Authors Posts by Isa Wessels

Isa Wessels

17 BERICHTEN 0 reacties

Foto: Privébezit

Fabiënne van de Kamp rijdt sinds drie jaar een zwarte Welsh Cob genaamd Grand Slam. Ondanks dat ze niet heel fanatiek wedstrijden rijdt, is de amazone vastbesloten om het M te halen.

“Hoefslag@Home is een leuke manier om toch feedback te krijgen op mijn proef”, vertelt ze.

Wales

De amazone rijdt de 15-jarige Grand Slam voor iemand anders. “De eigenaar gaat altijd naar Wales om daar paarden weg te halen. Zodoende heeft hij vier jaar geleden Grand Slam meegenomen. Ik leste vroeger altijd op zijn stal, dus zo ben ik begonnen hem te rijden”,  legt ze uit.

Wedstrijden

Anderhalf jaar geleden begon Van de Kamp wedstrijden te rijden met hem. “Niet heel fanatiek, maximaal één keer in de maand. Soms gaat het heel goed en af en toe gaat het wat minder. Ik merk nu wel dat er een stijgende lijn in zit. We rijden nu in de L1 met winst, dus ik hoop dat ik uiteindelijk in het M kan starten.”

Goede Feedback

De amazone doet, mede ook vanwege de maatregelen rondom het coronavirus, ook mee aan de online-competitie Hoefslag@Home. “Ik mis het wedstrijden wel een beetje, dus deze manier is wel echt leuk om toch nog een beetje het wedstrijdgevoel te krijgen. Ik vind die extra beoordeling en feedback heel fijn en ik kon me er ook in terugvinden. Op het protocol stond dat het aan de haastige kant was, en dat gevoel had ik zelf ook. Het is wel een beetje anders dan normaal, want je rijdt nu thuis in plaats van op een andere locatie. Maar het is wel heel prettig dat je gewoon door kan gaan. Ik heb goede feedback gekregen waar ik zeker mee verder kan.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Foto: MomentsFrozen

De jonge amazone Quincy Bierstedt wist haar D pony Fudge (v. Anjershof) in twee jaar tijd op te leiden naar het Z2. Ondanks dat hij in die twee jaar nooit kreupel of ziek is geweest, ging het daarna snel de verkeerde kant op.

“Ik had nooit kunnen bedenken dat onze wedstrijdcarrière op deze manier zou eindigen”, vertelt Bierstedt.

Fudge

“Maart 2018 kreeg ik mijn eerste D pony Fudge. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik op slag verliefd op zijn kleur en zijn helderblauwe ogen. We begonnen rustig te trainen en besloten na een paar maanden dat we wel klaar waren voor onze eerste wedstrijd in de L. Dat was echt een top idee, want we mochten gelijk een eerste prijs mee naar huis nemen. Sinds die dag heb ik geen wedstrijd gereden waar we geen prijzen wonnen”, lacht de amazone. “Vanaf dat ik begon heb ik alle regiokampioenschappen mogen rijden. Ook de kaderwedstrijden en de meerdaagse wedstrijden waren echt voor ons weggelegd. Binnen twee jaar mochten we Z2 starten, dat was toch wel echt een droom die uitkwam.”

Verkoop

In oktober vorig jaar maakte Bierstedt het lastige besluit om Fudge te verkopen en de overstap naar de paarden te maken. “We hebben hem röntgenologisch laten keuren en daar kwam hij glansrijk doorheen. Hij was helemaal gezond verklaard en klaar om met een jong ruitertje weer in het B te beginnen. In december kwamen de eerste potentiële kopers. Voor hen was het, net zoals bij mij, liefde op het eerste gezicht. We waren onwijs blij dat een jong meisje zo’n goede klik met Fudge had. Ik had er echt een goed gevoel bij”.

Twee dagen na de proefrit werd de pony echter kreupel. “Fudge en ik hadden onze selectiewedstrijd voor de Friese Kampioenschappen, maar tijdens het inrijden voelde ik dat hij anders liep dan normaal. Uiteraard heb ik besloten om ons af te melden. Ik had nooit verwacht dat de daaropvolgende periode zo onzeker en bizar zou worden.”

Kliniek

Bierstedt liet de pony gelijk onderzoeken door een dierenarts. “We hebben Fudge onder begeleiding van onze dierenarts twee weken de tijd gegeven om te herstellen. Wellicht had hij zich verstapt, een spier verrekt of had hij een hoefzweer. Zijn kreupelheid was lastig te verklaren. Via een vriendin van ons zijn we bij een zeer deskundige kliniek in Duitsland terecht gekomen, waar de arts snel handelde en besloot dat Fudge een week op de kliniek moest blijven,” legt ze uit.

“Na een zeer uitgebreid onderzoek bleek dat Fudge een metabole aandoening heeft genaamd EMS (Equine Metabool Syndroom). Dit syndroom wordt gekenmerkt, in Fudge zijn geval, door insulineresistentie waardoor hij hoefbevangen is geraakt. De uitkomst van het bloedonderzoek en de röntgenfoto’s verklaarden dus ook waar Fudge zijn kreupelheid vandaan kwam. In overleg met de mensen daar is toen besloten dat Fudge op speciaal beslag moest worden gezet.”

Herstel

Dat was een spannende tijd voor Bierstedt en haar familie. “We wisten niet hoe hij op het speciale beslag ging reageren of wat de stand van zaken was. Tot we na een aantal dagen een positief telefoontje kregen van de arts; Fudge reageerde goed op het beslag. Hier was ik echt ontzettend blij mee, we waren weer een stapje dichter bij zijn herstel.”

Na een week op de kliniek mocht Bierstedt de pony weer ophalen. “Meteen daarna moest hij een maand op boxrust. We hebben het hooi laten analyseren en hem op een speciaal, suikervrij dieet gezet. In die tijd heb ik hem heel veel liefde en poetsbeurten gegeven, ik merkte echt dat hij genoot van de aandacht. Hij gedroeg zich ook echt keurig, ik denk dat hij voelde dat we hem probeerden te helpen. Na een maand rust mochten we beginnen met opbouwen. In het begin was dat maximaal tien minuten per dag, ondertussen mag hij ‘s ochtends veertig minuten in de paddock, en ‘s avonds veertig minuten stappen.”

Goed nieuws

Een tijdje terug kreeg de positieve amazone goed nieuws. “Fudge zijn röntgenfoto’s zien er goed uit en hij komt er weer helemaal bovenop! Het heeft natuurlijk wel tijd nodig, maar die krijgt hij zeker van ons. We mogen over een week weer beginnen met het rijden opbouwen, en daar ben ik echt heel dankbaar voor”, concludeert ze.

“Ik had nooit kunnen bedenken dat onze wedstrijdcarrière op deze manier zou eindigen. Ons doel voor nu is om Fudge weer gezond, gelukkig en aan het werk te krijgen. Hij geniet echt van de trainingen, de bos- en strandritjes. We hopen dat hij in 2021 gewoon weer met ons mee op pad kan. Hij heeft gelukkig een goede prognose gekregen, maar het was een bizarre en onzekere tijd voor ons allemaal.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FrozenMoments

Ondanks dat de wedstrijden de komende tijd niet doorgaan, zit Grand Prix-amazone Laura Quint niet stil. Zo traint ze dagelijks nog tussen de vijf en zeven paarden en maakte onlangs de overgang van Young Riders naar de U25.

“Ik hoop voor iedereen dat we straks de draad weer op kunnen pakken”, vertelt ze.

Edison

Vorig jaar heeft de amazone met Edison (v. Johnson) de overstap naar de U25 gemaakt. Ondanks de maatregelen rondom de coronacrisis probeert ze normaal te blijven trainen. “We hebben alle paarden aan huis, dus ik kan gelukkig nog normaal doortrainen. Wat dat betreft mag ik mezelf echt gelukkig prijzen. De wedstrijden gaan natuurlijk niet door, en dat heeft wel invloed op het dagelijks leven en de trainingen. Niemand weet precies waar we aan toe zijn. Normaal train je altijd richting een wedstrijd of met een seizoensgericht doel, maar nu mis je dat. Je kan nu niet naar een bepaalde piek toe trainen. We focussen ons nu weer op de basis en sleutelen aan de oefeningen waar nodig.”

Opleiding

Quint vindt in ieder geval dat je positief moet blijven. “Ik heb nu gelukkig wel de tijd om mezelf en mijn paarden meer te ontwikkelen. Het geeft me de ruimte om oefeningen meer te bevestigen om zo, ondanks deze onzekere tijden, toch verder te komen met het opleiden van de paarden,” legt ze uit.

Instructie

“De rest van de dag ben ik druk in de weer met het zoeken naar paarden, het bestuderen van video’s en het onderzoeken naar wat mijn klanten precies willen. Daarnaast begeleid ik nog een tweetal jeugdamazone’s tijdens deze coronacrisis. Dit doen we door middel van een Pixio-verbinding, zodat ik ze op afstand instructie kan geven.

Handel

Quint vertelt dat de handel de laatste tijd in een stroomversnelling is geraakt. “Ik heb inmiddels al een aantal paarden naar het buitenland verkocht, die mensen waren er heel blij mee. Zij hebben mij ook aangeraden bij andere mensen, en die ook weer bij andere mensen. Zo is het balletje gaan rollen,” vertelt ze.

“Ik heb op dit moment nog twee 5-jarigen die staan te trappelen om mee te mogen naar de jongepaardencompetities, om ze wat ervaring op te laten doen. We blijven met een positieve blik kijken naar morgen, al staat alles nu een beetje stil.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Privébezit

 

 

 

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Drie jaar geleden begon Joan Cornelissen met het rijden van de bruine ruin George Alfonso. Ze hadden beide geen wedstrijdervaring toen ze begonnen,  toch zijn ze nu al aan het trainen voor het ZZ-licht.

“Het gekke is dat ik nu alleen nog maar meer wil,” vertelt de amazone.

Fons

“Een boer in de buurt had toevallig een paar leuke paarden staan, dus daar ben ik drie jaar geleden begonnen met het rijden van Fons”, legt Cornelissen uit. “Het was echt zo’n boerenpaard. Heel normaal, standaard bruin maar super lief. Absoluut geen paard waar iedereen tegenop kijkt, maar hij kan goed lopen en wil graag voor je werken. Toen ik hem ging rijden kon hij alleen stap, draf en een klein beetje galop. Hij was ook redelijk snel bang, wat ik terugzag in het rijden. Zelf had ik ook geen ervaring met zulke paarden. Ik reed altijd recreatief en heb heel vroeger wat wedstrijdjes op de manege gereden. Ik zei altijd dat ik net zo veel kon als hij: stap, draf en galop”, lacht de amazone.

Fanatiek

“Ik ben best wel fanatiek en ik wil graag leren. Van de eigenaar van Fons mocht ook alles. Hij vroeg of ik op wedstrijd wilde, en toen ik daarmee instemde kocht hij een auto en een trailer zodat hij ons kon brengen. Je kan het zo gek niet verzinnen en het mocht van hem. Dus toen besloot ik dat ik ook wilde gaan lessen. Ik vond een instructeur die net zo fanatiek was als ik, hij heeft mij door het hele proces heen gesleept. Toen het trainen steeds beter ging, besloot ik dat het maar eens tijd was om fanatiek wedstrijden te gaan rijden.”

Wedstrijd

De eerste wedstrijd ging niet helemaal zoals gepland. “Op mijn allereerste wedstrijd kwam ik er achter dat Fons het doodeng vond als er andere mensen tegelijk met ons reden. Thuis reed ik altijd alleen, dus dat was hij niet gewend denk ik. Op een gegeven moment gingen we zo hard over het terrein, dat de hele wedstrijd werd stilgelegd”, grinnikt de amazone. “Ik stond echt voor schut en vroeg me af waar ik aan begonnen was.”

Maar ze gaf niet op. “Ik ben heel hard door gaan trainen, en niet zonder resultaat. Vlak voor de coronacrisis heb ik mijn derde Z2 wedstrijd gestart. Ik haalde 69.7% en ik was echt super trots. Het gaat echt super goed en ik ben heel erg gemotiveerd om door te trainen voor het ZZ-licht. Natuurlijk ligt dat nu even stil, dat vind ik helemaal niet erg, want nu gaan we gewoon lekker naar het bos! Hij is inmiddels zo braaf en lief, het is echt mijn maatje geworden.”

Slipjas

De amazone ziet de toekomst rooskleurig in. “Het is niet mijn paard, dus ik hoop dat hij niet verkocht wordt. Dat zou wel echt jammer zijn, ik doe alles voor hem en hij voor mij. Met de dingen die hij nu laat zien kunnen we sowieso de subtop halen. Als ik ooit een slipjas mag gaan kopen, ben ik al helemaal blij. Ik ben nog steeds verbaasd dat we dit allemaal geflikt hebben en ik had dit nooit durven dromen. Het M was al een te gekke prestatie en het Z had ik al helemaal nooit verwacht. Het gekke nu is dat ik alleen nog maar meer wil.”

Veulen

Het opleiden van een paard is Cornelissen goed bevallen. “Er staat nog een merrie bij de boer waar ik ook wedstrijden mee gereden heb. Helaas heeft zij een blessure en kunnen we niet meer starten, dus we gaan met haar fokken. Als het goed is wordt dit veulen uiteindelijk mijn veulen, en ik hoop stiekem dat dit mijn eerste toppaard gaat worden. We laten haar dekken door de hengst Desperado, omdat die hele fijne karakters doorgeeft. Het was voor mij dan ook een geluk bij een ongeluk dat hij weer vers beschikbaar is nu.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

jeremy kim jacobi

Gisteren is de online-dressuurcompetitie Hoefslag@Home van start gegaan. Instructrice, jurylid en Grand-Prix-amazone Kim Jacobi is één van de juryleden die de proeven gaat beoordelen. “Je kan je nu meer focussen op je eigen doelen, er ligt minder druk op”, legt ze uit.

Protocol

“Ik vind het een leuk initiatief voor mensen die nu niet op wedstrijd kunnen maar wel graag willen weten waar ze staan in de training”, concludeert Jacobi. “Door middel van video’s kunnen we ze tips geven over waar ze aan kunnen werken, of waar nog uitdagingen liggen. Het protocol van Hoefslag@Home is uitgebreider dan een normaal protocol, omdat er onderaan meer ruimte is voor opmerkingen. Normaal gesproken is het gebruikelijk dat je in een paar zinnen opschrijft wat je van het totaalbeeld vindt, maar nu heb je ruimte om uitgebreider op de proef in te gaan. Natuurlijk houd je dezelfde basis aan, maar je kan zo wel iets meer je instructiekant er bij betrekken. Ik denk dat de meeste ruiters dit wel fijn vinden.”

Positie

Ondanks dat het concept nieuw is, denkt Jacobi dat het beoordelen van een video prima te doen is. “Je kan natuurlijk veel zien op beeld, en het wordt ook gefilmd vanuit de positie waar je normaal gesproken zit als jury. Maar het scherm is wel kleiner dan je gezichtsveld is. Ik denk dat je een goed beeld krijgt van het totaalplaatje. Het geeft een realistisch beeld van hoe iemand bezig is met rijden en trainen. Ik verwacht niet dat het ver van de werkelijkheid af staat omdat je bijvoorbeeld dingen niet kan zien. Tot nu toe is mijn ervaring dat je er prima mee uit de voeten kan”, vertelt ze.

Ontwikkeling

De amazone betwijfelt of online wedstrijden de reguliere wedstrijden vervangen. “Ik denk niet dat je dat moet willen. Het samenkomen met andere ruiters, met je paard ergens naartoe gaan en dat stukje competitie maken de paardensport juist af. Ik denk dat je naar elkaars wedstrijden moet blijven kijken en dat stukje sociale contacten niet moet verliezen. Het moet een onderdeel blijven van de sport. Anders wordt het wel erg individueel, en dat lijkt me geen goede ontwikkeling.”

Positief

Ondanks dat Jacobi nu zelf ook niet op wedstrijd kan, is ze nog fanatiek aan het trainen. “Je kan nu lekker even wat puzzelen en uitproberen. Je bent geneigd om zo wat meer af te wisselen, ik ga bijvoorbeeld wat vaker met de paarden naar het bos. Het biedt nieuwe perspectieven en uitdagingen, ik denk dat dat wel goed is voor je eigen ontwikkeling. We moeten niet alleen maar kijken naar alle negatieve dingen die er momenteel spelen, daar heb je niks aan. Probeer zo veel mogelijk het positieve er uit te halen. Word creatief met trainen en zoek grenzen op die je normaal nooit op zou durven zoeken. Mijn ervaring is dat je er een stuk innovatiever wordt, want je moet jezelf toch echt redden op zo’n moment.”

Tips

Jacobi heeft nog een paar tips voor de mensen die mee willen doen met Hoefslag@Home. “Ik vind het fijn om paarden te zien die mooi van achter naar voren gereden worden. Een stukje plezier en harmonie vind ik ook heel belangrijk. Leg er vooral niet te veel druk op en zie het als een oefening. Het is natuurlijk in competitieverband, maar ik denk dat je je beter gaat focussen als je voor jezelf een doel voor ogen hebt. Bedenk bijvoorbeeld dat je goed op de letters wil rijden, of je benen stil wil houden. Let even niet op je score, ga rijden op gevoel. Focus je op plezier hebben en op je eigen doelen. Het resultaat is maar bijzaak!”

Een deel van de opbrengst van Hoefslag@Home gaat naar Sportfonds Parapaard. “Ik heb aangeboden om het jureren kosteloos te doen. Ik wil graag dat mijn deel ook aan het goede doel geschonken wordt,” sluit ze haar verhaal af.

Wil je ook graag meedoen aan deze thuiswedstrijd? Dat kan! Klik hier voor de spelregels en informatie.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Foto: Hannah Verhoeven

Ansjel van Brakel had twee doelen met haar Tinker Jesse: rijden in het Z en het sportpredicaat bemachtigen. Toen deze doelen afgelopen jaar behaald waren, gingen ze opzoek naar een nieuwe uitdaging. Deze nieuwe uitdaging vonden ze in TREC. “Het enige wat mij in het begin tegenhield was mijn richtingsgevoel”, lacht ze.

Jesse

“Ik heb een Tinker: Jesse”, vertelt de amazone. “Ik kocht hem toen hij twee weken oud was, hij is nu bijna dertien. Ik rijd voornamelijk dressuur met hem. Van kleins af aan was mijn droom al om een keer in het Z te starten, ik was dan ook ontzettend blij dat ik vorig jaar de punten voor het Z wist te bemachtigen. Dat was zó gaaf!

Sportpedicaat

Ondertussen begon het bij de amazone te kriebelen om hem te laten keuren. “Ik was heel nieuwsgierig naar wat hij daar ging doen en ik wilde heel graag weten onder wat voor type Tinker hij valt. Een van mijn doelen was het behalen van zijn sportpredicaat, het is toch vet als je die aan de muur hebt hangen!”, lacht ze. “Bij de reguliere keuring behaalde hij zijn 1e premie en werd hij dagkampioen, bij de daaropvolgende centrale keuring werd hij Nederlands kampioen. Toen had ik opeens naast een sterpredicaat ook het sportpredicaat te pakken.”

Doelgericht

De klasse Z én het sportpredicaat waren dus binnen voor de combinatie. “In het najaar had hij al mijn dromen waargemaakt. Sterker nog, hij is er overheen gegaan. En toen moest ik bedenken wat we nu wilden gaan doen. Ik vind het belangrijk dat je doelgericht, afwisselend en functioneel traint, je bewust bent waar je mee bezig bent. Dit vind ik juist heel leuk, het past goed bij Jesse en mij. Maar, je moet niet uit het oog verliezen dat je rijdt voor de liefde van je paard, en voor je plezier. Dat is de basis. Dat moet je goed in de gaten houden, en dat lukte. Maar nog steeds miste ik dat gevoel om een doel te hebben, ik heb iets nodig waar we naartoe kunnen werken,” legt Van Brakel uit.

Update

“De afgelopen jaren deelde ik elke maand een update waarin stond waar ik mee bezig ben en wat mijn doelen zijn. Toen ik daarmee stopte kwamen er veel vragen, dus toen heb ik gezegd dat ik doelen en berichtjes even had losgelaten. Daar kreeg ik een reactie op van een van mijn leerlingen. Zij stuurde mij een appje met de vraag of ik open stond voor een nieuwe discipline: TREC. Zij doet dat al ruim tien jaar en is er ook Nederlands Kampioen in geweest. Dus zo begon het balletje te rollen.”

TREC

Van Brakel ontdekte dat TREC echt bij haar en haar paard past. “Zijn conditie is natuurlijk super goed, dus we begonnen langzamerhand met trainen. Het moeilijke onderdeel vind ik het kaartlezen”, grinnikt Van Brakel. “Dat was ook het enige wat me tegenhield, tegelijkertijd vind ik het een interessante uitdaging. Mijn leerling helpt mij hierbij en geeft me allemaal goede tips die ik kan toepassen bij het trainen,” vertelt ze.

“Op dit moment wil ik me lekker gaan verdiepen in TREC. Wat clinics rijden, trainen en hier en daar een wedstrijdje starten. Het lijkt mij vet om dit op wedstrijdniveau te kunnend doen en er gewoon heel goed in te worden. Dat is wel nog een doel. Voor de rest is het plan om lekker door te gaan met de dressuurwedstrijden, maar TREC staat voorlopig op nummer één.”

 

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Hannah Verhoeven/ Foto Verhoeven

0 10220
Foto: Omica Fotografie

Ruim drie jaar geleden kreeg Anna-Marie Antonisse haar zwarte paard Tuschinski’s Yana. Helaas kwam ze er thuis achter dat er niks met de merrie te beginnen viel. Na een lange weg zijn ze ondertussen in het M beland. “Onze eerste wedstrijd was echt een overwinning”, vertelt de jonge amazone.

Eigen paard

“In 2016 werd ik te groot voor mijn leasepony dus besloten we dat het tijd was om voor een paard te kijken”, begint de amazone te vertellen. “We zochten niet specifieks naar iets speciaals, ik wilde gewoon een paard waar ik lekker op kon rijden. Uiteindelijk kwamen we uit bij Tuschinski’s Yana. De toenmalige eigenaren vertelden dat er al heel lang niks meer met haar gedaan was. Op het eerste oog leek het ons een leuk en fijn paard, en ook de afstamming was niet verkeerd. Dus we besloten haar te kopen.”

Anders voorgesteld

Helaas gedroeg Yana zich heel anders dan Antonisse verwacht had. “Toen ze eenmaal bij ons thuis stond kwamen we er achter dat het een heel ander paard was dan we dachten. Ze liet weinig toe en vertrouwde ons en de omgeving niet. Longeren ging nog wel, maar als ik er op ging zitten werd ze ontzettend bang. Ze stond alleen maar op haar achterbenen en er viel niks mee te beginnen. Op die momenten zaten we wel even met onze handen in het haar. We vonden dat best spannend. Het was ons eerste eigen paard, dat hadden we ons heel anders voorgesteld.”

Hooggevoelig

Antonisse en haar familie probeerden van alles om het vertrouwen van de merrie te winnen. “Grondwerk, voerbeloningen, niks hielp. Zodra ik er opstapte ging het weer mis. Ondertussen waren we op het punt dat we er over dachten om haar weer te verkopen, want zoals het ging was het voor ons beide niet leuk. Totdat we gingen lessen bij een instructeur. Hij vertelde dat Yana waarschijnlijk hooggevoelig was en heeft mij geholpen met het rijden en het vertrouwen opbouwen. We konden steeds meer samen en ook het rijden ging een stuk beter. We pakten alles stapje voor stapje aan. Als ze iets ‘normaals’ deed, zoals wegstappen, dan beloonde ik haar alsof we de proef van ons leven hebben gereden. Zo kreeg zij ook weer plezier in het werken.”

Debuut

Het trainen ging uiteindelijk zo goed dat de combinatie besloot te gaan starten. “In juli 2017 maakten we ons wedstrijddebuut in de B. We haalden drie winstpunten en we mochten een eerste prijs mee naar huis nemen. Dit was een hele overwinning voor ons, omdat we nog helemaal niet zo lang een combinatie waren. Sterker nog, we hadden beiden nog nooit wedstrijden gereden. Ik vond het zo speciaal!”, vertelt de trotse amazone.

Talentenplan

“In september 2017 hebben we selecties gereden voor het Jeugd Stimuleringsplan. Ik wilde heel graag hogerop komen en het JSP leek mij een goede manier om naar boven te klimmen. Het kwam redelijk onverwachts, want officieel mocht ik nog geen selectie rijden omdat ik nog geen L geklasseerd was. Maar op een of andere manier mocht ik toch meedoen en ik was geselecteerd. Uiteindelijk heb ik daar mijn overstap naar het L1 gemaakt”.

Overstap

Het vertrouwen groeide en ook het rijden ging steeds beter. “In september 2018 wilde ik graag de overstap maken naar het Hippisch Trainings Centrum. Dat is ook een talentenplan, maar dan landelijk. Daar heb ik de overstap naar het L2, en uiteindelijk de M2 gemaakt. We hebben daar heel veel mooie dingen mogen doen, zoals lessen bij Partrick van der Meer en een clinic volgen bij een Olympische ruiter uit Spanje. Hele gave dingen waar ik nooit van heb durven dromen.”

Ingespeeld

Ondertussen zijn de winstpunten voor het M2 ook al binnen. “In september 2019 hebben we de overstap gemaakt naar een andere locatie van het Hippisch Trainingscentrum, omdat ik graag les wilde hebben van een andere instructeur. Sindsdien gaat het rijden nog beter. We zijn klaar om M2 te gaan starten.”

Antonisse haar doel de komende tijd is extra genieten met haar paard. “Met Yana gaat het heel erg goed. Ze is nog steeds wel wat angstig, maar we zijn zo op elkaar ingespeeld dat ik aanvoel wanneer ze iets eng vindt. Ik ken haar door en door. We proberen zo hoog mogelijk te komen, ik denk dat het ZZ-licht er sowieso wel inzit. We gaan gewoon door tot zij aangeeft dat ze niet meer kan of wil. Daarna mag ze lekker genieten van haar pensioen. Dat heeft ze verdiend!”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Omica Fotografie

0 7486
Foto: FFama Foto's

De 17-jarige Nungka Schefer is chronisch ziek en wordt elke dag wakker met veel pijn. Ondanks dat heeft de amazone zich ten doel gesteld dat ze haar paard op wil leiden tot het Z. “Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil ga ik toch door”, vertelt ze.

Ziek

Schefer is nu bijna tien jaar chronisch ziek. “Ik heb veel verschillende aandoeningen; mijn maag-darmstelsel werkt niet, ik heb de ziekte van Crohn, chronische pijn en mijn gewrichten zitten niet goed vast. Hierdoor heb ik verzwakte benen, waardoor ik tijdens het rijden nauwelijks hulpen kan geven. De afgelopen drie jaar waren heel zwaar. Ik heb veel in het ziekenhuis gelegen en heb heel veel revalidatietrajecten gevolgd”, legt ze uit.

Sterre

“Ik reed vroeger altijd op een manege, maar werd bang toen ik een keer van een paard ben gevallen. Ik heb toen besloten om een tijdje een pauze te nemen, maar juist in die periode werd ik ziek. Toch kon ik het paardrijden niet loslaten, dus ik besloot weer te beginnen met rijden. Mijn gezondheid ging steeds meer achteruit, dus ik had steeds meer aanpassingen nodig. Ik heb weinig kracht in mijn benen, dus ik begon met het rijden met twee zweepjes, sporen en ben ik nu aan het kijken voor magnetische beugels. Nadat ik weer een tijdje op de manege had gereden begon ik met het rijden van paarden van eigenaren. Dat werd steeds lastiger, omdat mijn gezondheid steeds meer achteruit ging. De ene dag kon ik alles, en de andere dag kon ik niks. Dat vond ik echt heel moeilijk.”

De amazone wilde absoluut niet stoppen met rijden, dus besloot ze haar eigen tinker te kopen: Sterre. “Mijn paard is de reden dat ik s’ochtends opsta. Als ik wakker word, heb ik gelijk pijn. Er zijn soms dagen dat ik huilend wakker word van de pijn. Als je dan niks hebt om naar uit te kijken, dan blijf je gewoon liggen. Ik moet altijd plannen en ik heb altijd hulp nodig. Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil, ga ik toch door. Mijn doel is om met Sterre in het Z te rijden, dan heb ik écht wat neergezet.”

Blog

Vanaf de buitenkant is het vrijwel niet zichtbaar dat Schefer ziek is. “Als mensen me zien lopen, hebben ze vaak niet door dat ik ziek ben. Ze zien niet dat mijn benen minder goed werken, en dat ik altijd pijn heb. Ze zien wel dat er íets niet klopt, omdat ik een sonde heb. Maar ze hebben niet door dat het erger is dan het lijkt vanaf de buitenkant. Mensen snappen het niet. Daarom heb ik besloten een blog bij te gaan houden.  Ik schrijf over hoe het is om op zo’n jonge leeftijd ziek te zijn, maar toch de paardensport in te willen. Ik heb heel veel moeten aanpassen en opgeven, ik wil dat mensen dat begrijpen. Het moet meer open worden. In het begin ging de blog vooral over ziek zijn, maar nu heb ik een tijdje geleden de switch gemaakt om meer positieve dingen te plaatsen. Ik wil laten zien hoe moeilijk sommige dingen zijn, maar vooral ook hoe ik ze oplos. Het is echt niet makkelijk en ik moet er heel veel voor laten. Maar ik heb er voor gekozen om de paardensport in te gaan, dus nu ga ik er ook vol voor!”

Doel

Schefer legt uit dat het trainen nu op een laag pitje staat, door het coronavirus. “Ik heb een heel zwak immuunsysteem, als ik corona krijg lig ik waarschijnlijk op de intensive care. Dus ik ga nu drie keer per week naar stal, en de rest van de week wordt Sterre verzorgd door hele lieve stalgenoten. Normaal gesproken probeer ik vijf keer in de week een half uur te rijden, en één keer in de twee weken heb ik les van Ingrid Gerrtisen. Zij kijkt mee met hoe ik het rijden makkelijker voor mezelf kan maken.  Er zijn weken dat dat goed gaat, maar er zijn ook weken dat mijn benen echt niet meewerken. Ik weet van mezelf dat ik ook niet meer moet doen dan ik aankan, want dan heb ik de dag erna dubbel zoveel pijn. Als ik over mijn grens ga, moet ik de vier dagen daarna bijkomen, dus dat probeer ik te voorkomen.”

De amazone wil graag haar verhaal delen. Ze wil laten zien dat mensen vooral door moeten gaan als iets niet lukt. “Mijn doel met Sterre is binnen nu en een paar jaar het Z te bereiken, en ik wil heel graag mijn Instagram account laten groeien. Ik wil mensen inspireren en aanmoedigen dat je nooit moet opgeven, ook al is de weg ernaartoe ontzettend zwaar”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FFama Foto’s

 

 

 

 

 

 

0 6688

Toen Amber Smit nog maar 10 jaar oud was begon ze met het verzorgen van de gelijknamige pony Amber, die van haar tante was. Na het overlijden van haar tante kreeg ze te horen dat de pony naar de slacht moest.

Smit zette alles op alles om de pony te redden. “Het is echt niet altijd even makkelijk geweest”, vertelt ze.

Trauma

Toen Smit 10 jaar was begon ze, samen met haar zus, met het verzorgen van de voskleurige pony. “Mijn tante was in die periode erg ziek, en aangezien wij op Ameland wonen moest ze vaak naar de wal voor controles. Uiteindelijk namen wij bijna de hele zorg van Amber op ons, wat niet altijd even makkelijk was. Het was best een pittige pony. Ze had een super karakter, maar ze heeft door de jaren heen verschillende trauma’s opgelopen. Als je te snel bewoog of er gebeurde iets, dan raakte ze heel snel in paniek,” legt ze uit.

“Zes jaar geleden is mijn tante overleden en hebben mijn zus en ik de volledige zorg van Amber op ons genomen. Het was bijna niet te doen. Ze vond alles eng en was bang voor de normaalste dingen, zoals geaaid worden, vaststaan en borstelen. Toen hebben we besloten om het heel anders aan te pakken. We lieten haar los staan als we haar gingen poetsen en luisterden heel goed naar wat zij wilde. Toen ging het al een stuk beter.”

Bijzonder moment

Alles ging goed, tot op een dag de eigenaar van haar weiland overleed. “Er is toen achter onze rug om besloten dat Amber naar de slager moest, ik was er kapot van, maar gelukkig is het niet zover gekomen”, vertelt Smit. “Diezelfde avond zijn mijn ouders, zonder dat ik het wist, naar de ouders van mijn tante gegaan om de pony te kopen. De dag erna stelde mijn vader voor om even een rondje te gaan rijden met de auto. Een beetje gek, maar ik zocht er niks achter. We stopten uit het niets bij het weiland van Amber en we stapten uit. En toen kwamen de woorden: ‘Ik heb haar gekocht, voor jou!’ Het was echt een bijzonder moment!”

Keuzes

Toch ging niet alles zonder slag of stoot. “Amber kwam bij onze buurman te staan, en dat was de beste keuze ooit. Ze veranderde van zielige pony, naar een super blije en lieve pony. Ze begon steeds meer te ontspannen en kreeg beetje bij beetje het vertrouwen in mensen terug. Soms ging vier keer iets goed, en was ze de vijfde keer weer helemaal in paniek. Dat was echt niet leuk en ik ben er ook wel vaak verdrietig om geweest, want ik wist dan gewoon niet wat ik verkeerd deed. Ons doel voor nu is niks meer dan genieten en dingen doen die ze leuk vindt. Ze is ondertussen 24, en ik wil ervoor zorgen dat ze van haar laatste jaren kan genieten,” sluit ze haar verhaal af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Privébezit

0 5617
Foto: Rosaly Sluiter

Julia van Bruchem start met haar tinker B-Star in het Z. Dat blijft vaak niet onopgemerkt, want iedereen wel een mening over haar koudbloed.

“Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk van een warmbloed, maar toch voert hij de oefeningen prima uit”, vertelt ze.

B-Star

“Ik heb B-Star eerst een paar jaar verzorgd voordat ik hem kocht”, begint de amazone haar verhaal. “Hij was van een meisje dat er niet heel veel meer mee deed, dus ik nam de hele verzorging op me. Toen ik langzamerhand helemaal gek op hem werd, kwam het moment dat ze hem wilde verkopen. In eerste instantie was het helemaal niet de bedoeling dat ik hem zou overnemen, maar ik had het gevoel dat ik hem niet kon laten gaan. Na lang zeuren bij mijn vader mocht het eindelijk. Vanaf dat moment had ik opeens een eigen paard”.

Wedstrijden

Van Bruchem verplaatste het paard naar een stal in de buurt, waar bijna iedereen wedstrijden reed. “Iedereen in mijn omgeving had een startkaart, en toen begon het bij mij ook te kriebelen. Toen ook mijn instructeur zei dat we het prima konden, heb ik toch besloten om een wedstrijd te gaan proberen. Dat ging zo goed dat ik niet meer gestopt ben”.

Vooroordelen

De amazone merkt dat er veel vooroordelen zijn over starten met een koudbloed. “Ik heb er heel lang over gedaan om door de B heen te komen, zeker een dik jaar. Het M ging veel sneller, ik denk omdat ze me daar wat serieuzer namen. Er zijn veel vooroordelen over ons. Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk wat een standaard dressuurpaard heeft, maar hij doet de oefeningen gewoon keurig. Ik word ook regelmatig benadeel; ik heb wel eens een jury gehad die zei dat ik beter kon stoppen met wedstrijden rijden. Of dat mensen me een beetje belachelijk maakten tijdens het losrijden. Dat maakt het extra leuk als ik vervolgens hogere punten rijd”, lacht ze.

Stimuleren

Van Bruchem benadrukt dat je wel stevig in je schoenen moet staan om dressuur te rijden met een koudbloed. “Ik krijg regelmatig berichten op Instagram van mensen die willen starten met hun koudbloed, maar het gewoonweg niet durven. Mijn doel is om juist te stimuleren om het wel te doen. Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig geweest door de reacties die ik heb gekregen. Of wanneer ik weer eens onderaan eindig, terwijl een warmbloed die bokkend de baan doorgaat, eerst wordt. Dit soort dingen horen er bij, maar je moet je er gewoon niks van aantrekken.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Rosaly Sluiter

Volg ons!

102,180FansLike
0VolgersVolg
7,058VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer