Authors Posts by Webredactie

Webredactie

3380 BERICHTEN 0 reacties

Vorige week werd bekend dat de Afrikaanse paardenpest heerst in Thailand. De Nederlandse voedsel en waren autoriteit heeft nu aangegeven dat er geen paarden meer mogen ingevoerd vanuit Thailand. Ook niet als deze doorgevoerd worden naar een ander land in de EU.

Dodelijk

De Afrikaanse paardenpest is zeer dodelijk. Vooral voor paarden. Maar liefst 90% van de geïnfecteerde paarden overleeft het niet. Voor muildieren ligt dit percentage op 50% en voor ezels geldt een sterfte van 10%. De ziekte wordt overgebracht door een bijt van een insect.

Eerste keer

Het is de eerste keer dat in Thailand sprake is van de Afrikaanse paardenpest. De ziekte brak uit in het Noorden van het land. Vorige week was er al sprake van 42 omgekomen racepaarden op verschillende stallen. Daarop werd in een gebied van 150 kilometer rondom de stallen een reisverbod in gesteld. De teller van paarden die de ziekte niet hebben overleeft staat inmiddels al boven de 100

Bron: NVWA/ Horsetalk

 

 

 

Renée Schefczyk en Eikenhorst's Must Have.

Eigenlijk dacht Renée Schefczyk dat ze naar een paard moest gaan zoeken op het moment dat ze 18 werd. “Maar ik had er nog zo veel plezier met mijn pony Eikenhorst’s Must Have (v. Samba Boy), dat ik het maar gewoon met hem ging proberen”, vertelt ze. Dit pakte goed uit: twee jaar later staat de combinatie op het punt hun Z1-debuut te maken tussen de paarden.

Sterkere concurrentie

“Eigenlijk was het enige dat ik mijn eisen wat bij moest stellen”, vertelt ze vrolijk. “Bij de pony’s rijd je wat makkelijker naar hogere punten. Bij de paarden is het echt wel een stuk moeilijker qua concurrentie. Het verbaasde me eigenlijk wel dat het zo goed ging.” Recent startte de combinatie in Raalte voor de laatste keer in het M2. “Bij zulke wedstrijden wil ik gewoon een fijne proef rijden en laten zien wat ik thuis heb geoefend. Dan zie ik wel hoe het eindigt. Zo’n wedstrijd met finale is gewoon een grote wedstrijd, maar we mochten in Raalte door naar de finale dus dat was wel extra leuk. Ik heb het idee dat heel veel juryleden er wel doorheen kijken dat je met een pony start.”

Zelf beleerd

“Ik heb op het moment twee pony’s en een paard, die heb ik allemaal gekocht toen ze nog niets konden”, vervolgt de amazone. “Ik vind het fijn dat ik de paarden dan helemaal naar mijn hand kan zetten, omdat niemand anders er al wat mee gedaan heeft. Toen ik Eikenhorst’s Must Have zag, wist ik gelijk dat ik hem wilde hebben. Vandaar ook zijn naam!”, lacht Schefczyk. “Ik heb hem zelf helemaal beleerd, en ondertussen maken we binnenkort ons Z1-debuut. Ik heb nog nooit een pony gehad die zó werkwillig is als hij. Must Have doet altijd zijn best en let zo enorm op mij. Dat vind ik echt bizar, hij heeft eigenlijk nog nooit een stap verkeerd gezet. Hij is in de omgang eigenlijk echt een boefje, echt een clown. Maar zodra je gaat rijden heeft hij echt alle aandacht op jou. Als je hem nieuwe dingen leert kan hij het de volgende dag al.”

Toch een paard

“Ik heb bijna een jaar geleden toch een paard gekocht, namelijk DJ Tiësto”, vervolgt Schefczyk over de paarden die ze op stal heeft staan. “Hij was ook nog niet zadelmak. Mijn droom met hem is toch om Nederlands Kampioen te worden, daarvoor wilde ik toch wel graag een paard. Ik heb hem net zadelmak laten maken en nu ben ik hem zelf wel alles aan het leren. Dit indoorseizoen hoop ik met hem te starten in de B. Ik vind het fijn om rustig op een laag niveau te beginnen. Maar dan gaan we al wel de selectiewedstrijden rijden!”, klinkt het enthousiast. “Ik vind het leuk om vanaf het begin af aan al successen te behalen. Maar daar heb je natuurlijk zeker niet per sé een paard voor nodig. Ook met mijn pony’s heb ik tussen de paarden twee keer op de Gelderse Kampioenschappen gereden. In het M1 reden we zelfs ook mee op het NK.”

Wedstrijdgericht

Ten slotte staat er nog een tweede pony bij Schefczyck op stal. “Met Ferrari rijd ik ook tussen de paarden, maar ben ik nu wat meer mee aan het springen. Hij mag ook naar het Z dressuur, maar dat kost bij hem iets meer tijd. Dus ik dacht, ik ga er mee springen. Ik vind het springen voor de afwisseling wel heel erg leuk, ik vind het belangrijk dat ze niet de hele tijd dressuur hoeven te lopen. Wel merk ik dat ik echt een dressuurruiter ben, en ik ben ook wel heel wedstrijdgericht. Als ik weet dat ik ergens niet heel ver mee ga komen, dan is het toch niet helemaal mijn ding. Voor de afwisseling vind ik het springen heel erg leuk om te doen, de dressuur is voor mij meer voor de sport”, geeft ze toe.

Samen op hoger niveau

Met Eikenhorst’s Must Have wil Schefczyk wel graag doorklimmen naar het hogere werk. “Mijn instructeur zegt wel dat hij daar ook echt aanleg voor heeft; hij heeft heel veel talent voor de verzameling. We gaan gewoon kijken hoe ver we kunnen komen. Hij is pas 6, dus we gaan gewoon rustig aan verder werken. We blijven gewoon lekker wedstrijden rijden. Dat vind ik dan ook het allerleukst, dat je vanaf het begin begint met een paard en dan samen steeds op een hoger niveau komt. Ik hoop dat we in ieder geval hoger kunnen komen dan het Z2, maar ik vind het lastig om in te schatten. Hij pakt het wel heel erg goed op. Het is natuurlijk heel fijn dat hij zo makkelijk de verzameling in kan, want dat wordt in de hogere klassen steeds belangrijker. Ik denk dat hij vooral potentie heeft voor de galopstukken. In zijn draf moet hij nog sterker worden, maar daar hebben we natuurlijk nog de tijd voor.”

Toekomst

Of de amazone carrière in de paardenwereld wil maken met al haar paarden? “Ik heb er wel vaak over nagedacht”, geeft ze aan. “Komend jaar ga ik wel studeren, en niet in de richting van de paarden. Maar ik heb wel altijd gedacht dat ik wel graag wat paarden op stal wil hebben die ik zadelmak maak of doortrain. Voor mij zijn de paarden wel iets meer dan alleen hobby. Op zich heb ik er thuis wel de ruimte voor, dus dat zou wel heel leuk zijn in de toekomst”, sluit Schefczyk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Renéé Schefczyk

Luz-Elena Eikelenboom en Altaire. Foto: Daphne Gaaikema.

Ongeveer 9 jaar geleden kreeg Luz-Elena Eikelenboom op tweede kerstdag van haar vader te horen dat ze een paard kreeg. Ondertussen start ze met haar Altaire (v. Haarlem) in het ZZ-zwaar. “Hij kwam op oudjaarsdag hier op stal, en toen zag ik eigenlijk voor het eerst mijn paard. Ik wist tot dat moment alleen dat hij Altaire heette en dat hij zwart was”, vertelt ze.

Hondenfokker

“Het begon allemaal toen we een puppy kochten ergens aan de rand van Groningen”, begint Eikelenboom haar verhaal. “De fokker had ook een paar paarden achterin een weitje staan. Daar hadden we het toen over, omdat ik ook paardreed. Maar daar zijn we verder niet meer op ingegaan.” Een half jaar later kreeg de vader van de amazone een telefoontje. “De paarden moesten binnen een week weg, of wij een paard wilden hebben. Mijn vader ging akkoord en vertelde het me op tweede kerstdag, toen ik thuis kwam van mijn toenmalige verzorgpaardje. Hij zei: ‘We gaan donderdag een paard ophalen.’ Dat was natuurlijk echt ‘shocking'”, stelt ze.

Overal rondgevlogen

“Altaire kwam bij ons op stal op oudjaarsdag”, vervolgt Eikelenboom haar verhaal. “Toen zag ik voor het eerst mijn paard. Ik wist tot dat moment alleen dat hij Altaire heette en dat hij zwart was. Ik had hem nog nooit echt gezien, waarschijnlijk alleen van een afstandje in de wei, maar toen wist ik natuurlijk niet dat hij het was. Toen hij hier kwam was hij zes jaar, en ik was nog echt een manege meisje. Hij was zadelmak, maar het bleek dat hij verder nog niets kende. Hij had een gas, maar het stuur en een rem zaten er niet op. Dat was natuurlijk niet een super goede combinatie met iemand die net van de manege af kwam. We hebben overal rondgevlogen, dat was wel een hele uitdaging”, stelt ze. “Maar met heel veel liefde en geduld is hij nu echt heel braaf geworden.”

Flinke blessure

Na Altaire een jaar in bruikleen te hebben gehad, kreeg Eikelenboom de optie om de zwarte ruin te kopen. Ze vertelt: “Precies op het moment dat ik hem zou kopen raakte hij geblesseerd. En flink ook; hij had drie verschillende blessures in één voorbeen. De prognose was dus eigenlijk niet zo best voor hem. We hebben het daar natuurlijk goed over gehad met de toenmalige eigenaar, en uiteindelijk toch het risico genomen om hem te kopen. Hij is helemaal gerevalideerd, een jaar later was hij er weer helemaal bovenop. Toen zijn we wedstrijden gaan starten en ben ik ook begonnen aan een opleiding aan het NHB Deurne. Vanaf dat moment ging het als een speer: op onze eerste B-wedstrijd behaalden we gelijk twee of drie winstpunten.”

Alles samen beleefd

Ook de daaropvolgende klassen vloog de combinatie zo door. “Binnen een jaar waren we M1 en weer een jaar later startten we in het Z. Zes jaar later mochten we uiteindelijk subtop starten. Ik heb Altaire natuurlijk nooit gekocht om dit met hem te gaan doen. Ik heb hem überhaupt niet met een plan gekocht, want hij was er ineens. Ik vind het echt heel erg bijzonder dat we alles zo samen hebben beleefd. Inmiddels is hij het braafste paard wat ik me maar kan wensen”, klinkt Eikelenboom vrolijk over haar paard. “Altaire is echt een knuffelbeer, haast een schoothondje. Ik neem hem overal mee naartoe en hij vindt het allemaal leuk. Je kan echt alles met hem. Je kan er mee piafferen en 10 minuten later kun je er rustig een beginner op zetten.”

Vastgelopen

Vanaf dat Eikelenboom en Altaire in het M starten, worden ze begeleid door Jeroen de Bree. “Hij heeft echt geholpen om alle knoppen er op te zetten, hij helpt me nu nog altijd. We hebben helemaal de basis er weer bijgepakt, want we liepen rond het M echt wel vast. Dit kwam omdat Altaire eigenlijk niet nageeflijk was. Toen we op een regionale talentendag reden ging het echt verschrikkelijk. Ik moest van één van de scouts een middendraf laten zien, maar Altaire ging er als een gek vandoor. Dat was voor mij wel een ‘eyeopener’ dat er echt wat moest gebeuren. Naderhand ben ik naar de scouts gelopen of er iemand tijd had om mij les te geven. Zo ben ik dus bij Jeroen terechtgekomen, hij was daar één van de scouts.”

Sprookjespaard

Voor nu heeft de amazone haar ruin even uit de sport gehaald omdat ze merkte dat het ZZ-zwaar best zwaar was voor hem. “Wanneer we weer mogen starten gaan we even kijken wat er dan gebeurt. Ik heb nooit echt een doel gehad met hem, maar als je op een gegeven moment M2 rijdt dan denk je wel dat het leuk zou zijn als je in het Z mag rijden. Als je dan op een gegeven moment in het ZZ-licht start, dan is de subtop wel heel dichtbij. Nu we daar rijden, zou die slipjas ook wel heel gaaf zijn. Maar we zien wel wat er gebeurt”, droomt Eikelenboom. “Voor mij is Altaire echt wel een beetje mijn sprookjespaard, hij maakt al mijn kleine meisjesdromen wel echt waar.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Daphne Gaaikema

Kelly Nooijen en Donna © Mabel pictures

Donna was in eerste instantie precies de pony waar Kelly Nooijen naar op zoek was. Braaf op buitenrit en chill in het hoofd. Na een tijd veranderde het karakter van de merrie en verloren zowel de pony als de amazone het plezier in het werk. Na het hele medische circuit doorlopen te hebben kwamen Nooijen en Donna bij therapeute Thirza Hendriks terecht. En toen zij met Donna ging grondwerken knapte de pony meteen op.

Kriebelen

Nooijen begint te vertellen over haar hobby. “Toen ik heel klein was wilde ik altijd al heel graag paardrijden, maar wij hadden daar destijds gewoon de mogelijkheid niet toe. Toen ik zeven jaar was zijn wij verhuisd, kon ik gaan lessen op de manege en kreeg ik mijn eerste pony’tje. Na een paar jaar ben ik wel weer gestopt omdat ik toch te bang was, maar het is wel altijd blijven kriebelen”, geeft de amazone toe. “Later ben ik weer begonnen en na een tijdje op de manege te hebben gereden kreeg ik Donna ( Arabier x Ijslander), dat is de pony die ik nu nog steeds heb.”

Mindere tijden

De amazone was op zoek naar een brave pony om lekker mee in de bossen te rijden, want ze had geen wedstrijd-ambities. “Donna liep altijd gewoon lekker buiten en liep bijvoorbeeld ook niet aan de teugel. Ze was vrij stijf, maar dat maakte ons weinig uit. Wij vonden het belangrijker dat ze braaf was. Ik kwam net van de manege af, dus heel veel meer had ik ook niet nodig. Toch ging het na een tijd minder goed met ons. Donna was op buitenrit heel lastig, ging er enorm vaak vandoor en was heel schrikachtig. In de bak was ze altijd aan het protesteren, dan ging ze met haar hoeven in het stand staan en kon ik doen wat ik wilde, maar ze ging niet vooruit. Ik heb verschillende lessen gehad, maar het verbeterde helemaal niet.”

Vakantie

“Ik begon te vermoeden dat er iets meer aan de hand was, want ik was ook veel op internet aan het zoeken naar wat er aan de hand zou kunnen zijn. Ik was toen een jaar of 16/17, dus ik had een bijbaantje. Van mijn salaris heb ik gespaard om een keer een fysiotherapeut en osteopaat naar haar te laten kijken. Zij konden niks groots vinden. De dierenarts zag ook niks en zei dat we onze merrie gewoon wat harder aan moesten pakken. Het zat me echt niet lekker, dus toen besloot ik om haar gewoon een half jaar vakantie te geven. In de bak ging het niet meer, buiten was ze ook vervelend en ik kon haar bijvoorbeeld ook een half uur gaan vangen in de wei. We hadden er allebei gewoon geen plezier meer in.”

Wit plekje

In dat half jaar ontstond er ook een wit plekje op de schoft van de merrie. “Dat vonden we heel gek, want ze had helemaal geen zadel op gehad. Het was trouwens ook niet op een plek waar het zadel haar rug raakte. Ik was in die tijd stiekem al wel een beetje op zoek naar een ander paard, ondanks dat ik haar eigenlijk niet kon verkopen. Maar mijn moeder zei dat de verkoop makkelijker zou worden als ik alvast ging kijken naar andere paarden. Zij zag ook dat het gewoon een lastige situatie was. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik bijna elke keer huilend terug kwam als ik iets met Donna had gedaan.”

Drie maanden revalideren

Nooijen vervolgt: “Drie jaar geleden kwam ik op Marktplaats een advertentie tegen van Thirza Hendriks en zij was op zoek naar een revalidatie-paard die ze nodig had voor haar studie. Die advertentie sprak mij heel erg aan, omdat ik natuurlijk geen idee had wat er met Donna aan de hand was. Toen is Thirza komen kijken en vond wel een hele hoop dingen die niet goed waren.”

Het witte vlekje op de schoft bleek een breukje te zijn geweest die nu de tijd kreeg om te herstellen, Donna was hoef- en spierbevangen geweest, haar spieren waren zuur en daardoor wat verdikt, ze liep kreupel op drie benen en zo waren er volgens de therapeute heel veel dingen niet in orde. “Op een gegeven moment kreeg ik de keuze voorgelegd of ik haar wilde laten revalideren. Dat betekende dat ze drie maanden naar Thirza toe ging, maar dat zou veel van mijn spaargeld kosten en Donna was inmiddels al 16. De andere optie was om haar in de wei te laten staan en maar aan het kijken hoe lang ze pijnvrij bleef. Toen heb ik toch gekozen voor de eerste optie en heb ik haar laten revalideren.”

Inspiratie

“Daar zijn ze ook begonnen met het grondwerk. Ze moest natuurlijk wel getraind worden, maar ik mocht er niet op rijden. Donna knapte er meteen heel erg van op! Ik moest het grondwerken natuurlijk zelf ook leren, dus toen heb ik bij haar lessen gevolgd en heb ik een online cursus gedaan. Vanuit daar vond ik het zo leuk en inspirerend om te zien hoe Donna veranderde, dat ik uiteindelijk ook een opleiding ben gestart bij Greetje Hakvoort.”

Andere manier van trainen

Wat het grondwerken voor Nooijen leuk maakt is dat het toegankelijk is voor ieder paard. “Omdat Donna wat  lastiger was ben ik op een gegeven moment toch gaan kijken naar paarden die wat meer aanleg hebben voor de dressuur. Paarden die hoger in de sport lopen, hebben vaak van nature ook meer aanleg. Bij het grondwerk kan je je paard onbelast toch alle dressuuroefeningen laten uitvoeren, dus het maakt niet uit of het een Shetlander is of een geboren dressuurpaard met heel veel bloed.”

“Het is voor ieder paard heel toegankelijk. Alle oefeningen die je ziet in de dressuursport kunnen aan de hand geleerd worden, dus het is een hele mooie manier om je paard te trainen. Het verbetert ook erg je inzicht, omdat je vanaf de grond heel goed ziet wat je paard nu eigenlijk doet en hoe hij zijn lijf gebruikt. Als je er dan op gaat zitten weet je al waar de moeilijkheden liggen en kan je er rekening mee houden.”

Connectie

“Donna zal nooit een Totilas worden. Maar wat ik het meest bijzondere vind aan de verandering die ze heeft doorgemaakt is dat ze nu enorm gemotiveerd is. In het begin was er ontzettend veel discussie, wilde ze niks doen en kon ik haar een half uur lang gaan vangen in de wei. Nu staat ze vooraan bij het hek te wachten en biedt ze uit zichzelf ook steeds meer dingen aan. We proberen zoveel mogelijk samen te werken en we hebben allebei ontzettend veel plezier. Daarnaast is haar lijf soepeler en kan ze het ook veel beter allemaal. Ik voel nu een hele sterke connectie en het voelt soms alsof we kunnen praten”, besluit de amazone trots. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Mabel pictures

 

 

Gaby Spoeltman - Koh I Noor KWPN Kampioenschappen 2019 © DigiShots

Gaby Spoeltman is vanaf het moment dat ze haar paard in het boekje van de Prinsjesdag Veulenveiling zag staan verliefd. De Johnson-nakomeling Koh-i-Noor valt namelijk op met zijn zwarte vacht en twee blauwe ogen. Naast dat het een opvallende verschijning is, presteert hij met zijn amazone ook nog eens goed in de sport en hopen ze aan start te komen op het WK Jonge Paarden.

Serieuze aanpak

“Toen ik een jaar of twaalf jaar was kreeg ik mijn eerste eigen paard”, steekt de amazone van wal. “Wel gelijk een paard, want ik ben best lang, dus mijn ouders wilden wel iets op de groei kopen. Ik heb eerst voornamelijk recreatief gereden, later ook wat wedstrijdjes meegepakt en naarmate ik ouder werd, werd ik serieuzer. Het paard dat ik toen had was niet dressuurmatig gefokt en vond het allemaal niet zo heel erg leuk, dus toen zijn we gaan kijken voor een wat ouder paardje waar ik veel van kon leren.”

Twee keer raak

Ze vertelt verder: “Ik kocht een wat ouder paard die al Z liep en daar heb ik alle klasses mee doorlopen. Toen is het echt mijn passie geworden. Op een dag kwam mijn vriend thuis met een boekje van de veulenveiling Prinsjesdag. Ik zat er in te bladeren, vond ze allemaal lief en schattig en toen kwam deze voorbij, zag het blauwe oog en dacht: wauw! Ik ben meteen gaan googelen, ging filmpjes kijken, en toen bleek dat hij ook nog eens heel fijn kon lopen. Hij stond wel met maar één kant op de foto, dus ik was wel benieuwd of hij aan de andere kant ook een blauw oog had. Ik vond na lang zoeken de fokker op Facebook, dat bleken Barbara Lichtendahl en Bertil Peper van Southbrook Stables (Almelo). Zij fokken meer paarden met maanogen en uiteindelijk zag ik een foto van hem van toen hij net geboren was. Een mooi zwart veulen met twee blauwe ogen. Ik dacht meteen: Ja! Deze moet ik hebben!”

Gaby en Koh-i-Noor

Veiling

Spoeltman was nog nooit op een veiling geweest en vond het ontzettend spannend. “Ik was zo blij toen het gelukt was. Toen ik hem daar in de stal zag staan voelde het vanaf het eerste moment al als mijn paard. Ik was niet echt op zoek naar een bijzonder paard, maar hij kwam op mijn pad en ik was meteen verliefd. Ik was ook niet op zoek naar een veulen, maar ik vond het al wel heel leuk om vanaf niks te beginnen met een paard. Eerder had ik ook al een driejarige gekocht en helemaal opgeleid tot en met het Z2. Hij is nu verkocht aan Sarah Lockman in Florida. Graag zou ik nog een tweede paard erbij hebben om door te trainen en uit te brengen. Het opleiden van een paard was leuk, maar ik was toen ik Koh-i-Noor zag niet per se op zoek naar een veulen. Het was meer dat mijn vriend via via via met zo’n boekje thuis kwam en ik meteen verliefd was”, vertelt de amazone lachend. 

Kwaliteiten

Toen hij net zadelmak was liep hij al hele mooie punten op de VWF-Prinsenstad wedstrijd. “Daarna heb ik het stokje overgenomen en ben ik hem zelf gaan rijden. We zijn begonnen in de L1 en dat deed hij heel erg goed. Toen haalden we ook de regiokampioenschappen, maar hij had helaas te veel spanning, waardoor het NK aan onze neus voorbij ging.” Koh-i-Noor is volgens zijn amazone nog wel wat rillerig. “Dat is nog wel wat lastig, maar het afgelopen indoorseizoen ging dan wel weer heel erg goed. We hebben alle selecties in het L2 gewonnen met rond de 72%. Het is een super lief en meewerkend paard, ik heb er nog nooit zo een gehad.”

Talent

“Toen we voor het L aan het oefenen waren wilde ik alvast wat oefeningen meenemen. Bij de eerste keer wijken legde ik mijn been opzij en hij deed het. Bij achterwaarts en het halthouden legde ik mijn been voor het eerst terug en ook dat snapte hij meteen. Alsof hij hiervoor geboren is.”

Kat uit de boom

“Op stal is hij super lief, maar hij kijkt wel altijd de kat uit de boom. Maar hij vindt alle aandacht hartstikke leuk, maar toen hij een jaar of 2,5/3 was zijn we best wel lang bezig geweest voordat we er überhaupt een deken op konden krijgen. We begonnen met een zadelbontje, toen dat goed ging probeerden we het met een dekje en daarna een hele dunne deken. Dus wat dat betreft is hij op zijn lijf heel ril. Hij kan ook heel snel wegschieten van kleine geluidjes, het is wel een paardje met karakter.”

Groei

“Maar aan de andere kant is hij op de poetsplaats bijvoorbeeld super relaxed en rustig. Al mijn paarden schrapen, maar hij heeft dat nooit gedaan en staat gewoon geduldig te wachten. Maar zodra je opstapt vindt hij het toch wel spannend als je aan zijn lijf komt. Maar dat wordt gelukkig wel steeds beter en hij groeit daar nog steeds in. Hij is ook pas 4,5 dus hij heeft nog tijd zat.” De amazone heeft nog meer talent in haar bezit. “Samen met mijn vriend heb ik ook nog een Imposantos x Armani jaarling in de opfok. Ozlem Ochi, gefokt door Stal Jaclastan, ook heel speciaal want zij is de allereerste nakomeling van Imposantos.”

WK-selecties

Spoeltman hoopt met dit paard toch nog verder te komen dan het Z2. “Ondanks dat de kopers zich al gemeld hebben, gaat deze voorlopig echt niet weg. En ik wil gewoon nog lekker wat Pavo-wedstrijden rijden, want dat vinden we allebei heel erg leuk om te doen. In dit jaar is het wel een beetje gek allemaal, maar we hebben wel een filmpje ingestuurd voor de WK-selectie. Dus daar zijn we op dit moment naartoe aan het trainen”, besluit de amazone. 

View this post on Instagram

💗 𝐸𝓋𝑒𝓇𝓎 𝒽𝑜𝓇𝓈𝑒 𝑜𝓌𝓃𝑒𝓇 𝓉𝒽𝒾𝓃𝓀𝓈 𝓉𝒽𝑒𝒾𝓇 𝒽𝑜𝓇𝓈𝑒 𝒾𝓈 𝒷𝑒𝒶𝓊𝓉𝒾𝒻𝓊𝓁 𝒶𝓃𝒹 𝓉𝒽𝑒𝓎 𝒶𝓇𝑒 𝒶𝓁𝓁 𝓇𝒾𝑔𝒽𝓉 🥰 Wat vindt jij het mooiste aan jouw paard of pony? Ik vind Koh zijn ogen natuurlijk het mooiste 💎 ————————————————————— #swarovski #diamonds #browband #bridle #paarden #horse #pferde #pherdeliebe #pherdeschonheiten #horseoftheday #instahorse #equestrian #equinesofinstagram #horseriding #instarider #cheval #instahorse #horseaddicted #dressage #dressur #dressuur #equestrian #paardrijden #horsesofinstagram #equestrianphotography #equestrianlifestyle #dressagehorse #blackhorse #paardensport

A post shared by Hᴏʀsᴇ ﹠ 𝑳𝒊𝒇𝒆𝒔𝒕𝒚𝒍𝒆 (@horsendlifestyle) on

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

Megan Riemens- Kashmir
Megan Riemens- Kashmir KNHS Indoorkampioenschappen 2020 © DigiShots

Twee jaar geleden richtte Megan Riemens haar bedrijf Equi Megs op. De pas 22-jarige amazone is gespecialiseerd in het zadelmak maken en doorrijden van paarden en pony’s en deed in het verleden al veel ervaring op door stages bij Stal Hexagon en Dressuurstal Nijpjes. 

Nederlandse kampioenschappen

Riemens begint te vertellen over haar bezigheden. “Ik rijd voornamelijk jonge dressuurpaarden, ik maak veel paarden zadelmak en daarnaast rijd ik nog mijn eigen paard, de driejarige Kashmir (v. Charmeur). Met hem heb ik vorig jaar in Ermelo een zilveren medaille gewonnen in de B. Het afgelopen jaar ging het iets minder goed, maar hij is pas drie dus ik ben meer dan tevreden.”

Stages

Riemens heeft zich echter nog niet zo lang geleden gespecialiseerd in de jonge paarden. “Voorheen heb ik eigenlijk helemaal niet veel met paarden gehad. Ik had mijn pony en daar reed ik lekker recreatief mijn rondjes op. Maar vijf jaar geleden heb ik de hippische opleiding in Barneveld gedaan en ben ik tijdens mijn stages bij Hexagon en Hogenboom echt in de jonge paarden gerold. Toen ben ik er eigenlijk wel achter gekomen dat dit is waar ik wel heel goed in ben en wat ik ook het leukst vind.”

Diverse werkzaamheden

“Ik vind de opleiding van de paarden heel erg leuk, maar het allerleukst vind ik het helpen van mensen die tegen problemen aanlopen. Ik help ze dan op de manier die de eigenaren zelf prettig vinden. Er zijn een aantal paarden die ik bijvoorbeeld volledig bitloos rijd, maar ik rijd echt van alles wat. Ik heb een poos voor Van Olst gereden en ik rijd nu een aantal paarden bij Dressuurstal Nijpjes. Dat gaat natuurlijk heel anders dan dat ik voor een particulier zou doen. Ik rijd ook Belgen en Haflingers, dus het is echt heel divers werk.”

Verschillen

De amazone is tevreden als het paard weer ‘simpel’ te rijden is. “Als ik een stuur heb, ik links kan, maar ook rechts kan, als de rem het doet en er een gaspedaal op zit, ben ik tevreden. Maar het verschilt wel erg wat de eigenaren van mij willen. Ik rijd de paarden van Doortje Gorter al wel langer, die rijd ik nu bijna acht maanden. Maar iemand anders vindt het na vijf keer al prima en klimt er daarna zelf weer op. Er zijn ook eigenaren die graag hebben dat ik er wedstrijden mee rijd, dus ik rijd af en toe ook rond op een jonge paarden wedstrijd. Het verschilt enorm”, lacht Riemens.

Zelf beginnen

Het oprichten van het bedrijf Equi Megs begon volgens de amazone een beetje hobbymatig toen ze nog werkte in de bakkerij van haar moeder. “Ik deed dit er een beetje naast. Op een gegeven moment werd ik door verschillende mensen uit de buurt gevraagd om hun paarden door te rijden en verder op te pakken. Eigenlijk is het begonnen bij de Dressuurstal Nijpjes, ik heb daar een aantal paarden gereden en via hun heb ik er wat klanten bij gekregen en toen kreeg ik het idee om voor mezelf te beginnen. Het loopt lekker en ik heb het super druk, dus zodoende!”

Plezier

Een heel concreet doel heeft de amazone niet. “Ik hoop wel echt nog iets in de sport te gaan doen. Dat is lastig, want ik ben natuurlijk veel met jonge beesten bezig. Maar dat zou ik graag willen en daarnaast vind ik het heel belangrijk om gewoon plezier te hebben met al die paarden die ik rijd. Ik vind het leuk, heb het super naar mijn zin en het loopt allemaal lekker. Ik heb nu naast Kashmir nog een drachtige merrie van Deparon US, maar die is nog niet zadelmak, dus daar doe ik ook nog niet veel mee. Afgelopen maand kocht ik ook nog een veulen, Pokerface (v. Jameson RS2), dus het talent voor de toekomst staat al klaar!”, besluit de amazone vrolijk.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

 

De familie Puck uit Oostenrijk maakte afgelopen week een afschuwelijk ongeluk mee. Er brak brand uit in hun manege Bergmühle, die het leven kostte van zeven paarden. Nu zijn er eerste inzichten in de oorzaak van de brand.

Technisch defect

Zoals de Oostenrijkse krant meldt, kan brandstichting als oorzaak van de brand definitief uitgesloten worden. Volgens de eerste bevindingen was het een brand die werd veroorzaakt door een technisch defect in een werkvoertuig. De gevolgen van de brand waren groot: zeven paarden overleefden het niet. De schade wordt geschat op vier miljoen euro. Mensen zijn niet gewond geraakt. Acht paarden, die aanvankelijk vermist waren na de reddingsoperatie, verschenen weer veilig. Gerfried Puck is een succesvol springruiter.  Zijn wedstrijdpaarden werden ook gered in het vuur.

Bron: St-Georg / Kronen Zeitung

Jur Vrieling - Fiumicino van de Kalevallei Jumping Amsterdam 2020 © DigiShots

Ook de Nederlandse springruiter Jur Vrieling is thuis aan het trainen. Over de Corona epidemie vertelt hij “Het brengt mensen dichter bij elkaar. Je ziet dat mensen contact met elkaar opnemen, elkaar zomaar bellen. Maar dat is ook het enige positieve aan de hele situatie”.

Geluk

Vrieling vindt dat we het in de paardensport ook slechter hadden kunnen treffen. Hij vertelt “Ik denk dat we ergens nog ‘geluk’ hebben. We kunnen buiten rijden, we kunnen met onze paarden bezig zijn. Niet iedereen heeft dat geluk. Natuurlijk vind ik het erg jammer dat alle wedstrijden afgelast zijn maar dit is een situatie waar we nu even met zijn allen door moeten”.

Financiële domper

Vrieling was in maart net aangekomen op Indoor Brabant toen het werd afgelast. “Je voelde het natuurlijk ergens wel aankomen. Eerst was er een beperkt publiek toegelaten, dan helemaal geen publiek meer. We zijn toch naar de Brabanthallen vertrokken omdat we dachten dat het wel goed zou komen. Bovendien was Glasgow er helemaal klaar voor. Toen we aankwamen, hoorde we dan dat de wedstrijd volledig afgelast werd en dat was natuurlijk wel een domper. Voor ruiters valt er nu ook een grote bron van inkomsten weg, we rekenen ergens wel op het prijzengeld dat we bij elkaar rijden maar dat is er nu dus niet meer. Ik kan eerlijk toegeven dat dit voor ons wel een financiële domper is” aldus Vrieling.

Bron: Equnews

Foto: Digishots

0 64

De virtuele Grand National werd gisteren uitgezonden op tv. De levensechte simulatie wordt al drie jaar gehouden.

Algoritmen

Potters Corner schreef de overwinning van de virtuele Grand National 2020 op zijn naam. Favoriet Tiger Roll moest genoegen nemen met een vierde plaats. Aan de race deden veertig paarden mee. Met behulp van CGI technologie en speciale algoritmen werd het bijna levensecht.

Op de paarden kon men gokken tijdens de race. De winst werd gedoneerd aan de Britse gezondheidszorg.

Bekijk hier de video van de virtuele race.

Bron: Express

0 169

De topspringruiter Gregory Wathelet vertelt over zijn dagelijkse bezigheden nu er geen concoursen zijn. Hij is gevestigd in Clavier, België.

Bewuste keuze

Wathelet vertelt “Ondertussen zorg ik dat ik thuis wat bezig blijf. Ik rijd nu een 7 tot 8 paarden per dag. Dit is een bewuste keuze, ik probeer ze wel aan het werk te houden maar aangezien je niet weet wanneer wedstrijden terug van start zullen gaan, probeer ik ze ook niet te hard door te werken. Ik denk dat de nationale wedstrijden sneller terug van start zullen gaan dan de internationale wedstrijden maar wanneer dat zal zijn weet niemand. Het kan juni zijn, augustus is ook mogelijk. Alles zal nu afhangen van hoe goed we de maatregelen van de overheid volgen en hiermee omspringen”.

Springen

De toppaarden laat Wathelet wat meer rusten en minder springen. Hij vertelt “Ik werk nu vooral met jonge paarden. Volgens mij heeft het weinig zin om nu thuis met je oudere, ervaren paarden te springen.” De ruiter licht toe dat hij pas weer gaat springen als de wedstrijden worden hervat. “Ik denk ook dat deze lange pauze voor sommige paarden wel positief kan zijn op die manier hebben ze er hopelijk extra veel zin in als ze terug in de wedstrijdring mogen aantreden” aldus de ruiter.

Bron: Equnews

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
7,058VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer