Authors Posts by Webredactie

Webredactie

3811 BERICHTEN 0 reacties

Philippa Waterstreet en Elena. Foto: Privébezit.

Na het grote verlies van haar zelfgefokte paard Four Seasons kwam Philippa Waterstreet de merrie Elena tegen. Hoewel het gelijk goed voelde, kwam Elena toch vaak in opstand. Inmiddels zijn ze klaar voor het Z1 en pakken ze zelfs het hogere werk al mee. “Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden”, stelt ze.

Om aandacht vragen

Het verlies van haar ruin viel de amazone zwaar. Ze had altijd gehoopt hoog in de sport te gaan rijden met hem. “Ik was dus ook helemaal niet aan het zoeken naar een nieuw paard”, vertelt ze. “Ik was door Facebook aan het scrollen en kwam een advertentie tegen van een mooi paard. Dat paard leek op een ander paard dat ik al een tijdje had. Ik dacht ik ga kijken, maar haar niet kopen. We zijn daarheen gegaan en ik heb haar uitgeprobeerd. Het was een leuk paard, maar net niet helemaal voor mij. Naast die bruine stond een zwarte op stal. Zij stond steeds met haar neusje naar buiten te kijken en om aandacht te vragen.”

Niet klaar voor

“Ik vroeg of ze te koop stond”, gaat Waterstreet verder. “Eigenlijk niet, zei de staleigenaar. Ze stond daar nog maar twee weken, was net zadelmak, helemaal groen en had nog geen ijzers. Dat maakte mij niet uit dus ik wilde haar gewoon even zien. Ze hebben haar op de poetsplaats gezet, waar ze begon te steigeren. Daarna hebben ze haar even gelongeerd en is de stalamazone erop gegaan. Ik vond het een leuk paard en wilde ook wel even opstappen. Toen ik aan het rijden was moest ik gelijk huilen. Het voelde gelijk goed. Ik dacht dit is haar. Maar wat moest ik nou? Four Seasons was net een maand geleden overleden. Ik voelde me er niet klaar voor.”

Toch doen

Waterstreet merkte aan zichzelf dat ze Elena heel graag wilde meenemen. “Ik wist dat als ik nog een maand zou twijfelen, ze of weg zou zijn of tienduizend euro duurder zou zijn. Na overleg met mijn moeder besloot ik het te doen. Ik heb een bod gedaan en haar de volgende dag gelijk opgehaald. Het duurde een uur voordat ze in de trailer stond, want ze wilde absoluut niet mee. Thuis had ik haar in de wei gezet. Toen ik haar weer wilde ophalen ben ik twee keer een uur bezig geweest om haar te vangen. Uiteindelijk heb ik het hek open gezet en haar met wat voer gelokt, toen kon ik haar snel vastklikken.”

‘Pismerrie’

“Zo is het zeker een jaar gegaan”, vertelt de amazone. “Ik wist ècht niet wat ik had gekocht. Voordat ik haar op haar zesde kocht was er eigenlijk nooit wat met haar gedaan. Ik weet niet wat er bij haar fokker is gebeurd, maar ze was de eerste jaren bij mij heel erg kopschuw. Daar moet gewoon iets gebeurd zijn waarom ze zo was. Elena is echt een ‘pismerrie’. Maar echt een ‘pis-pismerrie’. Het heeft een hoop energie, geld, bloed zweet en heel veel tranen gekost. Ze heeft me in mijn schouder gebeten en bont en blauw geschopt op mijn bovenbenen. Ook heb ik mijn pols en mijn pink gebroken gehad door haar. Het is echt wel een paar keer goed link geweest”, klinkt het serieus.

De knop om

Na heel veel momenten waarop Waterstreet het bijna opgaf en toch doorzette, kan de combinatie nu lezen en schrijven met elkaar. “Na 2,5 jaar ging het knopje ineens om bij haar. Toen had ze ineens door dat ik niets anders deed dan lief zijn voor haar. Ze had door: je zet me aan het werk, maar je doet niet gemeen. Ik dacht toen echt wat is dit nou weer. Ineens kon ik naar haar toekomen en haar zo uit de wei pakken. Ze beet niet meer. Ze schopte niet meer. In het begin dacht ik dat ze altijd zo gemeen zou blijven. Daar had ik me al bij neergelegd. Maar na 2,5 jaar dacht ze eindelijk: oké, jou vertrouw ik. Je doet niets, bezorgt me geen pijn en je hebt altijd snoepjes bij je. Die snoepjes deden het hoor”, lacht ze.

Knopjes er op

Op 18 juli debuteert het koppel in klasse Z1 in Uden. “Ze kan zo ontzettend gaaf lopen. In de training was ik een tijd geleden een keer in de draf wat verder aan het doorverzamelen en ineens kwam daar een super draf uit. Ik dacht oh oké, dat kan je ook! Toen ik dat aan mijn instructrice Noor Tanger liet zien zei zij ook: ‘Dit wordt een Grand Prix-paard, dat kan ik je verzekeren.’ Inmiddels zit de passage erop en zijn we ook richting de piaffe aan het werken. Dat is in het Z natuurlijk geen vereiste, maar het is voor later wel fijn als je alle knopjes er al wel op hebt. Elena springt daarnaast de wissels al en kan een inmiddels ook een halve pirouette.”

Alles opgebouwd

Of ze dat verwacht had in het begin? “Nee”, klinkt het standvastig. “In het begin liep ze veel te diep. Ze was bang voor de hand. Ik vroeg me echt af hoe ik dat ging oplossen. Als ze met het hoofd omhoog kijken dan kan je nog wat, want dan heb je contact. Samen met Noor ben ik daar ook mee bezig geweest. Ik reed haar veel lang en laag zodat ze achter de hand aan leerde gaan. Na anderhalf jaar zocht ze eindelijk een beetje mijn hand op. Vanaf daar hebben we het opgebouwd. Ze is trouwens ook niet helemaal lekker gebouwd. Haar stap is een wat kort en haar galop is een beetje hertenachtig. Maar ze is zo werkwillig en gaat nu 200% voor me. Daardoor geloof ik echt wel dat zij een paard voor de toekomst is.”

Grand Prix-doel

“Het doel met haar is internationaal Grand Prix rijden”, stelt Waterstreet. “Four Seasons was eigenlijk mijn Grand Prix-paard. Toen hij overleed was ik alles kwijt. Niet alleen hem, maar ook heel mijn plan. Ik wilde toen bijna helemaal met rijden stoppen. Nu met Elena heb ik ook zoiets van: ze kan het. Als we hard genoeg werken denk ik zeker dat we ons doel kunnen behalen. Het maakt niet uit wanneer dat is. Ik heb liever dat ze gezond blijft doordat ik haar de tijd met haar neem en dat ze ouder is wanneer we uiteindelijk Grand Prix kunnen starten.”

“Elena is zo’n bijzonder paard voor mij. Four Seasons was voor mij echt mijn soulmate. Heb heb ik geboren zien worden en met hem had ik alles meegemaakt. Door hem zo te verliezen, daar ben ik echt een jaar depressief van geweest. Toen ik Elena kocht was zij onhanteerbaar en was ik onhanteerbaar. Iedere keer als ik opstapte moest ik huilen. Maar nu … Ze is mijn ‘Black Beauty’. Ze voelt me aan en ze is zo bijzonder. Ik heb echt een hele speciale band met haar. Na al die jaren geloven mensen niet dat dit hetzelfde paard is als zij kenden.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Brand Dominick

Op dinsdagavond 30 juni zag het bedrijf Dominick, producent van paardendekens, haar volledige voorraad in vlammen opgaan. De loods waar de voorraad was opgeslagen, is volledig afgebrand, daarbij vielen geen gewonden.

Uitslaande brand

Rond 21.30 uur laaide de brand op in het voorste gedeelte van het pand. Al snel sloegen de vlammen ook toe op het achterste gedeelte, waar de voorraad van Dominick lag. Rond 23.15 meldde de brandweer dat zij de loods gecontroleerd uit lieten branden. De brand veroorzaakte rook die tot in de wijde omtrek te zien was, in de omgeving werden meerdere NL-alerts verzonden. Momenteel is de oorzaak van de brand nog onbekend.

Levenswerk

Ida Verberne-Jonk, eigenaresse van Dominick, zag met lede ogen aan hoe haar voorraad, vrachtwagen en al het andere materiaal in vlammen opging. “Toen we hoorden van de brand, zijn we er direct heengegaan”, vertelt ze aangeslagen. “Maar toen we daar aankwamen, sloegen de vlammen al uit het dak. Het pand stond echt in lichterlaaie. Dan sta je met een trieste blik te kijken hoe heel je levenswerk letterlijk en figuurlijk in vlammen opgaat. We gaan door en proberen zo positief mogelijk hier naar te kijken. Met de fabriek hebben we direct contact opgenomen, zij willen met ons meedenken en zo snel mogelijk weer leveren. Maar er gaat nog wel een tijd overheen voordat we weer op volle sterkte zullen draaien. De belangrijkste producten gaan we nu met spoed produceren, een aantal andere zal straks weer langzaam aangevuld worden.”

Bron: Persbericht

Foto: Persbericht

Emmelie Scholtens & Miami Turfhorst - © Equigeniek

Hengenstation van Uytert heeft zich ingekocht in de hengst Miami Turfhorst (v. GLOCK’s Toto Jr.) De hengst is aangewezen voor het KWPN verrichtingsonderzoek 2020.

Powerhouse

Miami Turfhorst is in eigendom van zijn fokker Eric Koele, Trainingsstal Witte-Scholtens en Hengstenstation van Uytert. Van Uytert schrijft “Deze driejarige krachtpatser lijkt veel op zijn opa Don Schufro. Het is een briljant paard voor de sport en fokkerij.”

What a horse….what a talent and what a quality. 😍😍 Miami Turfhorst * Glock’s Toto Jr x Don Schufro x Rubin Royal x…

Geplaatst door Hengstenstation van Uytert op Dinsdag 30 juni 2020

Bron: Facebook Hengstenstation van Uytert

Foto: Equigeniek

Floor Wiegersma en Enzo. Foto: Salina Steenmeijer

De Andalusiër Enzo is al sinds veulen af aan bij Floor Wiegersma. Vanaf moment één had zij het gevoel dat Enzo en zij bij elkaar hoorden. Ze leidde de ruin zelf op en inmiddels hebben ze hun eerste winstpunten behaald in de B. Dat deden ze nog bitloos ook.

Niet op zoek

Toen Wiegersma de Marktplaats-advertentie zag waarin Enzo te koop werd aangeboden was ze op slag verliefd. “Destijds had ik een KWPN’er en ik was eigenlijk helemaal niet op zoek naar een tweede paard erbij. Wie doet dat niet, af en toe even door Marktplaats scrollen om te kijken wat voor paarden er te koop staan? Ik zag zijn foto en had gelijk iets van: wow, die wil ik. Ik was al helemaal weg van het ras. Mijn ouders hadden me voor mijn verjaardag zelfs al eens een reis naar Andalusië gegeven, waar we ook naar paarden zijn gaan kijken.”

Floor Wiegersma met Enzo als veulen.

Heel voorzichtig

Op het moment dat Enzo te koop werd aangeboden was de amazone pas 17. Daarom moest ze in overleg met haar ouders. “Zij vonden het prima, maar omdat ik al een eigen paard had moest ik wel zelf voor de kosten opdraaien. Dat was natuurlijk geen probleem, want ik wilde hem zó graag hebben. Ik had gelijk het gevoel dat we bij elkaar hoorden. Ik ben in overleg gegaan met de toenmalige eigenaresse. Omdat ik zo jong was, was zij eerst heel voorzichtig. Ze wilde eerst eens met mijn ouders spreken dus dat hebben we gedaan. Omdat er heel veel interesse was in hem heb ik zelfs een aanbetaling gedaan, ik had hem dus ongezien al gekocht. Toen ik er uiteindelijk met mijn vader heen ging hebben we gelijk de trailer meegenomen.”

Opleiding

De eerste jaren stond de toen nog hengst in groepen met andere paarden van zijn leeftijd. Op het moment dat Enzo 2,5 jaar was haalde de amazone hem naar huis en ruinde ze hem. Daarna begonnen ze langzaamaan met zijn opleiding. “Ik ben er toen hij net vier was voor het eerst een keertje op gaan zitten. Daarvoor heb ik altijd veel met hem gewandeld en heb ik wat vrijheidsdressuur met hem gedaan. Toen hij 4 was ben ik ook begonnen met de opleiding Academische Rijkunst bij Greetje Hakvoort. Dat heeft heel erg geholpen in het proces van beleren, al heb ik er daar nooit op gezeten. Ik deed het verder helemaal zelf.”

Sterk genoeg

Floor Wiegersma en Enzo tijdens een dressuurtraining.

“Voordat ik ging rijden kon hij al heel erg veel vanaf de grond”, gaat Wiegersma verder. “Dat was echt super fijn. Het heeft ons heel erg geholpen in het opbouwen van vertrouwen en van onze band. Hij was er op zijn vierde echt aan toe. Ik heb dan ook bewust gewacht tot hij sterk genoeg was. Al had ik er als het aan hem lag al op gezeten toen hij drie was”, lacht ze. “Aan alles gaf hij aan dat hij mee wilde en wilde werken. Toen ik tijdelijk een ander paard reed en voornamelijk daarvoor op stal kwam, was juist Enzo de eerste die kwam aangalopperen.”

Heel bijzonder

In het begin deed de combinatie nog veel aan grondwerk. Ook reden Wiegersma en Enzo veel buiten. “Sinds een half jaar zijn we ook de dressuur wat meer aan het oppakken. We zijn nu vier keer gestart via de online wedstrijden en hadden drie winstpunten. Enzo is heel meewerkend en ook wel koel. Hij denkt heel erg mee en is soms zelfs een beetje overijverig. Dat merk ik ook wel in het grondwerken, hij zet zich altijd voor de volle 200% in. Daarnaast crossen en springen we ook. Zelfs het springen doet hij goed, dat vindt hij volgensmij echt heel leuk. Alles wat ik vraag doet hij gewoon. Ik vind het heel bijzonder dat een paard dat zo voor je doet. Dat hij zo voor je door het vuur gaat”, geeft de amazone aan.

Floor Wiegersma en Enzo aan het crossen.

Bit geen noodzaak

Dit alles doen ze bitloos. Niet omdat Wiegersma anti-bit is, want dat is ze niet. “Ik heb gewoon de keuze gemaakt om zo te beginnen. Daarmee zijn we doorgegaan en het gaat prima zo. Ik kan hem net zo goed opleiden als wanneer ik met bit zou rijden. Ik ben hem nu wel heel rustig aan het bit laten wennen. Je weet natuurlijk maar nooit wat je ambities zijn. Ik vind het wel een fijn idee dat hij het accepteert maar ik vind het ook een fijn gevoel dat ik weet dat we het bit niet nodig hebben. Tot nu toe heb ik het nog geen enkel moment gemist. Ik voel gewoon geen noodzaak om met bit te rijden als het zonder net zo goed gaat. Misschien wel beter zelfs.”

Wedstrijdambities?

“Ik heb niet hele grote ambities om wedstrijden te rijden”, stelt ze. “Maar ik vind het wel heel leuk om af en toe een keertje te gaan om te kijken waar we staan. Het is fijn om ons te laten beoordelen om te kijken wat er goed gaat en wat er minder goed gaat. Natuurlijk heb je dat ook wel een beetje als je les neemt. Toch is  zo af en toe waardering krijgen voor wat je doet en een puntje halen wel heel leuk. Ook starten met crossen lijkt me tof maar ik sta er eigenlijk heel neutraal in. Ik zie het wel of het lukt. Lukt het niet, dan houden we het gewoon bij wat lesjes en een oefencross. Het zou wel heel gaaf zijn om ooit een keer Z te rijden met mijn zelf beleerde paard. Maar als Enzo en ik daar niet aan toe komen omdat we bezig zijn met andere dingen die we leuk vinden, maakt dat me niet zoveel uit.”

Plezier

“Verder vind ik het dus belangrijk om gewoon plezier te maken. Om samen te genieten van het zwemmen, crossen, buitenrijden en dressuren. Ik wil dat Enzo goed in zijn vel zit en plezier beleeft. Wel zou ik het heel cool vinden als hij de dressuuroefeningen straks ook op neckrope kan. Het zou ook leuk zijn als we ooit een keer een piaffe kunnen rijden of een schoolhalt kunnen doen”, klinkt ze enthousiast. “Ook hoop ik mensen door mijn opleiding te kunnen helpen. Zodat zij hun paard op een juiste en fijne manier kunnen trainen en hun paard goed in zijn vel zit. Dat vind ik ook bij Enzo het allerbelangrijkst”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Salina Steenmeijer

Foto’s in tekst: Privébezit

CSI Twente
Sjaak Sleiderink - Hamora O CSI Twente 2019 © DigiShots

In plaats van de afgelaste editie van dit jaar is CSI Twente al bezig met de uitvoering van volgend jaar. Dan wordt van 9 tot en met 13 juni de 46ste editie van het hippisch evenement in Geesteren gehouden.

Vertraging

Vanwege de coronamaatregelen dit jaar dus geen CSI Twente, dat normaal gesproken deze week van start zou zijn gegaan.  “Het programma zal in 2021 niet of nauwelijks afwijken van het schema dat voor deze week was gepland”, zegt CSI Twente-directeur Rob Maathuis. “We hosten dan met een jaar vertraging onder meer de eerste editie voor de halve finale van de Longines EEF Jumping Nations Cup Series, waaraan we ons de komende vijf jaren verbonden hebben.”

Eerder

Wel staat het concours volgend jaar eerder gepland. “Dat heeft te maken met de opbouw richting Olympische Spelen. Paarden moeten negen dagen voor vertrek in quarantaine en vliegen op 16 juli naar Japan. Twee weken na ons is het CHIO Rotterdam, een week erna het CHIO Aken en in het laatste weekend voor de quarantaine de Global Champions Tour in Valkenswaard”, aldus Maathuis.

Centraal aanspreekpunt

De organisatie van het hippisch evenement in Geesteren heeft wekelijks contact met de andere vier topsportevenementen in Twente: de Enschede Marathon, FBK-Games, Military Boekelo en Triathlon Holten. Samen vormen de vijf Twentse evenementen de Stichting International Topsport Events Twente (ITET). Maathuis vertelt “Als ITET nemen we nu ook het voortouw om op verzoek van het NOC*NSF te komen tot een centraal aanspreekpunt voor de grootste Nederlandse topsportevenementen, zodat het NOC*NSF niet met elk evenement individueel om tafel hoeft.”

Nationale erfgoedlijst

“Deze week praten we tevens met de Nederlandse Sportraad om te komen tot een nationale erfgoedlijst voor Nederlandse topsportevenementen. Het gaat om de verankering van jaarlijks terugkerende topsportevenementen in het Nederlandse topsportbeleid, dat nu nog veelal ad hoc wordt ingevuld rond eenmalige evenementen zoals EK’s, WK’s of OKT’s. De klassieke evenementen behoren tot het DNA van de Nederlandse topsportcultuur en bieden topsporters en talenten structureel een uniek podium in eigen land.”

Fieldlab

“Als ITET zijn we op dit moment in opdracht van het Topteam Sport van Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) bovendien druk met een rapportage in het kader van Sportinnovator, het sportinnovatienetwerk van Nederland”, gaat Maathuis verder. “Het Topteam Sport is op zoek naar organisaties die sport, techniek en wetenschap samenbrengen en daarvoor willen we onze evenementen structureel inzetten als een soort van ‘fieldlab’. De rapportage moet in het najaar afgerond zijn.”

Welzijn

Ook een nieuwe kijk op de organisatie van hippische evenementen past in deze strategie. “De doelstellingen van de Europese Hippische Federatie (EEF) zijn mede door de coronacrisis heel actueel geworden. Een belangrijk streven is te komen tot een veel betere logistieke afstemming van het schema voor concoursen, zodat er veel minder gereisd hoeft te worden. Mens en dier worden hierdoor minder belast en het is beter voor het milieu. We moeten meer terug naar de basis. Waarom zou je met je paarden naar Dubai gaan, als je ook in Nederland kunt rijden? Er moet meer regionaal en aan het welzijn van dieren gedacht worden. Hiermee haal je critici van de paardensport de wind uit de zeilen.”

Bron: Tubantia

Foto: Digishots

Benjamin Maljaars - Selevia's Champion © Kathleen van Winden

Benjamin Maljaars deed goede zaken op het Subtop meetmoment in Ridderkerk. Met Selevia’s Champion (v.Tuschinski) reed hij 69,71% en 67,78% bijeen in het ZZ-Zwaar.

Fijne proeven

Maljaars vertelt “Hij liep twee hele fijne proeven. Er stond een vrachtwagentje aan de zijkant waar de zon op scheen. Met binnenkomen vond hij dat even spannend maar ik heb lekker kunnen rijden. Van een jurylid kregen we 70%, daar ben ik heel blij mee.”

Vakkundig voorgesteld

“De series, drafappuyementen en pirouettes zijn echt zijn hoogtepunten” vertelt de ruiter. Voor deze oefeningen ontvingen ze louter achten. “Hij heeft veel talent en kracht om te zakken in een pirouette. Dat waren mooie cijfers en kan je je een foutje permitteren. In de uitgestrekte galop hadden we wissel om de pas. Die kleine dingetjes gebeuren heel gauw nu hij al Grand Prix heeft gelopen. De keertwendingen zitten ook precies op de piaffe-passage lijn. Hij dacht wel even wat moet ik nou?” De juryleden waren ook gecharmeerd van de nieuwe combinatie. Ze schreven ‘Goed paard, vakkundig voorgesteld en als de foutjes eruit zijn wordt het geweldig’.

Samenwerking

De ruiter zit sinds een kleine maand in het zadel van Champion. Het paard is gefokt en in eigendom van Sylvia van den Broek. Ze heeft het paard zelf en onder begeleiding van Maljaars opgeleid naar de Grand Prix. Maljaars vertelt over de samenwerking “Ik geef Sylvia al drie jaar les. Ze reed toen ze bij mij begon net Lichte Tour en we hebben hem samen klaargemaakt voor de Zware Tour. Ze zei als ik Grand Prix rij en boven de 65% heb gereden dan mag jij hem hebben. In de tweede wedstrijd reed ze al 68% bij elkaar, dat was dus geregeld. Een samenwerking als deze komt niet vaak voor in de sport. Het is een kwestie van gunnen en ik vind het prachtig dat het zo kan.”

Grand Prix

Maljaars rijdt het paard drie keer per week. “Sylvia rijdt hem de andere dagen en hij is super fijn na te rijden. Hij blijft op de Selevia Hoeve op stal staan. Aankomend weekend gaan we Lichte Tour starten. Daarna is het de bedoeling om Inter II te gaan rijden en dan Grand Prix. Ik wil me graag klasseren en dat is eerder niet gelukt. Ik heb met veel paarden ZZ-Zwaar gereden en dan werden ze verkocht of gingen terug naar de eigenaar. Mijn slipjas hangt al zes jaar in de kast en nu kan ik hem eindelijk aan.”

Tekst: Michelle Klutman

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Kathleen van Winden

Karin Raske en Boykin tijdens het meetmoment. Foto: Freerk Boskers

Na een wedstrijdstop van vijf jaar besloten Karin Raske en haar pony Boykin de ring weer in te gaan. Hoewel dat eerst wel even tegenviel na zo’n lange tijd, heeft de combinatie nu de smaak weer te pakken. “Toen we de laatste keer 200 en 205 punten kregen was dat wel even een geluksmomentje”, stelt ze.

Lichamelijke klachten

Voordat ze stopten met het rijden van wedstrijden had de combinatie 16 winstpunten in het M1. Toen Raske te maken kreeg met vervelende lichamelijke klachten kwam de stop er voor een tijdje op. “Ik heb daar sinds mijn 13e al last van en af en toe steken die klachten weer de kop op. Daardoor heb ik toen een hele tijd niet meer zo fanatiek gereden. Om die reden hebben we dan ook even een wedstrijdstop ingelast.”

Kreupelheid

Uiteindelijk ging het beter met de amazone en kon ze weer rustig aan beginnen met trainen. Althans, dat dacht ze. Nu was het de beurt aan haar pony, die een lichte vorm van astma bleek te hebben. “Ook zei ik iedere keer als we weer op controle moesten daarvoor dat ik het gevoel had dat hij voor niet helemaal goed liep. In ze kliniek zagen ze steeds niets, maar ik bleef het gevoel houden. Toen hebben we hem thuis eens gefilmd terwijl hij op het harde liep en moesten we toch langskomen voor een kreupelheidsonderzoek. Het bleek dat Boykin lichte artrose heeft in beide voorvoeten. Dat was wel een beetje een domper toen”, geeft ze eerlijk toe.

Foto: Monica Brouwer

Routine

“Boykin is toen ingespoten en staat sindsdien op zooltjes. Nu doet hij het weer hartstikke goed”, gaat ze verder. “Maar doordat ik zelf geen trailer heb pakte ik het wedstrijden rijden niet zo makkelijk meer op. Ik ben uiteindelijk zelf een paar keer meegeweest naar wedstrijden van de eigenaresse van de stal waar ik sta. Als je er dan weer bij staat dan is het toch wel weer heel leuk. Zij overtuigde me om weer een startkaart aan te vragen. Die hebben we net voor Corona aangevraagd en we zijn daarvoor dus maar één keer op wedstrijd gestart. Ik merkte toen dat ik best wel de routine miste. Normaal gesproken wist ik precies wat ik moest doen tijdens het losrijden maar nu dacht ik echt: ‘Wat moet ik nu doen?'”

Aan de slag

De eerste keer dat ze weer op wedstrijd gingen was dus even weer wennen. De punten vielen dan ook een beetje tegen. “Toen dacht ik: we gaan thuis weer even oefenen en dan op wedstrijd. Omdat dat niet kon, hebben we proeven ingestuurd voor de online wedstrijden. Daar waren de punten wel wat hoger, maar nog niet top. We kregen commentaar waar ik zeker mee aan de slag kon, dus daar ben ik in de les ook veel mee bezig geweest. De keer daarna behaalden we 195,5 punten. Ik ben heel perfectionistisch, en in mijn ogen mankeerde er van alles aan dat filmpje. Dat kon nooit mijn score zijn!” Toch was het wel zo, en vanaf daar klommen de punten voor de combinatie alleen maar verder omhoog.

Geluksmomentje

“Er was een meetmoment bij ons in de buurt en ik wilde graag proberen het gevoel wat ik thuis had ook op wedstrijd te krijgen”, gaat Raske verder. “Als we dat op wedstrijd voor elkaar kunnen krijgen, dan wil ik misschien wel een keer nadenken over de overstap naar de M2. Ik vond Boykin heel fijn lopen, hij was voor zijn doen zelfs een beetje kijkerig. We kregen 200 en 205 punten! De jury kwam zelfs uit de auto om te zeggen dat hij een supergave pony is en zo onwijs zijn best doet. Toen zat ik natuurlijk bijna te huilen op mijn paard. Ik had echt niet verwacht dat dit ons na al die jaren nog zou lukken. Dat was echt wel even een geluksmomentje”, klinkt ze enthousiast.

Geweldig dier

Boykin met de oma van Raske. Foto: Privébezit.

Met Boykin heeft de amazone altijd al een bijzondere klik gehad. “Ik reed een tijdje voor een handelsstal en Boykin kwam terug als ‘onhandelbare’ pony. Op het moment dat ik het deurtje van de trailer open deed zei ik tegen mij moeder: “Mam, dit is hem!”. Mijn moeder wilde eerst maar even zien of hij wel braaf was, maar hij heeft bij mij nooit een stap verkeerd gezet. Dankzij mijn oma heb ik Boykin kunnen kopen op mijn achttiende verjaardag. Daar ben ik haar echt ontzettend dankbaar voor. Toevallig kwam ik er toen ik zijn paspoort kreeg achter dat hij en mijn inmiddels overleden oma op dezelfde dag jarig zijn. Dat maakt het wel extra bijzonder. Voor mij is hij echt een geweldig dier, ik denk dat ik nooit meer een pony als hem tref.”

Eén winstpunt

Wat is het doel nu de combinatie weer goed op dreef is? “Ik wil wel kijken hoe ver we kunnen komen. Zolang hij goed loopt en het leuk vindt rijden we nog even door. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar één winstpunt in het Z zou echt heel tof zijn. Ik ben wel een beetje perfectionistisch, maar mijn instructrice Ilona Greven helpt me daar heel goed bij in de lessen. Ik vind haar super positief lesgeven. Ook is ze heel betrokken bij de rest, niet alleen bij de lessen. Het meetmoment was voor haar in de buurt en toen kwam ze ook even kijken. Als we samen met Ilona doortrainen dan kan dat puntje in het Z1 misschien wel lukken…”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonver bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Freerk Boskers

Foto in tekst: Monica Brouwer

Karen Wilschut en Lord Enfield tijdens hun wedstrijddebuut.

Amazone en instructrice Karen Wilschut adopteerde in 2017 het paard Lord Enfield. Sindsdien hebben ze al heel wat stappen gemaakt en doen ze van alles samen. “Toen ik hem voor het eerst zag wist ik dat het een flink project was, maar ik vond hem gelijk heel erg leuk”, vertelt ze.

Stijf en stug

Eigenlijk was het in eerste instantie helemaal niet de intentie om een paard te adopteren. Karen had namelijk al een ander paard waar ze naast haar baan haar handen aan vol had. Toen dit paard echter langdurig geblesseerd raakte, begon het toch wel weer te kriebelen om aan de slag te gaan met trainen. De amazone vertelt: “Ik had Lord Enfield al voorbij zien komen op de site van Paard Zoekt Baas, maar op dat moment dacht ik nog niet aan een paard erbij. Hij bleef echter maar voorbijkomen en had steeds nog geen plekje gevonden. Toen ben ik toch maar bij hem gaan kijken. Hij was enorm stijf en stug in zijn lijf en accepteerde de hand niet. Er zat nog heel veel werk aan, maar dat vond ik ook wel heel erg leuk.”

Verlatingsangst

Sinds het najaar van 2017 is de combinatie samen aan de slag gegaan. “Dat was in het begin best lastig”, licht Karen toe. “Hij was meteen dikke maatjes met de andere paarden, maar hij heeft wel behoorlijk verlatingsangst en vindt het dus heel moeilijk om bij de andere paarden weg te gaan. In het begin raakte hij daarom nog wel eens in paniek. Dan vergat hij dat ik ook nog naast hem stond en ging hij zo door me heen. Ik ben hard met hem gaan oefenen op de basis die ik bij alle paarden in de praktijk toepas en vanuit mijn Freestyle-opleiding heb meegekregen. Dat heeft hem echt heel erg geholpen. Dat zijn we nu eigenlijk nog steeds verder aan het uitbreiden”, klinkt het gemotiveerd.

Vertrouwen 

Omdat Lord Enfield zo tegen de hand in ging, begon de amazone onder het zadel eerst aan een lange teugel. “Ik leerde hem eerst de been- en zithulpen opnieuw te accepteren en vanaf daar zijn we verder gegaan. Mijn andere paard reed ik soms met een bitloos hoofdstel en dat heb ik toen bij hem eens geprobeerd. Dat bleek een succes! Door het bitloze hoofdstel is hij mijn hand weer gaan vertrouwen en konden we ook het rijden met een bitje weer oppakken. Inmiddels zijn we zo ver dat we ook zonder hoofdstel kunnen rijden in de bak. We wisselen in de training regelmatig af tussen met bit en bitloos. Ik ben heel blij met wat we tot nu toe hebben bereikt en ik ben heel benieuwd hoe hij nog gaat ontwikkelen. Hij gaat in ieder geval met sprongen vooruit.”

Karen Wilschut en haar twee paarden.

Leerproces

“Ik hoop uiteindelijk weer wat dressuurwedstrijden met hem te kunnen rijden”, geeft Karen aan. “We zijn nu twee keer gestart. De eerste keer was echt drama door zijn verlatingsangst. Hij was alleen maar sterren aan het kijken en alles was eng. Maar dat was niet erg, want dat hoort ook bij het leerproces. Juist opdoen van ervaring was het belangrijkste. Hem leren dat hij ook zelf de ontspanning kan vinden.” De tweede wedstrijd ging al een stuk beter, wat resulteerde in 2 winstpunten. In het verleden liep Lord Enfield M dressuur. “Ik ben benieuwd wat hij allemaal nog kan bereiken met zijn beperking. Hij heeft artrose in zijn onderste halswervels. Het belangrijkste is dus dat hij zijn plezier in het werk terug heeft gevonden en dat hij zin heeft om aan het werk te gaan.”

Loswerken en grondwerken

Toch zou het best leuk zijn als het goed gaat in de wedstrijden. “Al is het belangrijkste natuurlijk dat hij gezond blijft”, stelt Karen. “Op dressuurmatig gebied heb ik nog niet echt wat op mijn naam staan. Via mijn bedrijf Horse in Simplicity werk ik vooral met jonge paarden. Die leer ik de basis, dus dan heb je geen wedstrijdklassering waar mensen je van kennen. Ik begin bij de jonge paarden met loswerken en grondwerk. Ze leren onder andere focussen op mij door het loswerken. Ook leer ik ze aan het halster lopen en omgaan met druk door het grondwerk. Bij drie- en vierjarigen ben ik vooral bezig met de dubbele lijnen als voorbereiding op het rijden. Zo kan je het stuur er al op zetten voordat je er voor de eerste keer op zit. Ik vind het daarbij ook een hele mooie toevoeging aan het rijden.”

Van kwaad tot erger

De amazone werkt niet alleen met jonge paarden maar ook met paarden die bestempeld worden als ‘probleempaard’. Ze vertelt: “Wat je vaak ziet is dat er problemen ontstaan omdat mensen hun paarden niet begrijpen en signalen missen. Daarop volgen er handelingen die ze vaak op een verkeerde manier of moment toepassen. Daardoor gaat het meestal van kwaad tot erger. Na twee of drie lessen zie ik vaak al veel verbetering. De combinaties krijgen weer lol en hebben weer zin in het werken samen. Mensen die bang waren om nog op te stappen durfden er weer op. Het is supergaaf om dat samen te bereiken, daar krijg ik energie van.”

Paardvriendelijke manier

Naast de opleiding tot Freestyle instructeur deed Karen ook de opleiding Paardenwelzijn en Revalidatie 1 aan de Freestyle Academy. “Daarnaast volg ik de nodige online trainingen om mijn kennis uit te breiden. Je bent immers nooit uitgeleerd en ik blijf graag op de hoogte van de laatste kennis en ontwikkelingen. Toen mijn paard geblesseerd raakte heb ik veel aan de opleiding Revalidatie 1 gehad. De technieken zijn heel handig om een paard onbelast te kunnen trainen en weer rustig op te bouwen. Ik geef ook les in deze technieken, bied ondersteuning in het rijden en ga hiervoor nog een vervolgopleiding volgen.”

“Ik ben blij dat de paardenwereld steeds alert wordt op het welzijn van de paarden. Ook ziet men steeds meer dat het ook op een paardvriendelijke manier kan. Daar hoop ik via mijn bedrijf dan ook aan bij te dragen. Op dit moment heb ik heel bewust de keuze gemaakt om dit naast mijn ‘gewone’ baan te doen, maar ik hoop me hier in de toekomst nog meer op toe te kunnen leggen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Karen Wilschut

manege open
foto: Jessica Pijlman

Vanaf 30 juni 12.00 uur kunnen ondernemers een subsidie aanvragen om hun vaste lasten te betalen. Bedrijven krijgen, afhankelijk van de hoogte van de vaste lasten en het omzetverlies, een subsidie voor hun vaste lasten in juni, juli, augustus en september 2020.

Vaste lasten

De subsidie is voor bedrijven die meer dan 30% van hun omzet hebben verloren door de coronacrisis. De subsidie bedraagt minimaal €1.000 en maximaal € 50.000 . De periode van 1 juni tot en met 30 september 2020 is geldig. De subsidie voor vaste lasten komt bovenop de tegemoetkoming in de loonkosten (NOW). Bedrijven kunnen de subsidie tot uiterlijk 30 oktober 2020 aanvragen.

SBI code

Dezelfde getroffen sectoren uit de TOGS-regeling komen in aanmerking voor de Tegemoetkoming Vaste Lasten (TVL).  Dit betekent dat paardenbedrijven met SBI-code 93.12.15 (Paardensport en maneges) aanspraak kunnen maken op deze subsidie. Aanvragen kan één keer vanaf 30 juni 2020 om 12:00 uur bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland via www.rvo.nl/tvl.

Lees hier de voorwaarden.
Bron: FNRS
Foto: Jessica Pijlman

Debby de Graaf - Wessel Galloper Kampioenschap Fries Dressuurpaard 2019 © DigiShots

Debby de Graaf en Kai Galloper (v. Uldrik 457) behaalden bij het Subtop meetmoment in Nispen een score van 66,324% in de Lichte Tour. “We zijn nu startgerechtigd in de Zware Tour en Kai is Sport-Elite geworden”, vertelt de Graaf die in de zevende hemel is. “Echt bizar dat het allemaal zo goed lukte, een jaar geleden reden we onze eerste Z2-wedstrijd.”

Droom

Kai is met deze mooie score in de Intermediaire I bovendien Sport-Elite. “We hebben de afgelopen maanden rustig doorgetraind en vooral ook oefeningen gedaan om ons voor te bereiden op de Grand Prix: de piaffe, passages en de wissels om de pas”, aldus de Graaf. “Wanneer je in een wedstrijdritme zit pak je zulke dingen niet aan, daar hadden we nu mooi tijd voor.” Die strategie pakte heel goed uit. “Kai maakte in de proef geen fouten en de pirouettes gingen heel fijn, die tellen dubbel.” Komende tijd zullen ze nog een keer in de Intermediaire I starten. “En verder thuis doortrainen voordat we verder gaan naar de Intermediaire II”, aldus Debby die uitkijkt naar hun Grand Prix debuut. “Dat is een droom die uitkomt.”

Dressuurtalent

Ruim een jaar geleden kwam Kai naar Stoeterij Galloper, waar de Graaf stalamazone is. Hij was toen net Z2-geklasseerd. “We zagen zijn dressuurtalent.” In het najaar van 2019 reed de combinatie verdienstelijk mee op de kampioenschappen. Daarna kwam de vooruitgang in een stroomversnelling, geeft de Graaf aan. “We zijn in de loop van de tijd steeds meer een team geworden. Kai is leergierig en een echte krachtpatser. Hij pakt het werk ongelooflijk snel op en vindt het vooral heel leuk.”

Bron: Phryso

Foto: Digishots

Volg ons!

102,847FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer