Authors Posts by Koosje Mulders

Koosje Mulders

13 BERICHTEN 0 reacties
Sportjournaliste Koosje mulders schrijft onder meer voor Hoefslag en is daarnaast fanatiek amazone op Grand Prix niveau.

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik weet al een tijdje dat ik deze blog moet schrijven, maar ik heb de grootste moeite gehad om mij er toe te zetten. Niet omdat niet open en eerlijk wil zijn of de juiste woorden niet kan vinden.

Ik stak gewoon liever nog even mijn kop in het zand. Zwart op wit confronteert. Zodra je iets op papier zet, voelt het nog meer als de werkelijkheid. En in dit geval is de werkelijkheid erg verdrietig. Daar gaat ie dan: de carrière van Wim is ten einde. Hij zal nooit meer onder het zadel lopen. Sterker nog, ik weet niet eens zeker of we hem voldoende pijnvrij kunnen krijgen voor een pensioen.

Leven redden

De mensen die het koliekverleden van Wim kennen, denken nu waarschijnlijk meteen dat er iets met zijn buik is, maar nee hoor. Mijn witte ongelukskind heeft gewoon weer een heel andere blessure op gedaan en ditmaal kunnen we misschien niet weer zijn leven redden.

Vorig jaar had hij eerst een lichte blessure aan een collateraal bandje. Na twee maanden stappen was het over en dus mocht hij weer opbouwen. Dat ging allemaal goed tot hij in het najaar ineens van de ene op de andere dag heftig kreupel was. Na heel wat onderzoeken en een MRI bleek hij een fors kraakbeen probleem te hebben in het hoefgewricht. Slechts twee maanden daarvoor was er nog een MRI gemaakt en was er niets aan de hand. Het was plotseling razendsnel gegaan, de artsen waren stomverbaasd. Hoe dat kan? Waarschijnlijk een verkeerde beweging. Dat is alles. Pech. Ik kan het woord niet meer horen.

Magnetische platen

Door de bot op bot werking was er een kneuzing ontstaan en dat doet hem pijn. We hebben allerlei behandelingen geprobeerd, van inspuiten tot magnetische platen, maar het mocht allemaal niet baten.

Ondertussen werd ook de angst voor koliek steeds groter. Hij moet bewegen voor zijn buik, maar kon dat niet genoeg door zijn kapotte voet. Een typische catch-22. Uiteindelijk was er slechts een redmiddel over, een zenuwsnede. Daar heerst een taboe op, maar ik wilde het niet doen om mijn paard weer terug in de sport te krijgen. Het ging alleen nog om een waardig pensioen. Bovendien was het alternatief in laten slapen.

Wim stond er trouwens al die maanden, zoals altijd eigenlijk, super vrolijk bij en kon nog gerust gek doen in de paddock. Ik dacht: ‘zolang hij niet opgeeft, doe ik dat zeker niet, ik wil alles hebben geprobeerd’.

Gedroomde Grand Prix

Het besef dat ik nooit meer op zijn rug zou zitten, begon langzaamaan te komen. Ongelofelijk wrang dat na alles wat we hebben meegemaakt samen (ik twee hersenbloedingen, hij twee koliekoperaties en bijna dood) het met zo’n sisser moet aflopen. Eindelijk waren we in de gedroomde Grand Prix, eindelijk konden we echt beginnen. Vijf keer hebben we Zware Tour gestart, toen was het klaar. Nog veel erger vind ik dat we nooit meer samen zullen rijden. Niet eens een bosritje.

koos & co

Had ik dat maar geweten de laatste keer. Die Grand Prix lukt misschien nog wel een keer met een ander paard, maar ik had zo gehoopt dat ik met Wim iets langer door had gekund, omdat hij echt bijzonder is. Het gaat lastig worden om ooit een ander paard te vinden met een uitgesproken karakter en hoge intelligentie zoals Wim heeft. Hij is echt een persoonlijkheid.

Onder het mes

Maar goed, mijn 16-jarige schimmel ging dus voor de derde keer in zijn leven onder het mes. Wederom op de Uithof, want tja daar was hij toch al kind aan huis haha. Bovendien waren zijn darmen het grootste risico en in Utrecht kennen ze Wim zijn buik als geen ander.

Alles verliep gelukkig heel soepel. Hij wist nog precies hoe hij op moest staan en stond er bij te kijken alsof wij ons aanstelden met onze zorgen. Ook de twee weken stalrust gingen voorspoedig. De operatie heeft hem absoluut geholpen in het lopen, maar helaas heeft hij nog steeds pijnstilling nodig. Hij staat nu hele dagen op het land en is zielsgelukkig. Uren achtereen een beetje rondlopen is ook het meest gunstig voor de artrose. Opa gaat iedere ochtend in een drafje over het erf en vervolgens bokkend de wei in.

Olympisch niveau

Wim was een goed dressuurpaard, maar zijn grasmaaien is pas echt op olympisch niveau. Maar in de winter kan hij bij mij op stal niet zoveel naar buiten en liever zoek ik plek voor hem waar dat wel kan en waar hij met andere paarden staat. Voorwaarde is echter dat hij zijn dagen ergens anders kan slijten zonder pijnstilling.

Of dat gaat lukken moet nog blijken. Hoe dan ook gun ik hem een zomer vol eten, zonnebaden en knuffelen. En ik blijf duimen draaien voor een goede afloop.

Gelukkig is er ook blij nieuws op paardengebied. Daar vertel ik jullie de volgende keer alles over!

koos & co

0 1931
Jeroen Hamelink tijdens de clinic van Patrik Kittel op Jumping Amsterdam 2019
Jeroen Hamelink tijdens de clinic van Patrik Kittel op Jumping Amsterdam 2019

Patrik Kittel verzorgde op Jumping Amsterdam tijdens de U25-rubriek Kingsley Future Cup powered by Hoefslag een clinic met U25-ruiters Jeroen Hamelink en Marijke van Giesen. Kittel deed dat met verve en veel enthousiasme. ‘Ik vond het ook heel leuk om te doen. Thuis heb ik op het moment niet veel jonge leerlingen meer, maar voorheen heb ik meer talenten begeleid.’

Nooit helemaal perfect

‘Er is eigenlijk niet veel verschil in de manier van lesgeven met de senior Grand Prix ruiters. Je moet de jeugd alleen uitgebreider meegeven hoe ze met paarden omgaan en hoe ze het beste kunnen opleiden. Daarbij draait alles om het blij maken en houden van het paard. Je moet vertrouwen opbouwen,’ legt Kittel uit. ‘Uiteraard komt iedereen problemen tegen in de training, maar daar moet je niet in blijven hangen, maar ermee leren werken. Bouw de opleiding rustig op en hou het simpel, dat is mijn devies. In dressuur willen we altijd perfect zijn, maar niets is ooit helemaal perfect. Wees dus eerlijk tegen jezelf. En misschien nog wel de belangrijkste les: durf fouten te maken! Daar leer je juist het meeste van.’

Artikel gaat verder onder foto.

Clinic Patrik Kittel Jumping Amsterdam 2019
Marijke van Giesen onder begeleiding van Patrik Kittel tijdens de clinic op Jumping Amsterdam 2019

Verwende ruiters

‘Ik kies er heel bewust voor om te houden van mijn werk. Als je dat niet doet, kun je nooit aan de top komen. Om echt goed te worden, moet je luisteren naar je paard en heel hard werken. Dat mis ik nu soms bij de volgende generatie. Er zijn veel betere paarden dan toen ik jong was, maar veel ruiters zijn te verwend. Alles wordt bijvoorbeeld door de ouders uit handen genomen. De enige manier om je paard echt te leren kennen is door veel rond je paard te zijn. Do the dirty work, dus ook uitmesten! Daarnaast zou ik iedereen willen adviseren veel naar de topruiters te kijken, zoals Isabell. Het is leerzaam en inspirerend.’

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming en bronvermelding is niet toegestaan.

Foto’s: DigiShots

Jasmien de Koeijer - Esperanza Jumping Amsterdam
Jasmien de Koeijer - Esperanza Jumping Amsterdam 2019 © DigiShots

Jasmien de Koeyer was ontzettend blij met haar overwinning in de Kingsley Future Cup powered by Hoefslag. “Ik ben zo onwijs trots! Esperanza kan best een pittige merrie zijn, maar hier voelde ze zich denk ik wel thuis. Ze was zelfs in de ereronde super relaxt. Ik ben echt onder de indruk van hoe goed ze het U25 werk nu al oppakt, ze is toch nog vrij jong. Daarom ben ik voor nu heel tevreden. Met de tijd kan het alleen maar beter worden.”

Bokjes uitzitten

De Koeyer vond Esperanza op jonge leeftijd via Tim Coomans, die haar nog altijd traint. “Via Tim kwam ik bij haar terecht. Ze was toen vijf en behoorlijk spooky. Ik heb heel wat bokjes moeten uitzitten, maar gelukkig ben ik er nooit afgevallen. Ondanks dat ze steeds meer volwassen wordt, kan ze nog steeds af en toe gek doen. Maar dat vind ik juist wel leuk.”

In de ring laat de merrie haar amazone daarentegen nooit in de steek. “Ze gaat echt voor mij door het vuur. Wat dat betreft is Esperanza een echte merrie. Via de beloftetrainingen van het KNHS Talentenplan mag ik nu ook bij Hans Peter Minderhoud trainen. Tot nu toe sluit het perfect aan op wat ik met Tim doe en ik geniet er erg van.”

Bron: Hoefslag/Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

0 1179
Hans Peter Minderhoud - Glock's Dream Boy
Hans Peter Minderhoud - Glock's Dream Boy Jumping Amsterdam 2019 © DigiShots

Hans Peter Minderhoud was zeer tevreden over Glock’s Dream Boy N.O.P tijdens Jumping Amsterdam vandaag. De combinatie werd derde in de Grand Prix. “Hij was beter dan in Londen, maar wel minder goed dan in Mechelen.”

“Vergeleken met Mechelen is het losrijden in Amsterdam wat onrustiger,”legde Minderhoud uit. “En daar reageerde hij op. Nog een verschil: de temperatuur. Het is hier behoorlijk warm en dat heeft toch soms effect op de paarden.”

Fout in de eners

De ruiter was heel blij met de piaffe en passage. “Maar in galop kwam Glock’s Dream Boy N.O.P iets terug. Dat leverde helaas een fout op in de eners. Voor de kür morgen ga ik gewoon flink mijn best om er een schepje bovenop te doen. Hopelijk kunnen we het foutloos houden.”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Digishots

Sanne Voets-Demantur RS2 N.O.P.

Eerder deze week gaf Sanne Voets al aan dat ze de eigenaren van haar Demantur RS2 N.O.P. (v Vivaldi) graag trots zou maken tijdens Jumping Amsterdam en dat is ruimschoots gelukt!

De combinatie schreef de KNHS-Witte Van Moort Para Dressage Trophy op hun naam met een percentage van maar liefst 79 procent.

Wereldruiterspelen

Het was voor de combinatie de eerste grote wedstrijd sinds de Wereldruiterspelen in Tryon in september vorig jaar. Het is de tweede keer dat Sanne Voets met Demantur wint in Amsterdam, vorig jaar eindigden ze ook bovenaan.

Voets was na afloop behoorlijk tevreden over de prestatie van Demantur RS2 N.O.P. “Op een schrikmomentje na bij de jury bij C was hij goed gefocust en bleef hij er lekker aan tijdens de proef. Het is natuurlijk best een imposante atmosfeer, maar zodra hij in de ring komt is hij altijd volledig geconcentreerd op zijn werk. Hij weet gewoon wat er moet gebeuren.”

Stijgende lijn

Jumping Amsterdam was de eerste grote concours voor Voets sinds de Wereldruiterspelen in Tryon. “Ik kon wel merken dat we nog een beetje wedstrijdritme missen. Maar over het algemeen vind ik hem alweer beter gaan dan in Tryon. Gelukkig blijft er een stijgende lijn in zitten. Het was ook de eerste wedstrijd sinds Demantur nieuwe eigenaren heeft, namelijk stal RS2. Voor hen is het wel heel leuk dat ik zo’n prestatie kan neerzetten. Ze zijn super betrokken, dus dan wil je het extra graag goed doen. Het is fijn om het seizoen zo te beginnen!”

Top-3

De tweede plek was in Amsterdam voor Frank Hosmar en Alphaville N.O.P. (v Sandreo / 75.917 procent), hij eindigde voor Maud De Reu en Webron (v Sir Sinclair / 73.5 procent).

Bekijk hier de volledige uitslag van de KNHS-Witte Van Moort Para Dressage Trophy.

Bron: Hoefslag

Foto: Digishots

 

 

 

 

Filia nieuw paard koosje mulders

Ja ja, je leest het goed: ik heb een nieuw paard! Een donkerbruine zesjarige merrie genaamd Filia (a.k.a Fietje, chick of vriendin). Ze is nog groter dan Wim, maar wel een stuk chiquer (sorry Wim).

En voor de fokkerij liefhebbers, het is een Furstenball x Ferragamo. Een Deutsche Madchen dus.

Iedere dag hetzelfde

Maar tot nu toe valt er weinig te merken van haar vrouwelijke hormonen. Ze is super relaxt, heel aanhankelijk en iedere dag hetzelfde. Top, my kind of girl! Gelukkig heeft ze alle tijd gekregen om uit te groeien en heeft ze, op een paar jonge paarden competities na, nog niet zo veel hoeven werken.

 

Filia nieuw paard koosje mulders

Toen ik besloot om zelf niet meer met Las Vegas te rijden (zie vorige blog), ben ik op zoek gegaan naar een opvolger voor Wim samen met mijn trainer Nicole. Een betere raadgever had ik me niet kunnen wensen. Via via kwamen we eigenlijk nog vrij snel bij Filia terecht, net over de grens in Duitsland.

Voor de lol fokken

Na drie keer uitproberen werd ze begin juli gekeurd. Ze was nog in eigendom van de fokkers. Vader en dochter die, zoals ze het zelf zeiden, voor de lol fokken. Dat ze in ieder geval heel betrokken zijn met hun paarden, bleek wel op het moment dat duidelijk werd dat ik haar mee kon nemen.

Niet alleen dochterlief, maar ook de ogenschijnlijk stoere en ietwat stille vader kon de tranen niet bedwingen bij het afscheid. Altijd een goed teken ;). Ik krijg dan ook geregeld nog berichtjes van hen om te vragen hoe het met haar gaat.

Vliegende start

De eerste paar weken had ik de mazzel dat ik met Filia in training mocht komen bij Nicole. Zo konden we een vliegende start maken en dat was helemaal top natuurlijk. Daarna heb ik haar mee genomen naar mijn ‘eigen’ stal in Harmelen. Ze heeft even een beetje vakantie gehad omdat ik voor werk naar de Wereldruiterspelen in Tryon was. (Dit is dan het moment dat hippe bloggers zouden schrijven #lovemyjob. Maar aangezien ik daar niet mee weg kom, zeg ik gewoon dat het te gek was).

Maar nu ik goed en wel terug ben en de jetlag gezakt is, kunnen we verder aan de slag! Jullie zullen nog veel over Fietje horen!

Filia nieuw paard koosje mulders
Filia als veulen

Afgelopen week was het aan alle kanten weer eens raak. De Facebookende zeurpieten grepen ieder, maar dan ook echt ieder, nieuwsberichtje aan om de Nederlandse dressuurtop aan te vallen.

‘Kap toch eens!’

Anky schreef een column in de Telegraaf over organisatorische verbetering en kreeg kritiek op haar rijden. Edward en Hans Peter meldden hun tweede paard af voor het NK vanwege de hitte en moesten het ontgelden omdat ze Zonik en Dream Boy (verplicht voor het WK) wel lieten lopen. Marlies reed op het NK in zomertenue en werd bestempeld als a-sociaal, omdat ‘haar paard zijn jasje niet uit kan trekken’ (serieus??!).

En toen de KNHS uiteindelijk het juiste besluit nam om de Grand Prix op te schuiven, ook vanwege het weer, was het volgens velen al te laat. Vorig jaar schreef ik rond deze tijd al een blog over de negativiteit in de dressuur. Misschien kunnen we concluderen dat meningen aan warmte onderhevig zijn en dat we met hogere temperaturen niet alleen evenementen maar ook Facebook moeten aflasten haha. Toen was ik nog heel netjes, nu wil ik alleen maar zeggen: kap toch eens!

‘Kritiek mag, maar wel opbouwend’

De term rollkurmaffia popt met regelmaat op, maar ik vind ‘Facebookmaffia’ inmiddels meer op zijn plaats. Natuurlijk mag iedereen kritisch zijn, maar wees dan ook opbouwend. Stel vragen in plaats van direct conclusies te trekken en oordelen te vellen terwijl je misschien niet eens van de hoed en de rand weet. Ik vraag mij bijvoorbeeld juist af wat deze mensen hier mee denken te bereiken. Wat is het hogere doel? Er zijn in Nederland honderdduizenden mensen die iedere dag met volle teugen genieten van hun paard. Ze mogen toch allemaal zelf weten hoe ze dat doen? Als de liefde en het respect voor het paard maar leidend is. Ja, er zijn helaas ook ruiters die er slechte praktijken op na houden, maar ik betwijfel of dat groepje zich iets aantrekt van de opmerkingen op social media.

‘Hatelijke reacties werken averechts’

Als je het mij vraagt, gaat het over het algemeen niet altijd mis bij de professionele topruiters die al decennia in het vak zitten. En dan nog zouden hatelijke reacties mijns inziens eerder averechts werken. Je helpt namelijk op deze manier niet de zogenaamde foute manier van rijden om zeep, maar wel de gehele sport. Hoe moet de maatschappij op den duur de paardensport nog accepteren als nota bene de ruiters zelf steen en been klagen dat het dierenmishandeling is? Voor een buitenstaander is de nuance tussen verschillende wijzen van trainen niet te begrijpen, zeker niet als er ongenuanceerd over geschreven wordt.

‘Enkel op het NK?’

En dan heb ik nog twee vragen. Waarom liggen alleen de topruiters altijd onder vuur en waarom vooral de dressuur? Toen vorige week donderdag en vrijdag de hitte het gesprek van de dag was, ging het alleen maar over het NK. Terwijl er genoeg berichten verschenen over allerlei andere wedstrijden, in alle disciplines, maar daar werd opvallend genoeg amper op gereageerd. Gebeurt die dierenbeulerij dan echt nergens anders? Zijn er geen springruiters die af en toe aan een paardenmond trekken? Of menners die met te warm weer op concours gaan? Of ligt het aan mijn algoritme op Facebook?

Ik hoop van harte dat er mensen zijn die mijn vragen gegrond (!) kunnen antwoorden en roep ze dan ook graag op om te reageren. Wie weet kan ik dan iets meer inzicht krijgen in de beweegredenen en het beter begrijpen.

blog koosje mulders

Eerder schreef ik hier dat ik Wim helaas een tijdje niet kon rijden. Dat werd besloten door een verrekt bandje. Mijn andere paard Las Vegas rijd ik inmiddels ook al even niet meer. Maar dat werd besloten door mij.

Na eindeloos wikken en wegen heb ik een tijdje terug de knoop doorgehakt om niet meer verder te gaan met Las en ik denk dat ik hem daar heel blij mee maak.

Teveel moeite

Het zit zo. Las liep al een aantal jaren niet geheel onverdienstelijk Lichte Tour met mij. Geen topscores, maar wel internationaal. Hij leerde zelfs langzaamaan alle Grand Prix oefeningen en even hebben we gedacht dat hij dat wellicht ook zou redden. Maar ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf en vooral tegenover mijn paard, het kost hem echt veel moeite.

In tegenstelling tot zijn witte broer Wim moet Las het uit zijn tenen halen en hij zou dat voor mij nog doen ook. Zo lief is ‘ie. Inmiddels weet ik hoe zwaar het is om al die oefeningen in de proef aan elkaar te breien en dat wil ik hem eigenlijk niet aandoen. Dan neem ik hem liever in bescherming, want zelf zou Las dat nooit doen.

Conclusie: Las Vegas hoeft van mij de Grote Overstap niet te maken. Hij is alleen ‘pas’ 15 en topfit, dus wat dan?

Geen heftige dingen meer

Kijk, ik vind wedstrijd rijden onwijs leuk, maar ik wil alleen gaan als ik op den duur kan verbeteren. Na vier jaar Lichte Tour weet ik dat Las niet ineens heel veel hogere percentages gaat halen. Daarnaast vind ik het juist wel lekker voor hem als hij geen heftige dingen meer hoeft te doen.

Verkopen daarom liever niet, want dan moet hij misschien toch weer op hoog niveau lopen. Maar het is wel fijn als we de maandelijkse kosten kunnen inperken, hij staat immers op een pensionstal.

Zij blij, ik blij, Las blij

Uiteindelijk heb ik de ideale oplossing kunnen vinden. Een stalgenootje van me, die Las al wel eens reed als ik op vakantie was, least hem nu. Zij blij, ik blij, Las blij. Perfect! Hij blijft in zijn eigen stal, krijgt mega veel aandacht (ook nog van mij natuurlijk) en gaat hooguit af en toe nog de ring in voor een M-proefje. Hoe fijn!

Bovendien doet hij alweer net zo zijn best voor haar als voor mij. Fantastisch om te zien. Zo kan Las nog een beetje ‘schoolmasteren’ tot aan zijn pensioen en kan ik nog elke dag van hem genieten.

Rustig opbouwen

Gelukkig gaat het met Wim intussen weer de goede kant op en mogen we rustig opbouwen. Na twee maanden niet trainen ben ik terug waar ik het liefste ben: in het zadel.

Foto’s: Koosje Mulders / Digishots

0 2065
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim

In het kader van openhartigheid moet ik helaas mededelen dat Wim en ik voor een behoorlijke tijd op non-actief zijn gesteld. Mijn lievelings schimmel (makkelijk, ik heb er maar een) is geblesseerd en voorlopig uit de running. Wim kan nog wel eens gekke capriolen uithalen en ergens in een van zijn sprongetjes heeft hij een bandje verrekt. Een rottige diagnose, want je bent zo een half jaar verder, als het niet langer is.

Zielig verhaal

Nu kan ik hier heel stoer over doen en roepen dat het nou eenmaal bij onze sport hoort. Dat is namelijk ook zo en iets anders dan accepteren kun je toch niet doen. Maar ik moet bekennen, het nieuws kwam even heel hard aan. Nu wil ik geen zielig verhaal afsteken, maar Wim en ik hebben toch al best wat meegemaakt. In de vijf jaar dat dit bijzondere dier in mijn leven is, hebben we twee hersenbloedingen (van mij) en een bijna-doodervaring (van Wim) moeten doorstaan. Eindelijk, eindelijk, eindelijk maakten we afgelopen oktober, drie jaar later dan we ooit hoopten, ons Grand Prix debuut. De droom was uit gekomen. Als je dan na een paar maanden starten alweer uitgeschakeld bent, word je toch een beetje moedeloos. Ik voel me vooral ook dom en naïef, omdat ik al die tijd de stille hoop koesterde dat we onze portie pech wel gehad hadden. Ik zei nog zo: geen zielig verhaal. En wat doe ik? Toch even zwelgen in zelfmedelijden. Ik weet het, aansteller he? Not a good colour on me. Het is ook maar relatief, ik heb verder ongelofelijk veel geluk in het leven.

Gebroken sporthart

Godzijdank heeft Wim ditmaal geen pijn, hij is niet kreupel, en mag hij naast het stappen in de wei. Mits hij zich koest houdt. En dus zit ik op een camping stoeltje in het gras deze blog te schrijven terwijl ik de wacht hou. Het komt ook echt goed, de positiviteit is er heus niet uitgeslagen. Dat is natuurlijk nog altijd het belangrijkste, als het paard er maar weer bovenop komt. Daarbij is mijn respect voor de professionele topruiters weer enorm gegroeid. Ik ben er op mijn micro-niveautje al verdrietig over, laat staan als je dit soort dingen overkomt vlak voor een Olympische Spelen. Ik weet dat het met paarden niet alleen om de prestaties moet draaien, maar potverdomme (zo netjes hou ik het in privé sferen niet haha). Je gebroken sporthart huilt als je ineens langs de zijlijn wordt gezet. Als dat hart dan toch blijft kloppen, getuigt het van een immense veerkracht. Het getuigt van pure passie, misschien soms zelfs tegen beter weten in.

Foto: Leanjo de Koster / Digishots

hartslagmeter
Hartslagmeter (foto: Remco Veurink)

In de vorige blogs heb ik verteld wat ik door de jaren heen zoal geleerd heb van mijn paarden Las Vegas en Wim. En dan vooral van de verschillen tussen die twee. Als afsluiter van het serietje wil ik het met jullie hebben over de wetenschap. Want niets is zo leerzaam als keihard met je neus op de onomstotelijke feiten te worden gedrukt. In mijn geval in de vorm van hartslagmetingen. Ik heb hier al wel eens eerder over geschreven, maar het is zo’n eye-opener geweest dat ik het gewoon lekker nog een keer doe.

Hartslag meten!

Toen ik twee jaar geleden na de ziekte van Wim weer langzaam aan mocht gaan rijden, tastte ik nogal in het duister over hoe op te bouwen. De artsen hadden nog nooit een paard meegemaakt wat zoveel complicaties had overleefd, dus zij konden daar ook geen duidelijk schema voor geven. Waar het mij in eerste instantie om ging: hoe weet ik of bepaalde bewegingen misschien pijn doen aan zijn buikwond? Zie daar het antwoord: hartslag meten. Want behalve stress en conditie, is daar ook pijn uit af te lezen. Daarnaast kwam ik er al snel achter dat ik misschien wel dacht mijn paarden goed te kennen, maar ik wist nog lang niet alles!

Zo kwamen we er achter dat Wim in het begin nog wat fysieke moeite had met de zijgangen en kon de betrokken expert mij helpen hoe ik het beste verder kon trainen. Anderzijds dacht ik dat hij soms last had met andere dingen, omdat hij dan even kreunde. Dat deed hij voor zijn operaties ook geregeld, maar toch was mijn reactie meteen stoppen. Was als de dood (toepasselijke uitspraak in deze) dat hij pijn had. Een vergissing, want er was geen enkele verandering in zijn hartslag te zien. Dat er echt niets aan de hand was, bleek wel uit zijn voorspoedige herstel. Mede door de metingen kon ik hem optimaal revalideren en binnen een half jaar was hij weer bijna helemaal de oude.

Las leunt op mij

Bij Las Vegas zijn de metingen zo mogelijk nog nuttiger geweest. Lasje heeft vaak behoorlijk last van spanning in de proef. Dus na een nulmeting thuis in de training hebben hem eens getest op een oefenwedstrijd. En inderdaad, hij had op een aantal momenten ineens enorme pieken en direct daarna zakte zijn hartslag naar zo’n laag niveau dat het net leek alsof hij niet meer aan het werk was. De uitleg was logisch, door de zenuwen sluit hij zich af en spant hij zich inderdaad even niet meer in. Dat kan ik in het zadel natuurlijk ook wel voelen. Naarmate de ontspanning dan weer terug komt, gaat de hartslag iets omhoog en doet hij weer braaf zijn best.

We hebben zelfs via de meter kunnen concluderen dat Las nogal op mij leunt. Op een dag gingen we weer een training meten en paard en ik waren klaar en gekoppeld aan de computer. Ik moest alleen vlak voor opstijgen nog even naar de wc, dus liet Las achter bij een stalgenootje. Hij stond er ogenschijnlijk heel relaxt bij, maar de laptop wees uit dat zijn hartslag 20 slagen omhoog ging. Toen ik een paar minuten later weer in beeld verscheen, zakte het terug naar rust. Ok Las, staat genoteerd, eenmaal met jou bezig nooit meer zomaar weglopen…

Aha-momentjes

Zo heb ik nog veel meer verhalen waarin ik met deze meter aha-momentjes heb gehad. Nog altijd gebruik ik de metingen om optimaal te trainen. Ik weet daardoor precies waar terrein te winnen valt in kracht, waar ik rekening mee moet houden, wanneer het teveel wordt en hoe mijn wekelijkse trainingsschema’s er uit moeten zien. Een aanrader!

Foto: Remco Veurink

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,773FansLike
0VolgersVolg
6,942VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer