Authors Posts by Webredactie

Webredactie

3380 BERICHTEN 0 reacties

Mara ter Velde en Fellow. Foto: Privébezit

Een aantal jaar geleden gingen Mara ter Velde en haar moeder een dagje naar Horse Event, vooral om daar te kijken bij een demonstratie van het rijden met dameszadel. In deze demonstratie reed de Friese hengst Fellow (v. Ildert 355) mee, waar Ter Velde een rondje op mocht proefrijden. Inmiddels is de hengst in eigendom van Ter Velde en rijdt ze er mee in het Z1. Maar dat niet alleen, haar Friese paard springt namelijk ook zo over een hindernis van 1.10m!

Bijrijder

“Tijdens die demonstratie zagen we een super mooie Friese hengst, dat was Fellow”, licht ze toe. “De eigenaresse vroeg of ik een rondje op hem wilde rijden, daar zei ik natuurlijk geen nee tegen! Na Horse Event heb ik hem opgezocht op Facebook en ben ik hem gaan volgen. Een tijdje later zocht de eigenaresse van Fellow een bijrijder. Eigenlijk zocht ze iemand van 18+ en dat was ik niet, maar ik ben toch brutaal geweest en uiteindelijk mocht ik hem verzorgen. Ik heb Fellow zeven maanden bijgereden. Het volgende jaar op Horse Event gaf de eigenaresse aan dat hij te koop kwam. Het was nooit de bedoeling om een Fries te kopen, maar mijn ouders en ik kregen het niet over ons hart om hem weg te zien gaan.

Springpaard

Om die reden kwam er in plaats van een bont springpaard, waar Ter Velde eigenlijk wel wat voor voelde, een zwart dressuurpaard op stal. “Toen zijn we vanaf daar aan de slag gegaan. Ik wilde heel graag springen, maar de vorige eigenaresse zei dat Fellow nooit hoger dan 40cm zou kunnen springen. Maar ik heb altijd het gevoel gehad dat hij meer kon. Met kleine stapjes zijn we iedere keer verder gegaan, en nu springen we hindernissen van rond de 1.10m. We zeggen hier wel eens voor de gein dat Fellow eigenlijk in het verkeerde lichaam geboren is, hij vindt springen zó leuk. Als hij een balk of een hindernis ziet liggen of staan dan wordt hij gelijk helemaal heet. Hij is eigenlijk veel meer een spring- dan een dressuurpaard”, vertelt Ter Velde lachend.

Doelen stellen

Binnen 2,5 jaar reden Ter Velde en Fellow samen naar het Z1 dressuur. “Bij zijn oude eigenaresse had hij al M2 gelopen, dus daar had ik wel geluk mee. De B waren we binnen drie wedstrijden door, toen gingen we zo door het L1 heen en zo zijn we eigenlijk doorgegaan. Uiteindelijk had ik het er met mijn instructie over dat we het liefst wilden proberen om in het Z1 te komen. Zij geloofde daar ook wel in, en nu een jaar nadat we dat doel hebben gesteld lopen we in het Z1. Dat vind ik wel super tof! We hebben vorig jaar ook meegedaan aan de Utrechtse Kampioenschappen in het M1, waar we 18e van Utrecht werden. Daar ben ik natuurlijk super blij mee”, vertelt Ter Velde vrolijk.

Mara ter Velde en Fellow tijdens een dressuurtraining. Foto: Privébezit

Allemanspaard

Over haar Friese hengst vertelt de amazone: “Hij is echt een allemanspaardje, iedereen kan met hem wegrijden. Hij is dan ook echt een van de liefste hengsten die ik ken, hij is namelijk heel braaf. Hij merkt het gelijk als er een meisje van 9 op zijn rug zit, dan is hij heel voorzichtig. Als ik er dan vervolgens weer op zit durft hij af en toe wel eens een streek uit te halen.” Dat Ter Velde uiteindelijk toch voor Fellow koos in plaats van voor een bont springpaard, heeft onder andere te maken met zijn karakter. “Hij is echt heel vriendelijk. Hij kan ook zo goed springen voor een Fries, dat ik zo veel hoop in had en er gewoon voor ging. Ik dacht: ‘We zien wel waar we komen’. Dat hij nu dit kan is zeker wel wat meer dan verwacht.”

Leuke afwisseling

Samen met Fellow heeft de amazone al veel uitgeprobeerd. “Hij kende van zijn vorige eigenaresse het rijden met dameszadel al. Daar hebben we samen ook een paar lessen in gehad. Daarnaast hebben we samen een clinic in Working Equitation gevolgd. Het lijkt me leuk om daar verder mee te gaan, om daar ook eens een wedstrijd in te rijden. Ik wil zo veel mogelijk verschillende dingen met hem doen. Zo kan ik ook alle Z-oefeningen bitloos met hem rijden en kan hij ook op neckrope gereden worden.”

Ze vervolgt: “Ons grootste doel is nu het Z1 uitrijden en kijken hoe ver hij dan nog komt, maar ik zou het ook heel leuk vinden om een keer een B-wedstrijd te springen. Dan kunnen we namelijk ook gaan crossen, dat vindt hij hartstikke leuk. Ook gaat mijn moeder menlessen met hem volgen en wil ze daarna mendressuur met hem gaan rijden. Die afwisseling vindt hij leuk, en daardoor vind ik het ook weer heel erg leuk”, sluit Ter Velde af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Mara ter Velde

aardappel slokdarm

De Engelse eigenaresse van een gepensioneerde merrie roept mensen op om andermans paarden alsjeblieft niet de voeren. Ze doet deze oproep nadat er een aardappel is vast komen te zitten in de slokdarm van haar 40-jarige Welsh A, Sunny.

Een grote bult

Sunny maakt het naar alle waarschijnlijkheid goed, maar de dierenartsen noemde de periode na hun terugkomst vanuit de kliniek, kritiek.  Lindsey Howard vertelt tegen Horse&Hound dat ze Sunny op zaterdag 4 april kwijlend en hoestend aantrof op het weiland waar ze haar pensioen doorbrengt. “Ze zag er verder goed uit, dus ik zette haar in een stal en gaf haar wat slobber. Ze nam een mondje vol en begon te stikken. Ik begon over haar keel te wrijven en voelde een grote bult zitten.”

Maagsonde

De dierenarts probeerde een maagsonde in te brengen bij de pony om de verstopping weg te spoelen, maar het water ging niet voorbij de aardappel. Er kwam een stuk van de schil tevoorschijn, waardoor de oorzaak van de verstopping aan het licht kwam.  De merrie werd naar de kliniek gebracht waar de aardappel richting de maag is geschoven. “Ze wisten niet hoe groot deze was, tot op dat punt. De aardappel was echter zo groot dat ze niet wisten of het maagzuur het zou afbreken of dat het koliek zou veroorzaken. Ze vertelden dat de komende dagen kritiek zouden zijn, maar ze is een vechter.”

Voer andermans paarden niet!

Op 6 april zag Sunny er gelukkig stukken beter uit, maar de situatie had heel anders kunnen aflopen. De aardappel is hoogstwaarschijnlijk in het weiland is gegooid in een poging de pony’s te voeren. Howard zegt dat het nodig is om duidelijk te maken dat het niet verstandig is om andermans paarden te voeren. Zeker nu ouders hun kinderen meenemen om stukjes te gaan wandelen en samen ‘paardjes te gaan voeren’.

Het risico niet meer nemen

“Sunny staat nu op stal, omdat ik het risico niet kan nemen dat het dit nogmaals gebeurt. Ze krijgt namelijk al speciale voeding omdat ik er alles aan doe om haar in goede conditie te houden en dan gebeurt er zoiets door iemand anders stommiteit. Ze had haar slokdarm kunnen scheuren en geopereerd moeten worden. Gezien haar leeftijd weet ik niet of ik haar dit nog aan had kunnen doen.”

Bron: Horse&Hound

Foto: Remco Veurink

Rosanne Thijssen aan het werk © KSP fotografie

Rosanne Tijssen wist toen ze begon aan de Helicon opleiding Paard & Management al dat ze ooit haar eigen bedrijf zou hebben. Ze specialiseerde zich vervolgens  in paardensportmassage en heeft nu een goedlopend bedrijf met voornamelijk professionele ruiters en amazones als klant. 

Verder verdiepen

“Ik ben begonnen met paardensportmassage toen ik met mijn eigen paard reed en bepaalde oefening niet wilde lukken. Ik heb toen zelf een keer een sportmasseur erbij geroepen en het was zo verrassend hoe mijn paard daar op reageerde. Ik had het nog nooit eerder meegemaakt en was enorm onder de indruk. In die tijd deed ik nog de Helicon opleiding en toen besloot ik om er echt wat mee te gaan doen. Het is dus begonnen bij een praktijkvoorbeeld, ik werd getriggerd, ging me verder verdiepen en nu zijn we twintig jaar verder en heb ik sinds 16 jaar mijn eigen bedrijf”, vertelt Tijssen lachend. 

Diploma

Haar paard van toen blokkeerde telkens op de wissels. “Toen zei een stalgenoot van mij; hey je moet eens een masseur laten komen, laat hem eens losmaken en misschien dat het dan wel lukt. Dat was ook echt zo! Mijn paard is toen behandeld en het ging ineens hartstikke goed. In die tijd was sportmassage voor paarden nog helemaal niet bekend of normaal in Nederland. Het was nog helemaal nieuw, we kenden wel fysiotherapeuten en dierenartsen, maar daar hield het wel bij op. In het laatste jaar van mijn opleiding ben ik naar Engeland gegaan en toen heb ik daar mijn Equine Therapist-diploma behaald.”

Tussen de oren

“Naast dat de oefeningen nu wel lukte, veranderde mijn paard qua karakter ook. Hij werd gemoedelijker. Als een oefening niet lekker lukt, wordt hij een beetje narrig, je raakt zelf gefrustreerd en als het lijf dan ineens doet wat het moet doen is het voor het paard natuurlijk ook veel fijner. Ik doe voornamelijk sportmassage dus ik richt mij op het voorkomen van problemen en blessures, maar doordat je die oplost zorg je ook goed voor het welzijn van het paard. Ik zeg altijd dat het dan rustig wordt tussen de oren.”

Eigen bedrijf

Een eigen bedrijf was altijd al een grote droom van de masseuse. “Ik kom echt uit een ondernemersfamilie en ik altijd al een eigen bedrijf gewild. Aan de Helicon deed ik de opleiding Paard & Management met in mijn achterhoofd wel het idee om ooit zelf iets te beginnen. Ik heb die vierjarige opleiding gedaan, maar in het derde jaar besloot ik om ook echt door te zetten. Ik ben geen talentvolle ruiter, wilde niet op een manege werken, maar ik wilde mij echt gaan specialiseren. Het masseren kwam op mijn pad en daar ben ik voor gegaan!”

Technieken

“Sportmassage is heel breed, maar mijn passie en specialisatie is de biomechanica. Dat is de werking van het paardenlichaam en dan met name van de dressuurpaarden. Waar ik echt mijn kick uit haal is de finetuning. Bijvoorbeeld als een paard op Grand Prix niveau loopt en net wat moeite heeft met een vloeiende piaffe-passage overgang. Naast de manuele technieken gebruiken ik ook laser en van die gekleurde equine tape. Mijn grootste klantenkring bestaat wel uit professionele stallen en ruiters.”

Passie

Zo komt ze ook regelmatig bij Dayano (v. Jazz ) van Danielle van Mierlo. “Die is ze nu ook naar het hoogste niveau aan het werken. Dayano is wel een paard net heel veel spanning en dat houdt hij allemaal vast. Dan werk ik niet aan een bepaalde oefening, maar doe je meer je best om die spiertonus te verlagen. Zodra je opstapt merk je meteen dat je een losser paard hebt en dat de spanning minder is. Ik wil van mijn klanten wel altijd een terugkoppeling hebben. Het is voor mij niet alleen werk, maar het is ook mijn passie. Als ik een paard behandeld heb wil ik graag weten wat er wel en niet verbeterd is en hoe het allemaal gaat.”

Fijne combinatie

Toen Tijssen 20 jaar geleden begon met paardenmassage was haar doel een eigen bedrijf, nu is ze al 16 jaar voor zichzelf bezig en loopt het als een trein. “Ik ben tussendoor moeder geworden, dus ik ben wat minder uren gaan werken, maar ik heb nog net zoveel klanten. Sinds vorig jaar ben ik voorzitter van de Vereniging Paarden Sportmasseurs en ik zou graag die combinatie behouden. Ik draag het professionele vak uit en dat vind ik enorm tof. Het is geen gefriemel en gefrummel, maar het is echt massage”, besluit ze. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: KSP fotografie

springen
foto: Remco Veurink

Op 86-jarige leeftijd is voormalig springruiter Harry Wouters van den Oudenweijer dinsdag 7 april overleden.

Goud

Wouters van den Oudenweijer werd in 1976 Nederlands kampioen springen met Salerno. Een jaar later veroverde hij samen met Henk Nooren, Antoon Ebben en Johan Heins, onder leiding van chef d’equipe Ben Arts, teamgoud op de Europese kampioenschappen in Rome. Dat resultaat leverde het team de titel Sportploeg van het Jaar op.

Amsterdam

Wouters van den Oudenweijer was in de jaren ’60 en ’70 één van de meest succesvolle ruiters van ons land. Hij won in zijn loopbaan ongeveer 25 grote prijzen, waaronder CHIO Rotterdam en als eerste springruiter de grote prijs van Jumping Amsterdam.
Nadat hij stopte als actief ruiter bracht hij zijn ervaring over als trainer en coach van verschillende landen. Harry Wouters van Oudenweijer was zijn leven lang actief in de paarden onder meer als commissionair en handelaar.

Bron: KNHS

anky van grunsven

Omroep Brabant interviewde bekende Brabantse sporters over hoe hun leven er nu uit ziet, nu de kinderen niet meer naar school gaan en de ouders thuis werken. Hoe gaan de sporters om met al die ‘quality time’? Anky van Grunsven deed ook haar verhaal.

Druk lager

De druk op het gezin van Anky van Grunsven ligt wat lager dan normaal. Anky is zoals gewoonlijk druk met haar paarden. “Ik prijs me wel gelukkig dat we buiten kunnen zijn en door kunnen. De kinderen missen hun sociale contacten, maar kunnen wel aan de gang blijven met het rijden.”

Minder haastig

Haar kinderen Yannick (15) en Ava Eden (13) volgen digitaal les en gaan daarna aan de gang met hun eigen paarden. Doordat ze eerder klaar zijn met school hebben ze daar langer de tijd voor.
“Het is wat minder haastig allemaal. Normaal komen ze laat uit school en moet iemand ze helpen met op- en afzadelen, nu kunnen ze alles zelf doen.”

Motivatie

Aan motivatie ontbreekt het soms. “Daar heeft mijn zoon soms last van. Er zijn geen wedstrijden op het moment en daar willen ze echt naartoe trainen.”
Anky wil niet te extreem in de gaten houden wat ze doen en de kinderen ook de ruimte geven. Ze vindt het belangrijk dat iedereen lekker in zijn vel zit nu ze school, vrienden en de wedstrijden missen. “Het is niet altijd rozengeur en maneschijn”, lacht ze. “Af en toe hebben ze toch pubergedrag.”

Bron: Omroep Brabant

Roel Zonneveld en Easy Boy (v. Zirocco Blue VDL). Foto: Victor Krijt

Eventing-ruiter Roel Zonneveld heeft aan zijn Easy Boy (v. Zirocco Blue VDL) wel een heel bijzonder paard. Samen reden ze op hun eerste internationale tweesterren cross al naar een vijfde plaats. Zonneveld vertelt: “Tijdens onze allereerste wedstrijd merkte ik al, behalve dat de controle wat beter kon, dat Easy Boy niet aarzelde en het leuk vond. Hij is er gewoon voor gemaakt.”

Op de parkeerplaats

Na een blessure van zijn pony, ging Zonneveld op zoek naar een paard. Uiteindelijk kwamen hij en zijn ouders terecht bij een fokker aan de Vinkekampseweg in Kootwijk, waar Easy Boy te koop stond. “We hebben hem laten proefrijden door mijn trainster Elaine Pen in Ermelo. Zij vond het ook een fijn paard met potentie. We hebben uiteindelijk daar op de parkeerplaats besloten om tot koop over te gaan, omdat de fokker al heel veel gebeld werd over hem.” Hij vervolgt: “Twee weken daarna gingen we op onze eerste wedstrijd: SGW Vlietlanden. Ik dacht: we doen lekker in het BB mee, maar na een training bij Rom Vermunt in Noord-Holland besloot ik toch in de B te starten. Dat ging super goed!”

Bepaalde streken

Toen Easy Boy als 5-jarige op stal kwam bij Zonneveld, was hij nog vrij groen. “Hij was zadelmak, kon zijn rondjes lopen en een beetje springen, maar dat was het ook. Vanaf daar heb ik hem zelf, met goede begeleiding, opgepakt. De nakomelingen van zijn vader, Zirocco Blue, staan er wel om bekend dat ze bepaalde streken hebben. Die heeft Easy Boy ook heel erg gehad.” Zo had de schimmelruin op de één of andere manier moeite met het springen van kleine greppels. “Eigenlijk doet hij alles in één keer, maar hij sprong te groot over de kleine greppels. Grote greppels gingen vrij simpel, maar toen we over de kleinere greppel gingen, ging Easy Boy daarna helemaal uit z’n stekker. Hij was echt aan het bokken, springen en steigeren daarna.”

Over het aspergeveld

“Hij had echt zeker genoeg streken vroeger”, concludeert de ambitieuze ruiter. “Op mijn tweede of derde cross met hem in Etten-Leur was alleen mijn moeder mee op wedstrijd. Normaal gesproken vindt ze Eventing een beetje eng, maar nu durfde ze wel mee omdat het toch maar B was. We hadden Easy Boy heel even vast staan aan de trailer terwijl ik aan het opzadelen was, maar hij trok zichzelf los van de trailer en is het hele aspergeveld van de naastgelegen boer over gerend. Hij is helemaal naar achter doorgerend tot we hem niet meer zagen. Na een kwartier zagen we weer een stipje verschijnen en kwam hij heel hard terug rennen. Tien minuten later moesten we de ring in, je kan wel raden hoe dat ging”, lacht hij.

Hoge punten

“Naarmate hij ouder werd, hij is nu 11, zijn die streken redelijk voorbij gegaan”, vertelt Zonneveld. “Onder het zadel luistert hij nu heel goed en is hij altijd bereid om te werken. Ook als ik gewone dressuurwedstrijden met hem rijd kan ik makkelijk hoge punten halen, mits ik het zelf niet verpest. Ik kwam er steeds meer achter hoe belangrijk de dressuur is, dus ben ik ook met hem gaan starten in de reguliere wedstrijden. We hebben nu 12 winstpunten in het M2 en mogen dus door naar het Z. Ook zijn we M springen, en daar mogen we ook door naar het Z. Voor nu kunnen we natuurlijk niet starten, dus ben ik thuis parcourtjes aan het bouwen. Dat pakt hij heel goed op!”

‘Best peerd’

“Het doel dat ik ooit voor mijzelf stelde was om een keer internationaal te starten, dus dat we dat nu behaald hebben is wel heel cool”, klinkt het enthousiast. “Martin Lips hielp mij bij deze wedstrijd in Emmeloord omdat mijn Elaine in Engeland zat. Hij zei ook: ”t Is een best peerd’. Het was dan ook wel heel tof dat we op onze eerste internationale wedstrijd ooit gelijk vijfde van de 44 deelnemers werden. Het bleek ook geen toeval te zijn, want 1,5 maand later werden we weer vijfde van de 63 deelnemers in Varsseveld. Daar ben ik wel heel trots op, ik vind mijzelf echt geen natuurtalent. Ik vind dat ik vooral een heel bijzonder paard heb, hij kan ieder niveau aan. Het is gewoon tof dat ik een paard onder m’n kont heb waarmee het einde nog lang niet in zicht is”, klinkt het trots.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Victor Krijt

Paardensport Vlaanderen maakte vandaag bekend dat buitenrijden met je paard met onmiddelijke ingang niet meer is toegestaan in Vlaanderen.

Welzijn

In het kader van het welzijn van de paarden is het nog toegestaan om paarden beweging te geven. Dit mocht eerst ook nog in de vorm van een buitenrit, maar nu dus niet meer.
“Vorige week publiceerden we nog de aangepaste teksten op onze site aangaande wat toegelaten was met paarden in deze crisistijden. Een tekst waar we nog steeds volledig achterstaan en die mede werd afgetoetst bij verschillende kabinetten en overheidsorganen, die deze visie bevestigden. Een tekst aangevuld met duidelijke FAQ’s waarbij als eerste prioriteit de volksgezondheid stond, gecombineerd met de aandacht voor het dierenwelzijn. Bovendien werd in deze tekst rekening gehouden met de bestaande ministeriële besluiten, die onder meer expliciete melding maken van de sluiting van de publieke sportcentra.
Gisterenavond werden echter nieuwe FAQ’s gepubliceerd op de officiële website info-coronavirus.be. Voor de eerste keer wordt ook onze paardensector expliciet genoemd”, zo is te lezen op de website van Paardensport Vlaanderen.

Wandelen aan de hand wel toegestaan

Het maken van een korte buitenrit is niet meer toegelaten, ongeacht of dat nu recreatief of vanuit dierenwelzijn gebeurt. Wandelen met je paard aan de hand is wel toegelaten. Je paard vervoeren om ergens in een manege de nodige beweging te geven is toegestaan.

Niet te begrijpen

“Het ministerieel besluit (juridisch bindend) zegt duidelijk dat sportcentra moeten gesloten worden. De nieuwe FAQ laat externe mensen wel toe om met hun paarden op een manege te gaan rijden. Dit is volledig in strijd met het ministerieel besluit en kadert niet in de maatregelen voor de volksgezondheid. Begrijpen wie begrijpen kan?”

Bron: Paardensport Vlaanderen

Bronte van Eeken en Femke van de Vrijheid.

Toen Bronte van Eeken 13 was, kwam de toen 10-jarige Friese merrie Femke van de Vrijheid in haar leven. Samen met haar moeder en zus leidde de amazone de merrie op tot het Z1. “We zouden voor de lol gaan rijden, en zijn uiteindelijk wat gaan starten. Dat we nu zo ver zijn gekomen, was eigenlijk helemaal niet de bedoeling”, klinkt Van Eeken vrolijk.

Puberen

“Eigenlijk kocht mijn moeder Femke negen jaar geleden voor zichzelf”, steekt de amazone van wal. “Mijn zusje en ik reden wel paard, maar mijn moeder dacht dat we het niet meer leuk zouden vinden als we gingen puberen. Ik ben nu 21 en mijn zusje is 19 en we vinden het allebei nog steeds leuk. Daarom doe we het nu met zijn drieën. Ik rijd Fem twee dagen, maar ben wel bijna elke dag op stal te vinden om daar lekker bezig te zijn. Daarnaast heb ik sinds 6 weken een nieuw paardje die ik deel met mijn moeder. Ik mag haar opleiden en dat vind ik onwijs leuk!” Van Eeken is heel dankbaar voor de kans die ze van haar moeder kreeg om Femke te rijden en uit te brengen. “Mijn moeder gaat altijd mee op wedstrijd, helpt me overal bij en is onze grootste fan. Dat vind ik echt heel lief.”

Spierkracht opbouwen

“Fem kwam van een onwijs lief vrouwtje, maar ze had er niet fanatiek mee gereden en gestart”, vertelt Van Eeken. De merrie moest nog echt wel wat verder opgeleid worden. “Toen ze bij ons kwam kon ze eigenlijk niet eens echt galopperen, daar had ze de kracht niet voor. We hebben haar spierkracht opgebouwd en haar allemaal nieuwe dingen aangeleerd. Dat ging eigenlijk heel goed, Fem is dan ook een onwijs braaf paard. Je kan er zo andersom op gaan zitten en op wedstrijden kun je nog zonder zadel uistappen.” Om die reden is de combinatie dan ook maar gewoon gaan starten. “Eerst FNRS en toen KNHS, elk jaar gingen we een klasse verder en nu zijn we zo ver gekomen. Dat was helemaal niet de bedoeling, maar het is gewoon zo gelopen.”

Fanatiek aangelegd

Dat er eventueel nog een Z2-debuut in zou zitten, had niemand veracht. “De instructrice van mijn moeder zei bij de aankoop van Femke dat we er waarschijnlijk wel voor de lol wat mee konden starten, maar dat we dan tot het M1 of zo kwamen. Ik moet zeggen dat ik zelf best wel fanatiek ben aangelegd, maar ik werk wel altijd vanuit ontspanning. Op die manier kwamen we steeds een stapje verder. Vanaf het M2 werd het wel moeilijker, toen het appuyeren en de travers er in kwamen, dat vindt Fem heel lastig. Maar omdat het toch heel goed ging, was ik wel bezig met de wissels er in rijden. Dat ging eigenlijk heel goed, ik had nooit verwacht dat ik dat ooit met haar zou doen. Ze is helemaal niet lenig aangelegd, en nu ook wel op leeftijd.”

Voor elkaar krijgen

Op het moment is Van Eeken ook druk bezig met het opleiden van haar nieuwe paard. Geen Fries, dit keer. Ze vertelt: “Ik heb meer dan een half jaar gekeken voor een nieuw paard, daarbij heb ik ook wel naar Friezen gekeken. Het leek me wel weer heel leuk om met een Fries te starten. Op wedstrijd zie je 9 andere KWPN’ers, nummer 10 waren dan Fem en ik. Met een Fries val je altijd wel op, dat is niet per sé altijd positief maar vaak wel”, lacht ze. “Ik vind vooral het karakter van Friezen heel fijn, hun manier van interactie. Ik houd ook echt van de manier waarop ze bewegen. Ze zijn wat lomper, maar wat ik vooral heel gaaf vind is dat mensen niet verwachten dat je het doet, en je het toch voor elkaar krijgt”, aldus Van Eeken.

Veel meer rijden

Dat wisselen tussen haar jonge paard en Femke is soms wel even omschakelen. Toch versterkt het elkaar volgens Van Eeken wel heel erg: “Mijn jonge paard is wel heel anders dan Fem. Bij haar maakt het niet uit hoe ik er op ga zitten, maar bij het jonkie gaat dat wel anders. Ik leer er onwijs veel van, wat ik ook weer kan toepassen op Fem. Op mijn jonkie moet ik echt veel meer rijden. Als ik op haar heb gezeten en ik ga daarna op Fem zitten, dan merk ik dat ik veel meer in het zadel dit en veel meer om mijn paard heen. Het is wel een heel groot verschil, maar het is wel heel erg leuk.” De amazone leidt haar jonge merrie op om in de voetsporen van Femke te treden voor wanneer zij straks met pensioen gaat. “Volgende zomer wil ik rustig aan starten met een B-proefje, vervolgens zien we wel waar het schip strandt.”

Meer dan verdiend

Voor Femke worden er eigenlijk geen doelen meer gesteld op dit moment. “Zij heeft echt meer dan al mijn doelen bereikt”, klinkt het trots. Ze gaat verder: “Ik wilde bijvoorbeeld vorig jaar nog heel graag voor de tweede keer een kür op muziek rijden. Dat hebben we zelfs nog twee keer gedaan! Dat is onwijs leuk en iets wat ik heel graag wilde. Ook wilde ik heel graag het sportpredicaat behalen met haar, dat is bij Z1+5, dus dat hebben we gehaald. We hebben het Z1 ondertussen uitgereden, en het lijkt me wel leuk om nog Z2 te starten, maar dan moet het wel lukken. Het moet vooral leuk blijven en eerlijk blijven voor Fem, zoals ik zei hebben we meer dan onze doelen bereikt en daar ben ik heel blij mee.”

“Ik heb echt het gevoel dat we samen zijn opgegroeid, dat is wel heel bijzonder. Ik kan me echt geen leven zonder haar voorstellen.” De amazone sluit af: “Fem mag straks lekker van haar oude dag genieten, zij heeft haar sporen gewoon meer dan verdiend.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Bronte van Eeken

0 291

Wayne Channon (61) was jaren lang vaste waarde voor het Britse dressuurteam. Hij leidt een biotechnologisch bedrijf ten zuiden van Londen en beweert nu een vaccin ontwikkelt te hebben tegen het coronavirus.

In tegenstelling tot andere vaccins, waaraan wereldwijd gewerkt wordt, gaat het bij het bedrijf van Wayne niet om een injectie, maar om een capsule.

Van binnenuit

“De capsule wordt via de mond doorgeslikt en zorgt voor immuniteit van binnenuit. Een groot voordeel van de capsule is verder dat je hiermee lange rijen, van mensen die een enting komen halen bij medische centra, voorkomt. De capsule kan gewoon met de post verzonden worden”, vertelt Channon.

Kerst

Channon hoopt dat hij tegen Kerst miljoenen capsules heeft geproduceerd. Hij noemt niet of de capsule is goedgekeurd voor gebruik tegen COVID-19.

Met Lorenzo nam Wayne Channon in 2005 deel aan het EK en in 2006 aan de WEG. In 2007 was de combinatie van de partij in de wereldbeker finale in Las Vegas.

Bron: De Hoefslag/ Dressage News

Carolien Esselink

Het FITE WK TREC, dat in september in Duitsland zou plaatsvinden is uitgesteld naar 2021. Het EK Working Equitation dat in juni gepland stond in Frankrijk is verplaatst naar het weekend van 25 tot en met 27september van dit jaar. Dit in verband met het Coronavirus.

Vier kandidaten

Chef d’equipe Heidi Hugen-Beckers had vier Nederlandse kandidaten in die in aanmerking kwamen voor een teamplaats voor het FITE WK TREC. Routinier Carolien Esselink was voornemens om met Stella haar behaalde 19e plaats op het WK in het Spaanse Segovia in 2016 te verbeteren. Ook Renske Giessen zette daar destijds met Carmen een mooie score neer. Nu heeft Giessen een nieuwe troef; Infinity. Philippe Gulpen was met zijn bonte Alvin vorig seizoen al uitstekend op weg tijdens de Europacupwedstrijden, maar net als debutant Dewi Bergman–van Mechelen met Zentinio Z heeft hij nu een extra jaar om zich optimaal op dit evenement voor te bereiden.

Succesvol

De Nederlandse Working Equitation equipe was vorig jaar al vrij succesvol tijdens het EK in het Italiaanse Narni. Young Rider Stann Hoeffgen won met Perlita zelfs individueel goud op het onderdeel Runderwerk. Dit jaar is hij nog in de race voor een teamplek, echter nu bij de senioren. Net als zijn moeder Vivian Hoeffgen met Jaheton en vader Mark Hoeffgen, die vorig jaar nog als internationaal jurylid op het EK aanwezig was. Hij hoopt nu zelf mee te doen met Frits, die vorig jaar nog onder Robin Heuseveldt deelnam. Ook Astrid Bongers hoopt opnieuw te kunnen deelnemen. Deze keer met Arinossa. Veerle van Nieuwenburg heeft met Goldy en Zamiro nog twee ijzers in het vuur. Bij de young riders hoopt Ellis Oldenboom met King Kay haar resultaten van vorig jaar te kunnen verbeteren.  Ook Vera Magereij gaat met Mare voor een teamplaats bij de young riders.

Bron: De Hoefslag/ persbericht

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
7,058VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer