maar in galop kwam Glock’s Dream Boy N.O.P iets terug. Dat leverde helaas een fout op in de eners. Voor de kür morgen ga ik gewoon flink mijn best om er een schepje bovenop te doen. Hopelijk kunnen we het foutloos houden.”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Digishots

Sanne Voets-Demantur RS2 N.O.P.

Eerder deze week gaf Sanne Voets al aan dat ze de eigenaren van haar Demantur RS2 N.O.P. (v Vivaldi) graag trots zou maken tijdens Jumping Amsterdam en dat is ruimschoots gelukt!

De combinatie schreef de KNHS-Witte Van Moort Para Dressage Trophy op hun naam met een percentage van maar liefst 79 procent.

Wereldruiterspelen

Het was voor de combinatie de eerste grote wedstrijd sinds de Wereldruiterspelen in Tryon in september vorig jaar. Het is de tweede keer dat Sanne Voets met Demantur wint in Amsterdam, vorig jaar eindigden ze ook bovenaan.

Voets was na afloop behoorlijk tevreden over de prestatie van Demantur RS2 N.O.P. “Op een schrikmomentje na bij de jury bij C was hij goed gefocust en bleef hij er lekker aan tijdens de proef. Het is natuurlijk best een imposante atmosfeer, maar zodra hij in de ring komt is hij altijd volledig geconcentreerd op zijn werk. Hij weet gewoon wat er moet gebeuren.”

Stijgende lijn

Jumping Amsterdam was de eerste grote concours voor Voets sinds de Wereldruiterspelen in Tryon. “Ik kon wel merken dat we nog een beetje wedstrijdritme missen. Maar over het algemeen vind ik hem alweer beter gaan dan in Tryon. Gelukkig blijft er een stijgende lijn in zitten. Het was ook de eerste wedstrijd sinds Demantur nieuwe eigenaren heeft, namelijk stal RS2. Voor hen is het wel heel leuk dat ik zo’n prestatie kan neerzetten. Ze zijn super betrokken, dus dan wil je het extra graag goed doen. Het is fijn om het seizoen zo te beginnen!”

Top-3

De tweede plek was in Amsterdam voor Frank Hosmar en Alphaville N.O.P. (v Sandreo / 75.917 procent), hij eindigde voor Maud De Reu en Webron (v Sir Sinclair / 73.5 procent).

Bekijk hier de volledige uitslag van de KNHS-Witte Van Moort Para Dressage Trophy.

Bron: Hoefslag

Foto: Digishots

 

 

 

 

Filia nieuw paard koosje mulders

Ja ja, je leest het goed: ik heb een nieuw paard! Een donkerbruine zesjarige merrie genaamd Filia (a.k.a Fietje, chick of vriendin). Ze is nog groter dan Wim, maar wel een stuk chiquer (sorry Wim).

En voor de fokkerij liefhebbers, het is een Furstenball x Ferragamo. Een Deutsche Madchen dus.

Iedere dag hetzelfde

Maar tot nu toe valt er weinig te merken van haar vrouwelijke hormonen. Ze is super relaxt, heel aanhankelijk en iedere dag hetzelfde. Top, my kind of girl! Gelukkig heeft ze alle tijd gekregen om uit te groeien en heeft ze, op een paar jonge paarden competities na, nog niet zo veel hoeven werken.

 

Filia nieuw paard koosje mulders

Toen ik besloot om zelf niet meer met Las Vegas te rijden (zie vorige blog), ben ik op zoek gegaan naar een opvolger voor Wim samen met mijn trainer Nicole. Een betere raadgever had ik me niet kunnen wensen. Via via kwamen we eigenlijk nog vrij snel bij Filia terecht, net over de grens in Duitsland.

Voor de lol fokken

Na drie keer uitproberen werd ze begin juli gekeurd. Ze was nog in eigendom van de fokkers. Vader en dochter die, zoals ze het zelf zeiden, voor de lol fokken. Dat ze in ieder geval heel betrokken zijn met hun paarden, bleek wel op het moment dat duidelijk werd dat ik haar mee kon nemen.

Niet alleen dochterlief, maar ook de ogenschijnlijk stoere en ietwat stille vader kon de tranen niet bedwingen bij het afscheid. Altijd een goed teken ;). Ik krijg dan ook geregeld nog berichtjes van hen om te vragen hoe het met haar gaat.

Vliegende start

De eerste paar weken had ik de mazzel dat ik met Filia in training mocht komen bij Nicole. Zo konden we een vliegende start maken en dat was helemaal top natuurlijk. Daarna heb ik haar mee genomen naar mijn ‘eigen’ stal in Harmelen. Ze heeft even een beetje vakantie gehad omdat ik voor werk naar de Wereldruiterspelen in Tryon was. (Dit is dan het moment dat hippe bloggers zouden schrijven #lovemyjob. Maar aangezien ik daar niet mee weg kom, zeg ik gewoon dat het te gek was).

Maar nu ik goed en wel terug ben en de jetlag gezakt is, kunnen we verder aan de slag! Jullie zullen nog veel over Fietje horen!

Filia nieuw paard koosje mulders
Filia als veulen

Afgelopen week was het aan alle kanten weer eens raak. De Facebookende zeurpieten grepen ieder, maar dan ook echt ieder, nieuwsberichtje aan om de Nederlandse dressuurtop aan te vallen.

‘Kap toch eens!’

Anky schreef een column in de Telegraaf over organisatorische verbetering en kreeg kritiek op haar rijden. Edward en Hans Peter meldden hun tweede paard af voor het NK vanwege de hitte en moesten het ontgelden omdat ze Zonik en Dream Boy (verplicht voor het WK) wel lieten lopen. Marlies reed op het NK in zomertenue en werd bestempeld als a-sociaal, omdat ‘haar paard zijn jasje niet uit kan trekken’ (serieus??!).

En toen de KNHS uiteindelijk het juiste besluit nam om de Grand Prix op te schuiven, ook vanwege het weer, was het volgens velen al te laat. Vorig jaar schreef ik rond deze tijd al een blog over de negativiteit in de dressuur. Misschien kunnen we concluderen dat meningen aan warmte onderhevig zijn en dat we met hogere temperaturen niet alleen evenementen maar ook Facebook moeten aflasten haha. Toen was ik nog heel netjes, nu wil ik alleen maar zeggen: kap toch eens!

‘Kritiek mag, maar wel opbouwend’

De term rollkurmaffia popt met regelmaat op, maar ik vind ‘Facebookmaffia’ inmiddels meer op zijn plaats. Natuurlijk mag iedereen kritisch zijn, maar wees dan ook opbouwend. Stel vragen in plaats van direct conclusies te trekken en oordelen te vellen terwijl je misschien niet eens van de hoed en de rand weet. Ik vraag mij bijvoorbeeld juist af wat deze mensen hier mee denken te bereiken. Wat is het hogere doel? Er zijn in Nederland honderdduizenden mensen die iedere dag met volle teugen genieten van hun paard. Ze mogen toch allemaal zelf weten hoe ze dat doen? Als de liefde en het respect voor het paard maar leidend is. Ja, er zijn helaas ook ruiters die er slechte praktijken op na houden, maar ik betwijfel of dat groepje zich iets aantrekt van de opmerkingen op social media.

‘Hatelijke reacties werken averechts’

Als je het mij vraagt, gaat het over het algemeen niet altijd mis bij de professionele topruiters die al decennia in het vak zitten. En dan nog zouden hatelijke reacties mijns inziens eerder averechts werken. Je helpt namelijk op deze manier niet de zogenaamde foute manier van rijden om zeep, maar wel de gehele sport. Hoe moet de maatschappij op den duur de paardensport nog accepteren als nota bene de ruiters zelf steen en been klagen dat het dierenmishandeling is? Voor een buitenstaander is de nuance tussen verschillende wijzen van trainen niet te begrijpen, zeker niet als er ongenuanceerd over geschreven wordt.

‘Enkel op het NK?’

En dan heb ik nog twee vragen. Waarom liggen alleen de topruiters altijd onder vuur en waarom vooral de dressuur? Toen vorige week donderdag en vrijdag de hitte het gesprek van de dag was, ging het alleen maar over het NK. Terwijl er genoeg berichten verschenen over allerlei andere wedstrijden, in alle disciplines, maar daar werd opvallend genoeg amper op gereageerd. Gebeurt die dierenbeulerij dan echt nergens anders? Zijn er geen springruiters die af en toe aan een paardenmond trekken? Of menners die met te warm weer op concours gaan? Of ligt het aan mijn algoritme op Facebook?

Ik hoop van harte dat er mensen zijn die mijn vragen gegrond (!) kunnen antwoorden en roep ze dan ook graag op om te reageren. Wie weet kan ik dan iets meer inzicht krijgen in de beweegredenen en het beter begrijpen.

blog koosje mulders

Eerder schreef ik hier dat ik Wim helaas een tijdje niet kon rijden. Dat werd besloten door een verrekt bandje. Mijn andere paard Las Vegas rijd ik inmiddels ook al even niet meer. Maar dat werd besloten door mij.

Na eindeloos wikken en wegen heb ik een tijdje terug de knoop doorgehakt om niet meer verder te gaan met Las en ik denk dat ik hem daar heel blij mee maak.

Teveel moeite

Het zit zo. Las liep al een aantal jaren niet geheel onverdienstelijk Lichte Tour met mij. Geen topscores, maar wel internationaal. Hij leerde zelfs langzaamaan alle Grand Prix oefeningen en even hebben we gedacht dat hij dat wellicht ook zou redden. Maar ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf en vooral tegenover mijn paard, het kost hem echt veel moeite.

In tegenstelling tot zijn witte broer Wim moet Las het uit zijn tenen halen en hij zou dat voor mij nog doen ook. Zo lief is ‘ie. Inmiddels weet ik hoe zwaar het is om al die oefeningen in de proef aan elkaar te breien en dat wil ik hem eigenlijk niet aandoen. Dan neem ik hem liever in bescherming, want zelf zou Las dat nooit doen.

Conclusie: Las Vegas hoeft van mij de Grote Overstap niet te maken. Hij is alleen ‘pas’ 15 en topfit, dus wat dan?

Geen heftige dingen meer

Kijk, ik vind wedstrijd rijden onwijs leuk, maar ik wil alleen gaan als ik op den duur kan verbeteren. Na vier jaar Lichte Tour weet ik dat Las niet ineens heel veel hogere percentages gaat halen. Daarnaast vind ik het juist wel lekker voor hem als hij geen heftige dingen meer hoeft te doen.

Verkopen daarom liever niet, want dan moet hij misschien toch weer op hoog niveau lopen. Maar het is wel fijn als we de maandelijkse kosten kunnen inperken, hij staat immers op een pensionstal.

Zij blij, ik blij, Las blij

Uiteindelijk heb ik de ideale oplossing kunnen vinden. Een stalgenootje van me, die Las al wel eens reed als ik op vakantie was, least hem nu. Zij blij, ik blij, Las blij. Perfect! Hij blijft in zijn eigen stal, krijgt mega veel aandacht (ook nog van mij natuurlijk) en gaat hooguit af en toe nog de ring in voor een M-proefje. Hoe fijn!

Bovendien doet hij alweer net zo zijn best voor haar als voor mij. Fantastisch om te zien. Zo kan Las nog een beetje ‘schoolmasteren’ tot aan zijn pensioen en kan ik nog elke dag van hem genieten.

Rustig opbouwen

Gelukkig gaat het met Wim intussen weer de goede kant op en mogen we rustig opbouwen. Na twee maanden niet trainen ben ik terug waar ik het liefste ben: in het zadel.

Foto’s: Koosje Mulders / Digishots

0 2064
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim

In het kader van openhartigheid moet ik helaas mededelen dat Wim en ik voor een behoorlijke tijd op non-actief zijn gesteld. Mijn lievelings schimmel (makkelijk, ik heb er maar een) is geblesseerd en voorlopig uit de running. Wim kan nog wel eens gekke capriolen uithalen en ergens in een van zijn sprongetjes heeft hij een bandje verrekt. Een rottige diagnose, want je bent zo een half jaar verder, als het niet langer is.

Zielig verhaal

Nu kan ik hier heel stoer over doen en roepen dat het nou eenmaal bij onze sport hoort. Dat is namelijk ook zo en iets anders dan accepteren kun je toch niet doen. Maar ik moet bekennen, het nieuws kwam even heel hard aan. Nu wil ik geen zielig verhaal afsteken, maar Wim en ik hebben toch al best wat meegemaakt. In de vijf jaar dat dit bijzondere dier in mijn leven is, hebben we twee hersenbloedingen (van mij) en een bijna-doodervaring (van Wim) moeten doorstaan. Eindelijk, eindelijk, eindelijk maakten we afgelopen oktober, drie jaar later dan we ooit hoopten, ons Grand Prix debuut. De droom was uit gekomen. Als je dan na een paar maanden starten alweer uitgeschakeld bent, word je toch een beetje moedeloos. Ik voel me vooral ook dom en naïef, omdat ik al die tijd de stille hoop koesterde dat we onze portie pech wel gehad hadden. Ik zei nog zo: geen zielig verhaal. En wat doe ik? Toch even zwelgen in zelfmedelijden. Ik weet het, aansteller he? Not a good colour on me. Het is ook maar relatief, ik heb verder ongelofelijk veel geluk in het leven.

Gebroken sporthart

Godzijdank heeft Wim ditmaal geen pijn, hij is niet kreupel, en mag hij naast het stappen in de wei. Mits hij zich koest houdt. En dus zit ik op een camping stoeltje in het gras deze blog te schrijven terwijl ik de wacht hou. Het komt ook echt goed, de positiviteit is er heus niet uitgeslagen. Dat is natuurlijk nog altijd het belangrijkste, als het paard er maar weer bovenop komt. Daarbij is mijn respect voor de professionele topruiters weer enorm gegroeid. Ik ben er op mijn micro-niveautje al verdrietig over, laat staan als je dit soort dingen overkomt vlak voor een Olympische Spelen. Ik weet dat het met paarden niet alleen om de prestaties moet draaien, maar potverdomme (zo netjes hou ik het in privé sferen niet haha). Je gebroken sporthart huilt als je ineens langs de zijlijn wordt gezet. Als dat hart dan toch blijft kloppen, getuigt het van een immense veerkracht. Het getuigt van pure passie, misschien soms zelfs tegen beter weten in.

Foto: Leanjo de Koster / Digishots

hartslagmeter
Hartslagmeter (foto: Remco Veurink)

In de vorige blogs heb ik verteld wat ik door de jaren heen zoal geleerd heb van mijn paarden Las Vegas en Wim. En dan vooral van de verschillen tussen die twee. Als afsluiter van het serietje wil ik het met jullie hebben over de wetenschap. Want niets is zo leerzaam als keihard met je neus op de onomstotelijke feiten te worden gedrukt. In mijn geval in de vorm van hartslagmetingen. Ik heb hier al wel eens eerder over geschreven, maar het is zo’n eye-opener geweest dat ik het gewoon lekker nog een keer doe.

Hartslag meten!

Toen ik twee jaar geleden na de ziekte van Wim weer langzaam aan mocht gaan rijden, tastte ik nogal in het duister over hoe op te bouwen. De artsen hadden nog nooit een paard meegemaakt wat zoveel complicaties had overleefd, dus zij konden daar ook geen duidelijk schema voor geven. Waar het mij in eerste instantie om ging: hoe weet ik of bepaalde bewegingen misschien pijn doen aan zijn buikwond? Zie daar het antwoord: hartslag meten. Want behalve stress en conditie, is daar ook pijn uit af te lezen. Daarnaast kwam ik er al snel achter dat ik misschien wel dacht mijn paarden goed te kennen, maar ik wist nog lang niet alles!

Zo kwamen we er achter dat Wim in het begin nog wat fysieke moeite had met de zijgangen en kon de betrokken expert mij helpen hoe ik het beste verder kon trainen. Anderzijds dacht ik dat hij soms last had met andere dingen, omdat hij dan even kreunde. Dat deed hij voor zijn operaties ook geregeld, maar toch was mijn reactie meteen stoppen. Was als de dood (toepasselijke uitspraak in deze) dat hij pijn had. Een vergissing, want er was geen enkele verandering in zijn hartslag te zien. Dat er echt niets aan de hand was, bleek wel uit zijn voorspoedige herstel. Mede door de metingen kon ik hem optimaal revalideren en binnen een half jaar was hij weer bijna helemaal de oude.

Las leunt op mij

Bij Las Vegas zijn de metingen zo mogelijk nog nuttiger geweest. Lasje heeft vaak behoorlijk last van spanning in de proef. Dus na een nulmeting thuis in de training hebben hem eens getest op een oefenwedstrijd. En inderdaad, hij had op een aantal momenten ineens enorme pieken en direct daarna zakte zijn hartslag naar zo’n laag niveau dat het net leek alsof hij niet meer aan het werk was. De uitleg was logisch, door de zenuwen sluit hij zich af en spant hij zich inderdaad even niet meer in. Dat kan ik in het zadel natuurlijk ook wel voelen. Naarmate de ontspanning dan weer terug komt, gaat de hartslag iets omhoog en doet hij weer braaf zijn best.

We hebben zelfs via de meter kunnen concluderen dat Las nogal op mij leunt. Op een dag gingen we weer een training meten en paard en ik waren klaar en gekoppeld aan de computer. Ik moest alleen vlak voor opstijgen nog even naar de wc, dus liet Las achter bij een stalgenootje. Hij stond er ogenschijnlijk heel relaxt bij, maar de laptop wees uit dat zijn hartslag 20 slagen omhoog ging. Toen ik een paar minuten later weer in beeld verscheen, zakte het terug naar rust. Ok Las, staat genoteerd, eenmaal met jou bezig nooit meer zomaar weglopen…

Aha-momentjes

Zo heb ik nog veel meer verhalen waarin ik met deze meter aha-momentjes heb gehad. Nog altijd gebruik ik de metingen om optimaal te trainen. Ik weet daardoor precies waar terrein te winnen valt in kracht, waar ik rekening mee moet houden, wanneer het teveel wordt en hoe mijn wekelijkse trainingsschema’s er uit moeten zien. Een aanrader!

Foto: Remco Veurink

Koosje Mulders - Las Vegas
Koosje Mulders - Las Vegas CDI Zeeland Outdoor 2017 © DigiShots

De vorige keer vertelde ik al dat mijn paarden Wim en Las Vegas heel verschillend van elkaar zijn, maar dat ik dat juist super leerzaam vind. Daarom schrijf ik een klein serietjes blogs, waarin ik vertel wat ik dan zoal heb opgestoken van mijn lievelingsmonsters, want monsters zijn het af en toe echt.

In deel 1 en 2 legde ik uit hoe zij mijn beoordeling van een goed dressuurpaard hebben veranderd (en wie weet verbeterd) en wat hun verschillende bouw van mijn rijderij verlangt. Dat ging dus over het uiterlijke vertoon, vandaag ga ik het hebben over hun innerlijk. Daar zit per slot van rekening de ware schoonheid, toch?

Dat zeggen ze ja, maar tjonge jonge jonge wat zit er een kop op deze beesten. Zelden heb ik paarden gehad met zulke uitgesproken karakters. Leuk hè?

Trouw als een hond

Zo baas, zo paard. Misschien wel, maar in mijn geval zou dat betekenen dat ik extreem bipolair ben, want Lassie en Wim zijn elkaars tegenovergestelde. Wederom vergt dat van mij een verschillende benadering. Zowel op stal als onder het zadel. Zoals ik al zei: erg leerzaam.

Toen ik ooit in een ver verleden Las kocht, was hij een beetje bangig van mensen. Je moest vooral niet met teveel bombarie zo op hem afstappen, want dan raakte hij echt in paniek. Inmiddels is zijn vertrouwen in de mensheid gigantisch gegroeid, maar ik probeer nog steeds rust hetzelve te zijn als ik met hem bezig ben.

Constante factor

Hij is dus een tikkie onzeker en onderdanig en zoekt zijn steun altijd bij mij. Puur en alleen omdat ik zijn constante factor ben en hij er van op aan kan dat ik er voor hem ben. In de omgang is hij een volgzaam hondje.

En ook in het rijden heeft hij mijn leiderschap nodig. Ik moet niet boos op hem worden, want dan begrijpt hij er niets meer van en dat zou ook echt niet eerlijk zijn. Ik moet hem daarentegen aan het handje meenemen en rustig uitleggen dat iets niet eng is of dat hij het heus wel kan.

Door het vuur

Las is enorm werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem tegen zichzelf beschermen. Ik voel hem dan ook onder mij groeien van zelfvertrouwen als ik hem beloon. Zo hebben we jaren geleden erg lang gedaan over de vliegende wissel. Hij bleef ze in tweeën springen. Mijn juf kon ruim een jaar haar geduld bewaren en legde mij telkens uit dat ik van de rustige aanpak in de toekomst profijt zou hebben.

Natuurlijk, zoals altijd, had ze gelijk. Toen het kwartje eenmaal viel, sprong hij ze geweldig. Later heeft het ons zelfs wel eens tienen voor de series opgeleverd op het protocol. Belangrijker nog: hij vindt de wissels inmiddels leuk en ik kan ze gebruiken om hem te laten ontspannen (met hartslagmeter bewezen!) en meer vertrouwen te geven.

Bijzonder eigenwijs

Dan komen we bij Wim. Het grootste geval apart wat ik ooit heb meegemaakt. Nu ben ik natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld, maar er wordt mij door anderen toch wel erg vaak verteld wat voor een bijzonder paard hij is. Dat bleek ook wel toen hij zo doodziek was dat hij alle records moest breken om te overleven. Ik zeg altijd: ‘Wim kon zich simpelweg geen wereld voorstellen zonder Wim, daarom is hij er nog’.

Zo is het ook echt, het is een arrogant ding. En heel intelligent, soms meer dan goed voor mij is. Godzijdank, want het heeft hem destijds gered. Maar dat maakt hem ook op z’n zachtst gezegd ingewikkeld. Hij laat zich gewoon niets vertellen, Wim weet het namelijk allemaal beter. En oh zo blij met zichzelf, zelfs van vier weken IC op de kliniek kon hij niet chagrijnig worden.

Constante discussie

Onder het zadel betekent dit constante discussie. Wim hoeft niets uitgelegd te krijgen, Wim loopt reeds olympisch, al zegt hij het zelf. Dus ben ik al vijf jaar op zoek naar een manier om een beetje de baas te worden. Iedere pas moet eigenlijk van mij zijn, maar dat lukt lang niet altijd.

Het vraagt om zo’n klein motorische techniek, poeh, moeilijk! Als ik even een seconde niet oplet, neemt hij het over. Fysiek en technisch gezien (wederom met geregelde hartslagmetingen gezien) zou hij nog makkelijk een tandje er op kunnen zetten. Wim: “Maar ach, waarom zou ik? Ik ben toch sterker en groter en mijn baasje vindt mij toch wel lief.”

Hij heeft nog gelijk ook. Ik kan er ook wel om lachen als hij me weer eens in volle galop achter zich aantrekt naar de paddock of terug naar stal omdat hij even geen zin heeft in de smid. Het symboliseert de gedachte die als een rode draad door zijn leven (ook in de proeven) gaat: ‘Super gezellig als je mee gaat, maar ik weet wel al waar ik heen wil’.

Gemene deler

Gelukkig hebben ze een ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei ongelofelijk lief en aanhankelijk. Hoewel ze ieder op eigen wijze om aandacht vragen. Waar Las bij mijn aankomst op stal zachtjes en beleefd een hoog piepend hinnikje geeft en mij lieflijk aankijkt, eist Wim brullend dat ik NU (ja echt NU) mij kom melden. En ze krijgen ook altijd hun zin, want met twee van die blije enthousiastelingen kan ik niet zonder knuffels gewoon langs lopen. Verwend tot het bot. Dus toch zo baas, zo paard.

Volgende week sluit ik het serietje af met de hartslagmetingen die ik hier al even noemde. Want hoe goed ik ook dacht mijn paarden te kennen, de keiharde wetenschap heeft me nog veel meer inzichten gegeven.

Foto: DigiShots

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,405FansLike
0VolgersVolg
6,923VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer