Authors Posts by Isa Wessels

Isa Wessels

350 BERICHTEN 0 reacties

©RVGphotography

Toen Jerra van Gelder haar paard Moscha vorig jaar in moest laten slapen, besloot ze om de 1.87 meter-hoge ruin Kensington te rijden. In de eerste instantie was het de bedoeling dat ze hem door zou rijden en daarna zou verkopen, maar toen de kopers haar paard te groot vonden besloot ze om de planning helemaal om te gooien.

“Ik ben echt heel blij dat ik uiteindelijk de keuze hebt gemaakt om hem te houden, het is een super lief paard”, vertelt ze.

Goed overleg

“Twee jaar geleden hebben we besloten dat mijn vriend Kensington zou beleren, doorrijden en dat we hem daarna zouden verkopen. Uiteindelijk heeft mijn vriend hem inderdaad beleerd, maar besloot ik hem af te pakken en door te rijden”, lacht Van Gelder. “In de eerste instantie was het nog steeds de bedoeling dat hij verkocht zou worden, maar niemand wilde hem kopen vanwege zijn grootte. Uiteindelijk heb ik, in overleg met mijn instructrice Stephanie Bezemer, besloten dat Kensington genoeg potentie heeft en dat ik hem voor mezelf zou houden.”

Paardenfamillie

Van Gelder komt echt uit een paardenfamilie, het is dan ook niet gek dat ze besloten heeft om een paardensportopleiding te gaan volgen. “Ik volg een opleiding op een school in Maasland. Uiteindelijk is het de bedoeling dat ik mijn instructrice-diploma’s haal en daarna de wedstrijdrichting op ga. Het lijkt mij geweldig om later stalruiter te worden en hoog in de wedstrijden te komen. Met Kenzie moet ik zeker een heel eind komen. Hij is nog maar vijf, dus we doen het nog erg rustig aan. Ik geef hem ruim de tijd om uit te groeien en de basis zo goed mogelijk te bevestigen. Zeker deze periode train ik veel basisgericht en zorg ik ervoor dat hij sterker wordt.”

TTC

In de tijd dat Van Gelder en Kensington steeds meer een combinatie werden, reed ze met twee andere paarden mee met TTC-Zuid Holland. “Ik reed met de paarden van mijn vader en instructrice mee aan in het TTC-Zuid Holland. Toen Fado, het paard van mijn vader, halverwege een blessure opliep, besloot ik Kenzie mee te nemen. Als vierjarige voor het eerst op vreemd terrein was het heel spannend, maar hij deed het echt super goed”.

Grote hoogte

Ondanks dat hij door zijn hoogte niet verkocht is, merkt de amazone daar niks van als ze er op zit. “Ik merk wel dat hij sommige dingen nog moeilijk vindt. Hij mist nog veel kracht en balans omdat hij zo groot is. Toch voelt hij helemaal niet groot als je er op zit, het is heel makkelijk om hem aan elkaar te rijden. Behalve als hij iets eng vindt. Dan staat hij opeens stil en dan merk je dat je toch best hoog zit”, grinnikt de amazone. “Ik ben zelf een hele fanatieke ruiter, en dat is soms ook wel een minpunt. Ik vind wedstrijden rijden echt super leuk, vooral de spanning is echt geweldig. Als ik op wedstrijd ga kom ik de dingen tegen waar Kenzie moeite mee heeft. Zo merk ik dat hij het heel moeilijk vindt om oefeningen snel achter elkaar te doen. Op wedstrijd probeer ik dat zo goed mogelijk te doen, maar ik merk dat ik mijn spanning weer doorgeef aan hem, en dan gaat het juist slechter. Het is dus een goede oefening om thuis een keer een proef te rijden. Normaal rijd ik nooit proefgericht, dus zo’n online competitie is mooi meegenomen.

Gecombineerde proef

Ze vervolgt: “Ik mag nu officieel L2 starten. Dat is ook een van de redenen waarom ik mee heb gedaan aan de Hoefslag@Home competitie. Ik merk in de training dat hij L2 nog best wel lastig vindt, maar doordat ik nu een gecombineerde proef kan rijden. wordt het oefenen een stuk makkelijker. Ik wil nu eerst de combiproeven onder de knie hebben voordat we de L2- oefeningen weer gaan proberen. Tot nu toe mist hij nog wat kracht en balans, maar hij doet het echt super goed.”

“Als alles voorbij is ga ik straks langzaam trainen voor het L2. Ik ga hard werken aan de ontspanning, souplesse en ik wil kracht opbouwen. Hij is natuurlijk nog maar vijf, dus we doen alles op zijn gemakje en hij krijgt alle tijd die hij nodig heeft om uit te groeien. Rustig aan doen is heel goed voor hem. Ik ben benieuwd wat de komende tijd ons gaat brengen. Het is heel spannend, maar ik heb er echt zin in. Ik ben echt heel blij dat ik uiteindelijk de keuze hebt gemaakt om hem te houden, het is een super lief paard en hij heeft echt een top karakter! Ik zou hem voor geen goud kwijt willen”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: RVGphotography

©Jolien Impens

Begin vorig jaar kocht Charlotte van Lierde de voskleurige ruin Melito van de Eikenbos met de bedoeling om hem uit te brengen in het springen. Helaas maakte ze vorige jaar een harde val waardoor er een deuk in het vertrouwen is opgelopen. Omdat springen de komende tijd geen optie meer is, besloot de amazone dressuur te starten.

“Voorlopig blijf ik dressuur rijden, de angst om te springen zit echt te diep om dat zomaar opzij te zetten”, legt ze uit.

Harde val

“Ik kocht Melito begin vorig jaar om er springwedstrijden mee te gaan rijden, helaas ging dat niet helemaal volgens plan”, begint Van Lierde haar verhaal. “Ik ben vorig jaar heel hard gevallen en sindsdien ben ik heel bang geworden om te springen. Het vertrouwen is ondertussen wel weer genoeg hersteld om dressuur te blijven rijden, maar springen wordt hem voorlopig echt niet meer.”

Overgang

Omdat het rijden tussen de witte hekjes steeds beter ging, besloot de amazone zich op te geven voor een wedstrijd. “De overgang van springen naar dressuur was heel groot. Springen is voor mijn gevoel veel objectiever; de balk valt of de balk valt niet. Bij dressuur ben je altijd afhankelijk van de mening van de jury, het kan zo zijn dat jij het heel anders ziet dan zij. Gelukkig is dat tot nu toe heel erg meegevallen en hebben we al mooie scores kunnen rijden. Mel doet super zijn best en het gaat ontzettend goed.”

Niveau hoger

Ook Van Lierde traint nog hard door. “Ik rijd in België dus ik ben de afgelopen tijd een paar keer op niveau 0 en niveau 1 gestart, wat heel goed ging. Mijn bedoeling is om dit seizoen nog niveau 2 te starten, maar het is maar afwachten of dat nog doorgaat. Ik ben op dit moment nog wel fanatiek aan het trainen, daarom heb ik ook een proef ingestuurd naar Hoefslag@Home. Ik wilde graag kijken waar we staan in de training, dus ik ben een niveau hoger gestart dan normaal. Het ging heel goed en het is ook fijn dat je zo een doel blijft hebben om voor te trainen”, vertelt ze.

Strenge maatregelen

“Het moeilijkste aan de competitie vond ik het opnemen van de video. We hebben strenge maatregelen dus we mogen per persoon een uur per dag op stal komen om ons paard te verzorgen. Ik had dus geluk dat er iemand was die binnen een uur zijn paard kon rijden én mij kon helpen met filmen”, lacht de amazone.

Angst

“Voorlopig blijf ik dressuur rijden, de angst om te springen zit echt te diep om dat zomaar opzij te zetten. Mijn doel is om met Melito het hoogste niveau van onze regionale federatie te behalen, maar we zullen zien hoe het loopt. Technisch gezien moet het zeker lukken!”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Jolien Impens

© Wendy Koekoek

Kort geleden maakte de gemeente Groningen bekend dat ze geen toekomst meer zien in de drafsport en dat de drafbaan Stadspark Groningen plaats moet maken voor een evenemententerrein. Volgens KHRV-bestuurslid Sytske de Vries heeft dit grote gevolgen voor de drafsport.

“Het is belangrijk dat je je sport in je eigen regio kan uitoefenen. Als deze baan verdwijnt kan dat niet meer”, legt ze uit.

Niet in het plaatje

Het KHRV (Koninklijke Harddraverij en Ren Vereniging Groningen) zit al bijna honderd jaar in Stadspark, helaas is de kans groot dat ze hun 100-jarig jubileum niet eens kunnen vieren. “Wat precies de plannen zijn weten ze nog niet, maar dat ze de baan weg willen hebben is duidelijk. Ze willen er meer evenementen organiseren en volgens hen past de drafsport niet meer in dat plaatje. De afgelopen jaren hebben ze ook veel evenementen georganiseerd, deze samenspraak is altijd goed gedaan en er zijn ook nooit problemen geweest met de combinatie van wedstrijden en festivals. Het was dan ook echt wel een klap toen we hoorden dat de drafbaan nu uit moet wijken voor een evenemententerrein.”

Drafsportliefhebber

De drafbaan en het Stadspark zijn ooit gemaakt door de oprichter van de vereniging; Jan Evert Scholten. “Hij heeft het ooit geschonken aan de mensen die in de stad wonen, zodat zij een plek hadden om te kunnen sporten en ontspannen. Die man was groot drafsportliefhebber en vond het heel belangrijk dat die drafbaan er was. Nu willen ze dus de drafbaan weghebben en het stadspark laten staan. Dat is natuurlijk heel zuur”, legt De Vries uit.

Grote gevolgen

Dit besluit heeft ook economische gevolgen voor de paardensport in het Noorden. “We hebben op dit moment nog maar vier professionele drafbanen in Nederland. Als deze baan verdwijnt zijn er in het Noorden heel veel mensen die dit economisch gaan voelen. Trainers, grooms en paardeneigenaren gaan echt niet zomaar twee uur op en neer reizen om naar een andere baan te gaan. Het is belangrijk dat je in je regio je sport kan uitoefenen. Het moet mensen aantrekken en aansporen om mee te doen”, vindt De Vries.

Toekomst

“We zijn al anderhalf jaar bezig om de drafbaan te behouden. Begin dit jaar hebben we een gesprek gehad met het het College en bestuur van Burgemeesters en Wethouders van gemeente Groningen. Ze zeggen dat ze geen toekomst meer zien in de drafsport, maar dat is natuurlijk heel kort door de bocht. Het afgelopen jaar hebben een groei van 45% van bezoekersaantallen en wedomzet doorgemaakt. Dat is een omslag waar de meeste verenigingen alleen maar van kunnen dromen. Het is dus echt zuur dat de gemeente geen toekomst meer in ons ziet.”

Om de drafbaan te behouden, is de vereniging een petitie opgestart. “Op 10 mei moet ik de petitie insturen, daarna beslist de gemeenteraad over onze toekomst. De petitie is ondertussen al 2500 keer getekend. Niet alleen door drafsportliefhebbers, maar ook door inwoners van Groningen die het belangrijk vinden dat de baan blijft. Je doet de hele sport tekort door zoiets weg te bezuinigen. We hebben zoveel betaald uit eigen zak, door sponsors en we hebben heel veel vrijwilligers die ons helpen. Het is heel erg dat we al onze inspanningen zo teniet zien gaan.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Wendy Koekoek

©DN Fotografie

Toen Lotte van Duivenboden op zoek was naar een nieuw paard om op te leiden, had ze niet verwacht dat ze terecht zou komen bij de kleine vosruin Le Roi. “Toen ik daar kwam stond hij op de poetsplaats naast een zwart, groot, glimmend paard. Hij stond daar als puppy; hij was klein, had een scheve bles, één wit been en een wit vlekje onder zijn buik”, lacht ze.

Le Roi

“Al vrij snel nadat mijn vorige paard overleed, begon ik met het zoeken naar wat nieuws”, legt Van Duivenboden uit. “Ik stortte me daar volledig in, als een soort troost. Ik ben bij een paar paarden gaan kijken, maar het was het allemaal net niet, totdat ik een advertentie zag van Le Roi. De advertentie was niet mega duidelijk, het waren donkere foto’s van een kleine vos met bandages om. Toch besloot ik dat ik wel bij hem wilde gaan kijken. Toen ik de mensen belde, heb ik benadrukt dat er geen knotjes in zijn manen hoefde. Ik was helemaal klaar met al die witte bandages en mooi opgepoetste paarden”, lacht ze. “Ze zien er allemaal mooi uit, maar het gaat uiteindelijk om het karakter.”

Kritisch

Ze vervolgt: “Toen ik daar kwam stond hij op de poetsplaats naast een zwart, groot, glimmend paard. Hij stond daar als puppy; hij was klein, had een scheve bles en een wit vlekje onder zijn buik. Hiervoor had ik een mega chique donkerbruine ruin, dus ik moest echt even wennen aan zo’n gekke vos. Toen ze hem eenmaal loslieten in de bak was ik direct verliefd op zijn uiterlijk en manier van lopen. Hij kwam naar me toe toen ik bij de bakrand stond en op dat moment wist ik dat ik hem wilde hebben. Ik heb wat foto’s en filmpjes naar mijn instructrice Martine Toxopeus gestuurd. En hoewel zij normaal heel kritisch is, was ook zij er van overtuigd dat dit het juiste paard voor mij was.”

Vertrouwen

Uiteindelijk bleek het ook het juiste paard voor de amazone te zijn. “Ik ben er wel twee keer afgevallen, dat gaf wel een deuk in het vertrouwen. Het kwam omdat we elkaar niet helemaal begrepen en hij best wel sensibel kan zijn als er iemand op zijn rug zit. Gelukkig is het vertrouwen weer hersteld en kan ik bijvoorbeeld al aansingelen als ik er op zit. Hij blijkt heel eerlijk en braaf te zijn en is niet snel onder de indruk van dingen. Dat maakt het heel leuk om met hem te werken.”

ZZ-Zwaar

De amazone heeft de vos samen met haar instructrice beleerd en is nu de laatste puntjes op de ‘i’ aan het zetten. “Mijn vorige paard heb ik opgeleid tot het ZZ-licht. Toen we bijna ZZ-Zwaar mochten starten, kreeg hij een blessure waar hij helaas aan overleden is. Ik hoop dat ik met Le Roi wel het ZZ-Zwaar mag halen, dat is mijn grootste doel. Maar hij is nog jong, dus hij krijgt eerst alle tijd om uit te groeien. Voor mij is het het belangrijkst dat de wedstrijden leuk zijn, niet omdat het moet.”

Wedstrijden

Om te weten waar ze staan, stuurde Van Duivenboden een filmpje in naar de Hoefslag@Home competitie. “De hoefslag@Home proef was de eerste proef die we ooit hebben gereden. Ik heb hem eerlijk gezegd wel twee keer opnieuw gedaan”, lacht de amazone. “De eerste keer was ik zo ‘flabbergasted’, omdat hij het zo goed deed, dat ik vergat waar ik heen moest. De tweede keer gaf hij een mega bok bij het binnenkomen, omdat hij het niet snapte, dus die deden we ook even opnieuw.”

“Het commentaar bevestigde dat we goed op weg zijn, maar heel af en toe vond ik het jurycommentaar wat ver gaan voor zo’n jong paard. De jury weet natuurlijk niet hoe oud hij is, dus het is goed dat ze hem beoordeeld hebben als een volwassen paard. De volgende keer ga ik weer een basis proefje insturen, als dat goed gaat pak ik ook een keer een mee op licht niveau. Hij kan al wijken, alleen het achterwaarts is nog wat moeilijk. Dat is een beetje de doelstelling op korte termijn.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DN Fotografie

Het begon allemaal met de manegepony Ali B, die Jade Boots in drie jaar naar het Z wist te rijden. Toen ze met deze pony de top had bereikt, besloot ze om een paard te zoeken waarmee ze nog hoger kon komen.

Dit paard vond ze op stal bij Derk Schekkerman en Jordy van Wijnen. “Bij het proefrijden klikte het gelijk tussen PirmeVal Brittsion en mij, dus we besloten dat ik haar zou gaan rijden”, vertelt Jade blij.

Hoogtepunt

“Toen ik net begon met het trainen van Ali B was hij heel stijf en gooide altijd zijn hoofd omhoog tijdens het rijden”, vertelt Boots. “Maar na een tijdje lessen bij Aukje de Boer ging het steeds beter. Ik kreeg echt een klik met Ali en beetje bij beetje ging het trainen ook beter. Ik mocht zelfs meedoen met de HTC lessen van Astrid Langenberg, dat was echt een mooie ervaring. Met deze pony ben ik in drie jaar naar het Z2 geklommen. Eigenlijk wilde ik daarna nog internationaal starten, maar dat zat er echt niet meer in, we zijn gestopt op ons hoogtepunt.”

Tijdens het rijden van Ali B kreeg de amazone steeds meer kansen aangeboden. “Ik begon met rijden en beleren van paarden van andere mensen, zo begon het balletje een beetje te rollen”, legt ze uit.

PrimeVal Brittsion

“Via via hoorde ik dat Derk Schekkerman een paard had staan waar hij nog een ruiter voor zocht, dus heb ik hem een berichtje gestuurd met de vraag of het wat voor mij zou zijn. Zodoende hebben we een goed gesprek gehad en heb ik een paar proefritjes gemaakt op de merrie PirmeVal Brittsion, die in eigendom is van Dirk Kat. Het klikte ontzettend goed tussen Brittsion en mij, dus we besloten dat ik haar zou gaan rijden.”

Trainen

Brittsion is onder Zoë Kuintjes uitgebracht bij de Junioren en Young Riders, en Derk Schekkerman zelf heeft de talentvolle merrie succesvol uitgebracht in de Lichte Tour. “Het is een super lieve merrie, ik denk dat ik ontzettend veel van haar ga leren”, vertelt Boots. “De komende weken gaan we thuis door met oefenen en krijg ik veel les van Derk, omdat die het paard natuurlijk heel goed kent. Officieel hadden we 12 april al onze eerste wedstrijd, gewoon om te kijken waar we staan, maar dat ging niet door helaas. Achteraf is dat helemaal niet erg. Het trainen gaat de laatste weken heel goed en pas nu valt alles een beetje op zijn plek”.

Minder gedoe

Omdat de amazone wel benieuwd was hoe een proef zou gaan, stuurde ze een video in naar Hoefslag@Home. “Het was onze eerste wedstrijd en we werden gelijk eerste met 73%. Ik ben heel tevreden en ik vond het echt heel leuk om mee te doen aan zoiets. Het is een hele andere ervaring dan een normale wedstrijd. Het is minder gedoe en minder spannend”.

De komende tijd traint de combinatie hard door. “Als alles straks weer normaal is is mijn doel om internationaal te starten en daar verder in te komen. Stiekem is mijn droom om bij de Junioren op het EK te mogen starten, maar dan leg ik de lat wel gelijk heel hoog. We gaan gewoon zien hoe het loopt!”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: privébezit

© Digishots

Lisanne Boer heeft de grote ruin Soulignac helemaal zelf opgeleid naar het Z2. Ondanks dat ze nog wat moeite hebben met de verzamelde oefeningen, hebben ze een stijgende lijn te pakken. “We hebben het knopje gevonden en hij gaat als een speer”, vertelt ze.

Soulignac

“Vier jaar geleden zag ik de grote vosruin Soulignac Biolley op Marktplaats staan”, vertelt de amazone. “Ik heb met de eigenaresse gebeld en we zijn dezelfde dag nog naar België gereden. We zijn heel hartelijk ontvangen en ik heb proefgereden op Soulignac. Na de eerste keer rijden twijfelde ik nog een beetje, dus toen zijn we uitgenodigd om een week te verblijven daar. Ik heb hem een hele week kunnen proberen en na die proefweek hebben we hem meegenomen terug naar Nederland”.

Knopje

Toen de ruin in Nederland stond, begon zijn amazone met de training. “Ondertussen heb ik hem helemaal opgeleid naar het Z2, wat de laatste tijd heel goed gaat. We hebben in het begin heel veel moeite gehad met het verzamelen. Het is een onwijs groot paard, dus dat is niet heel gek. De laatste tijd gaat het echt goed, we hebben het knopje gevonden en dat is echt heel leuk”.

Fanatiek

Boer is een van de mensen die zich ingeschreven heeft voor onze online-competitie Hoefslag@Home. “Ik ben best wel een fanatieke ruiter. Ik train bij Monique Preutz en ga minimaal twee keer per maand op wedstrijd. Dat de wedstrijden nu niet meer door gaan is wel echt heel jammer. Toch zorgt de Hoefslag@Home competitie ervoor dat we wel een doel blijven houden”, legt Boer uit.

“Op de een of andere manier vond ik dit spannender dan normale wedstrijden. Je kan natuurlijk steeds opnieuw een filmpje maken, maar de ene keer gaat de middendraf minder en de andere keer zit er een storing in je appuyement. Het is toch anders dan als je op wedstrijd gaat. Ik stond nog te kijken van het commentaar op mijn protocol. Als je op wedstrijd gaat, lijkt het vaak alsof de jury alleen maar kijkt naar wat er slecht gaat. Nu krijg je goed opbouwend commentaar terug, ik heb echt het gevoel dat het bijdraagt aan mijn training.”

Uitdaging

Ondanks de coronamaatregelen is de amazone nog hard aan het trainen. “Mijn doel? De slipjas en hoed!”, grinnikt ze. “Vroeger mocht je je hoedje nog dragen in het Z1 en Z2, maar ondertussen ligt hij alweer drie jaar te verstoffen in de kast. De slipjas is wel echt mijn doel en dat kan dit paard met gemak. Het is alleen een uitdaging om hem te laten verzamelen zoals het hoort, daar zit nog genoeg werk in.”

Opvolger

De amazone heeft nog een driejarige merrie staan die ze zelf beleerd heeft. “Met haar ga ik ook een proef insturen. Eigenlijk was het de bedoeling om haar ook een keer mee te nemen deze zomer, maar dat lukt dus nu helaas niet meer. Deze gaat straks de verkoop in. Verder heb ik nog twee tweejarige hengsten staan die ik volgend jaar langzaam op ga pakken. Als alles goed is wordt een van hen een opvolger van Soulignac”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’: Digishots

Kim Soetens met Nesquick © Helena Massa paardenfotografie

Ongeveer acht jaar geleden ging Kim Soetens bij een handelaar langs om te kijken voor een paard voor haar vriend. Gek genoeg kwamen ze niet thuis met een beleerd paard, maar met twee veulens. “Dit was echt totaal niet de planning, het is toevallig zo gelopen”, vertelt ze.

Twee veulens

“We hebben Nesquick als veulentje gekocht bij een fokker. Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling om hem te kopen, hij kwam echt toevallig op mijn pad”, lacht Soetens. “Mijn vriend wilde graag een driejarige kopen zodat hij die kon beleren. Gek genoeg kwamen we thuis met twee veulens”.

Toen had het stel opeens twee paarden. “We wisten nog niet helemaal wat we met Nesquick wilden doen; houden of weer doorverkopen. Mijn vriend heeft hem uiteindelijk beleerd toen hij drieënhalf was. Daarna heb ik er een paar keer op gereden en dat vond ik zo leuk dat ik hem ben blijven rijden. Het was echt totaal niet de planning, het is gewoon toevallig zo gelopen”.

Opbouwen

De combinatie begon steeds beter te worden. “Ik ben toen ook wedstrijden gaan rijden en heb Nesquick  opgeleid tot het L2, totdat ik zwanger werd van mijn zoontje. Nesquick heeft toen heel lang stilgestaan. Het opbouwen daarna heeft ons heel veel moeite gekost. Het is moeilijk om vanaf niks weer een goed trainingsschema op te bouwen. Vorig jaar ben ik van trainer gewisseld, en hij heeft me heel erg geholpen met het opbouwen en het trainen.”

Voordat ze zwanger werd, had Soeters het L2 helemaal uitgereden. “Dat betekent dat ik nu gelijk M1 moet starten. Dat is best wel een grote stap om mee te beginnen na zo’n lange stop. Toch heb ik me over mijn angsten heen gezet en me opgegeven voor een wedstrijd in maart, helaas werd die afgelast”, verzucht ze.

“Ik keek echt naar deze wedstrijd uit, dus dat hij niet door ging valt echt tegen. Toen ik de wedstrijd van Hoefslag@Home zag heb ik me gelijk opgegeven, zo had ik weer een nieuw doel om voor te trainen. Als er geen wedstrijden zijn, heb ik al snel de neiging om een of twee dagen over te slaan met trainen. Dat is helemaal niet handig, want dan ga je harder achteruit dan vooruit.”

Commentaar

Ook Soetens is blij met de online wedstrijden. “Ik heb mijn vriend een iPad in zijn handen gedrukt en de opdracht gegeven om te filmen”, lacht ze. “Het jurycommentaar was heel uitgebreid. Het is ook heel handig dat je het filmpje achteraf kan bekijken met het jurycommentaar ernaast, dan zie je echt wat ze bedoelen. Ik had hier meer aan dan aan echte wedstrijden.”

De amazone legt de lat de komende tijd steeds een stapje hoger. “De volgende keer ga ik een niveau hoger insturen denk ik, dan is een beetje vergelijkbaar met het M1. Het is fijn dat je daar ook tips voor kan krijgen, dat neemt een beetje de stress weg als we straks echt weer kunnen starten. Helemaal omdat ik zo lang niet meer weg ben geweest.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Helena Massa paardenfotografie

0 4181

Zes jaar geleden kocht Lindiëlle van der Wal een Hongaars paard genaamd Perry. Ondanks dat hij bij de verkoop klinisch goedgekeurd was, ging het een half jaar later flink mis.

Na vele bezoekjes aan de kliniek zijn ze er achter gekomen dat het paard een ernstige vorm van spat heeft. “Het was even schrikken, maar ik was wel blij dat er eigenlijk een diagnose was”, vertelt de amazone.

Tinkers

Ik heb altijd op een handelsstal in mijn buurt gereden, waar ze voornamelijk handelden in tinkers”, begint Van der Wal haar verhaal. “Ik had dus geen vaste paarden waar ik op reed. In het begin was dat wel leuk, maar ik begon het steeds minder te vinden dat, zodra je een beetje een band had, het paard weer verkocht werd. Ik miste het enorm om een band op te bouwen met een dier, dus ik besloot dat ik naar wat nieuws wilde kijken.”

Perry

Toen kwam er plotseling een ruin op haar pad. “In de lente van 2014 kwamen er twee Hongaarse paarden bij ons op stal. Ze kwamen uit Polen en het was de bedoeling dat ze naar een manege in de buurt gingen. Uiteindelijk ging er inderdaad één weg, maar werd er besloten dat de andere bij ons op stal zou blijven. We noemden hem Perry.”

Toen Perry net op de stal kwam, was hij een tijdje kreupel. “Gelukkig trok dat op een gegeven moment weg en werd er besloten dat ik hem voorlopig mocht rijden en verzorgen. De eerste keer dat ik er op ging was best wel spannend, hij had net een week boxrust gehad en had dus best wel druk kunnen zijn. Gelukkig kon ik zo opstappen en wegrijden. Ik vond het echt bijzonder. Vanaf dat moment voelde ik ook echt een klik met hem,” vertelt Van der Wal.

Verkoop

Nadat Van der Wal hem een tijdje had gereden, werd besloten dat Perry werd ingezet voor de zorgboerderij waar hij toen stond. “Toch wilde ik graag kijken of ik hem zou kunnen kopen van de eigenaar. In het begin wilde hij daar niks van weten, omdat het echt een toppaard was voor de zorg, maar in de oktober 2014 besloot hij dat hij Perry toch maar aan mij moest verkopen”.

Kliniek

“Op het moment dat ik hem kocht hem klinisch laten keuren, waar hij zonder moeite doorheen kwam. Helaas werd mijn droom een half jaar later ruw verstoord omdat Perry na een half jaar flink kreupel werd. We zijn meerdere mailen naar de kliniek geweest, ze hebben daar onderzoeken gedaan en röntgenfoto’s gemaakt. Op een gegeven moment liep hij zelfs zo slecht dat we dachten dat we hem moesten laten gaan, gelukkig is dat niet gebeurd”, legt ze uit. “Toen zijn ze er bij de kliniek achter gekomen dat hij spat in beide spronggewrichten heeft. Gek genoeg was ik heel blij dat er eindelijk een diagnose was.”

Nooit verwacht

Zelfs toen heeft de amazone geen enkele keren gedacht aan opgeven. “Ik ben me gaan verdiepen in spat en artrose en ben met veel aangepaste trainingen, bewegingsvrijheid, goed voer en supplementen op de plek gekomen waar we nu zijn. We kunnen de laatste tijd weer echt heel veel doen samen. We trainen op L niveau dressuur, zijn op trainingskamp geweest, maken veel buitenritten en houden ons bezig met grondwerk en vrijheidsdressuur. Ik had nooit verwacht dat hij dit nog allemaal zou kunnen doen, ik ben zo blij met hem”, vertelt ze trots.

Van der Wal wil graag meegeven dat je niet te snel moet opgeven als je paard iets mankeert. “Toen bleek dat Perry spat had wilde de staleigenaar hem wel terugnemen om hem vervolgens weer te verkopen, maar geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Ik heb er geen moment over getwijfeld en ben het hele revalidatieproces aangegaan. Je kunt vaak nog heel veel bereiken met paarden die iets mankeren. Misschien niet altijd zoals je gehoopt had, maar het is wel degelijk mogelijk.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Claudia Witte en Fenna ©Kathleen van Winden

Claudia Witte is een van de amazones die deelneemt aan de Hoefslag@Home online dressuurcompetitie. Ook zij wil graag weten waar ze staat met haar twee jonge paarden Luxury en La Luna.

“Ik kan goed begrijpen waarom de wedstrijden in verband met het coronavirus zijn afgelast, maar toch vind ik het best jammer”, vertelt ze.

Zarlette

“Het is allemaal begonnen met een merrie: Zarlette”, begint Witte haar verhaal. “Zij had een blessure aan haar schouder die steeds erger werd, dus toen we de winstpunten voor het M2 binnen hadden heb ik besloten haar terug te trekken uit de sport. Vanaf dat moment ben ik haar in gaan zetten als fokmerrie.”

Het eerste veulen dat Witte uit Zarlette fokte was Carlette. “Ik had ooit een ongeluk gehad met een van de jonge paarden en Carlette was het enige paard waar ik tijdens het herstel op kon en durfde te rijden”, legt ze uit. “Hierna hebben we nog een veulen met Zarlette gefokt, een hengst die we Luxury hebben genoemd. Hem heb ik zelf zadelmak gemaakt en ben ik nu verder aan het opleiden.”

Opvolger

Naast het trainen van de jonge paarden brengt Witte ook nog paarden uit in de hogere dressuursport. “Ik heb ook nog een iets meer ervaren paard: Fenna. Fenna hebben we vijf jaar geleden gekocht, de bedoeling is dat zij uiteindelijk Carlette op gaat volgen. Ondertussen zijn we al een keer Lichte Tour gestart, en dat ging heel erg goed. Als laatste hebben we dan nog La Luna, die willen we zo hoog mogelijk opleiden en de bedoeling is eigenlijk dat ze daarna weer verkocht wordt.”

Subtop

Voordat de coronamaatregelen ingingen reed Witte met Carlette en Fenna fanatiek wedstrijden. “Vaak was dat één keer in de maand, omdat er niet heel veel subtopwedstrijden in Zeeland worden gehouden. De jongere paarden heb ik een of twee keer meegenomen naar de jongepaardenwedstrijden, maar omdat ik geen B mag starten zijn we nog niet officieel gestart.”

Nieuwsgierig

Ook Claudia Witte had zich erg verheugd op het komende wedstrijdseizoen. “De bedoeling was om gewoon lekker te knallen met de jonge paarden. Toch was ik best wel nieuwsgierig hoe ze het in een proef zouden doen, dus heb ik besloten een video op te sturen naar Hoefslag@Home. Ik wilde graag weten wat een jury van mijn paarden en proef vindt, en ik wil graag tips om de komende tijd aan te werken. Het leukste van zo’n wedstrijd is dat er heel veel verschillende mensen meedoen. Er zijn inzendingen uit het hele land, dus het is dan leuk om eens te kijken waar je staat.”

Puntenverschil

Witte besloot zich met beide paarden in te schrijven. “Toen ik het puntenverschil zag, snapte ik in het begin niet heel goed hoe dat kwam. Voor mijn gevoel waren ze wel ongeveer gelijk gereden. Nadat ik de feedback had gelezen snapte ik waar het verschil aan lag. Doordat de juryleden meer tijd hebben voor het beoordelen van een proef, heb ik het idee dat ze meer feedback geven dan bij gewone wedstrijden. Hierdoor is het ook duidelijker waarom ze een bepaald cijfer geven”, legt ze uit.

Minder druk

“Bij de videoproeven ligt er minder druk op, je hebt geen zenuwen omdat je alles op je eigen tempo kan doen. Je hoeft nergens op te letten of op tijd te zijn, je kan gewoon beginnen met filmen als je er klaar voor bent. Toch vind ik normale wedstrijden ook wel wat hebben, je paard hoort ook te wennen aan situaties die niet helemaal vlekkeloos gaan, zoals het uitlopen van een proef, vindt de amazone. “De komende weken blijven we gewoon lekker trainen en zien we wel hoe ver we komen, ik ga sowieso nog een keer een proef insturen.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Kathleen van Winden

Foto: Sabine Timman

Van de vijf Hoefslag@Home competities wist dressuuramazone Joyce Wever er drie te winnen. Het gekke hieraan is dat het voor de amazone helemaal niet de intentie was om bovenaan te eindigen. “Ik zie dit gewoon als een manier om mezelf uit te dagen en te verbeteren”, legt ze uit.

Goede oefening

“Ik had het echt totaal niet verwacht”, geeft Wever aan. “Ik deed met vier paarden mee, omdat het mij wel een goede oefening leek. Natuurlijk had ik wel een beetje op deze percentages gehoopt, maar dat ik drie keer bovenaan sta had ik echt niet aan zien komen. Super leuk dat er zo veel mensen meedoen, er begint echt een competitie te ontstaan nu.”

Hogerop

“Ik heb vroeger op het paard van mijn moeder bij de Junioren gereden, maar daar moest ik helaas mee stoppen toen hij artrose in zijn knieën kreeg. Daarvoor reed ik veel paarden van andere mensen, voornamelijk merries die hun sportpredicaat nog moesten halen. Dat vond ik altijd heel leuk, maar dat gaat maar tot het Z2, dus ik wilde uiteindelijk proberen om hoger te komen. We hebben toen besloten om een eigen paard te kopen, gewoon omdat ik wilde kijken hoe hoog in de sport ik zou kunnen komen. We kochten een driejarige ruin genaamd Handsome. Vlak daarna kwam er nog een heel leuk paard op ons pad: Glad you trust me, en toen had ik er opeens twee. Intussen starten we alweer ZZ-Zwaar en Lichte Tour, en dat gaat super goed.”

Fanatiek

Omdat Wever het ook ontzettend leuk vindt om in de basisklassen te starten, begon ze met het trainen van twee paarden van Ingrid Koonen. “Op dit moment staan er twee paarden van haar bij mij thuis: Duchess Ingrid K en Duke d’Artagan K. Duchess heb ik zadelmak gemaakt in oktober en wilde ik eigenlijk deze zomer in het L2 starten. Duke is nu vijf jaar en heeft al iets meer ervaring met wedstrijden. We hebben nu selecties in het L1 en L2 gereden en meegedaan aan het NK, waar we zesde en achtste werden. Dit paard is een belofte voor de toekomst denk ik.”

Naast paardrijden zit Wever in het laatste jaar van een studie geneeskunde. “Ik red het niet om dagelijks vier paarden te rijden, dus helpt mijn moeder me daarbij. Door de weeks rijd ik er twee, mijn moeder één en krijgt de ander vrij of longeren we die. In het weekend rijd ik ze alle vier en geeft mijn moeder me les. We doen het allemaal samen. Ik ben de fanatiekeling en mijn moeder helpt mij vanaf de grond”, lacht Wever.

Even uit balans

“Ik zie het niet echt als een echte wedstrijd, ik heb ook best lang getwijfeld om mee te doen. Het is een beetje gek, ik moest er even aan wennen. Toen het met Pasen super mooi weer was heb ik toch de knoop doorgehakt en een proef opgenomen. Ik heb er bewust voor gekozen om te proberen de proef in één keer op te nemen, helaas is dat niet helemaal gelukt”, grinnikt de amazone. “Met een van de jonge paarden kwam ik scheef binnen, dus dat moest echt even opnieuw. Tijdens het filmen van een andere proef werd mij zusje, die filmde, in haar been gestoken door een prikbeest. Die was toen even uit balans, en ze stond op een ladder dus dat moest ook even op opnieuw”.

Joyce Wever met Duke © SAB Fotografie

Gedreven

Volgens de amazone zitten er veel voordelen aan een online competitie. “Ik ben heel gedreven als het om wedstrijden gaat, ik mis het ook wel echt moet ik zeggen. Ik zie dit een beetje als vervanging, om mezelf te verbeteren en fanatiek te houden. Voor de rest is het minder spannend. Een van de voordelen is dat je nu zelf kan bepalen hoe lang je inrijdt. Op wedstrijd is het vaak juist net iets te lang of net iets te kort. Met deze manier konden we gewoon lekker losrijden en de proef rijden wanneer we er klaar voor waren. Wat dat betreft is het super paardvriendelijk. Je belast ze zo een stuk minder”, stelt ze vast.

Basis

“Tijdens het trainen ben ik heel erg van de basis. Ik kan ook van mezelf zeggen dat ik erg perfectionistisch ben. Het is echt basis, basis, basis. Ik train dus bijna nooit proefgericht. Vaak kom ik pas op wedstrijden de dingen tegen waar ik tegenaan loop. Vanuit daar richt ik me weer op de oefeningen waar we aan moeten werken, zo zie ik deze competitie ook. Mijn doel was om de hele proef achter elkaar te rijden, en ik kan je vertellen; dat valt best wel tegen. Glad kan ik in de trainingen erg groot inzetten als het om oefeningen gaat, maar in een proef komt er gelijk een andere oefening achteraan. Ik ben er achter gekomen dat dat dus helemaal niet handig is. Tijdens het trainen van Duke krijg ik hem mooi met zijn achterbeen van de grond, maar in de proef raakte ik hem hierin iets kwijt. Ik krijg zo echt inzichten in het trainen, mijn doel is ook om dit te verbeteren voordat ik de tweede proeven ga insturen.”

Wever kon zich goed vinden in de gekregen feedback. “Het kwam precies overeen met het beeld dat ik had, dus het is leuk om daarmee aan de gang te gaan. Het is echt motiverend. Het is anders dan op wedstrijd, maar wel echt leuk”.

Luxe

De komende tijd traint de amazone hard door met de vier paarden. “Met Handsome en  Glad wil ik toch wel proberen om op het hoogste niveau te rijden. Met de trainingspaarden gaan we gewoon kijken hoe ver we kunnen komen. Het leuke is dat de eigenaresse helemaal geen haast heeft met verkopen of fokken, dus we hebben alle tijd en ruimte. Wat dat betreft heb ik echt een ontzettende luxe, dat ik gewoon kan trainen zonder druk. Het zou fantastisch zijn als ik ook met hen Grand Prix kan gaan starten. De tijd zal het uitwijzen.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: SAB Fotografie

Volg ons!

103,368FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer