Authors Posts by Carlijn de Boer

Carlijn de Boer

522 BERICHTEN 0 reacties
Carlijn de Boer (1979) is freelance redacteur voor onder andere de Hoefslag en daarnaast actief Subtopamazone. Via haar artikelen in het blad, maar ook middels de vele Subtopverslagen op de website houdt ze de lezer op de hoogte van de fascinerende paardensport.

Kral is inmiddels een bekende naam op de uitslagenlijsten van de Subtopwedstrijden. Dat komt niet alleen doordat de naam hoog in de klasseringen staat, maar ook omdat de familie Kral met maar liefst vier ruiters in de Subtop rijdt tot en met Grand Prix niveau. Johan Kral en zijn drie zussen Carola, Paulette en Hanneke timmeren hard aan de weg en halen het beste in elkaar naar boven.

Genoeg reden dus om eens met Johan Kral, de enige ruiter van de familie, te bellen. Enthousiast begint hij: Ja, het is echt uniek. Het gaat er bij ons niet om wie er wint, als we maar beter worden. Maar, is het niet leuk als ik je later even terug bel, want dan zijn we met zijn vieren en kan iedereen het zelf vertellen.” Uiteraard is dat een super leuk idee en ook hieruit blijkt maar weer hoe het gesteld is met de teamgeest in deze familie.

Specialiteit

Op de vraag wat elk familielid doet binnen de Dressuurstal Kral, antwoord Johan: “We hebben ieder onze specialiteit en dat maakt dat we ook regelmatig op elkaar paarden stappen en veel van elkaar leren. We zijn allemaal gewoon in de B begonnen en hebben elkaar opgetrokken naar de Grand Prix. Als ik met mezelf begin, ben ik best goed in het verbeteren van de galop van een paard en ook het aanleren van de wissels gaat mij gemakkelijk af. En proeven rijden vind ik heel leuk, daar ben ik ook wel secuur in.”

Vliegende keep

Carola vult lachend aan: “Ik ben eigenlijk een soort vliegende keep. Daarbij kan ik de paarden goed de basis en de oefeningen aanleren.  Het is gewoon heel fijn dat je op elkaars paarden kunt stappen. Zo kun je nagaan of je hetzelfde voelt als de ander of juist iets heel anders en kom je er ook sneller achter waar aan het ligt. We helpen elkaar natuurlijk ook vanaf de grond een paar extra ogen, houd je scherp. Met elkaars informatie kom je verder en wordt je ruitergevoel enorm ontwikkeld.”

Feeling

Paulette over haar specialiteit: “Ik ben juist weer goed in het ontwikkelen van de draf. Met name ook de verzameling en gedragenheid.” Hanneke heeft de feeling voor de jonge paarden die zadelmak gemaakt moet worden: “Ik weet vaak al snel hoe een jong paard aangepakt moet worden. Of je juist wat strenger moet zijn of niet.”

In de sloot

“Wij werken altijd met een plan van aanpak bij de paarden, waardoor we doelgericht bezig kunnen. Dit geldt niet alleen voor de training, maar ook het hele management er om heen. Zo hebben we eigenlijk altijd gewerkt. Toen een ieder van ons de Z behaalde, werden we allemaal in de sloot gegooid. dat is een mooie traditie en daar moest iedereen aan geloven. Een andere grappige anekdote over het behalen van doelen: Toen Paulette met de pony op het NK reed, hadden we gezegd, dat als ze kampioen zou worden dat we dan Dancer zouden kopen. Een paard dat we op het oog hadden. En wat denk je: ze won! Dus diezelfde dag zijn we heen gereden en hebben we hem gekocht. Nu loopt Dancer Grand Prix!’, vertelt Paulette.

Gezamenlijke doelen

Carola kijkt naar de nabije en verder toekomst. “Johan, Hanneke en Paulette hebben nu nog de leeftijd om U25 te mogen starten en willen daarin graag beter worden. Als we naar de senioren over gaan, is ons gezamenlijke doel om eerst allemaal boven de 65% te scoren en internationaal te rijden. En daarna wellicht boven de 70%  te scoren. Daar dromen we nu al van”, grapt de Carola.

Aanpakkers

Hanneke vertelt eerlijk: “Eigenlijk is het wel een beetje een uit de hand gelopen hobby en gelukkig helpt onze moeder ook met van alles en is ze onze filmer en mental coach. Daarnaast hebben de meeste van ons er ook nog een baan of studie bij. Carole werkt in de ochtenden bij Danielle Heijkoop. Johan volgt naast het rijden een studie sportkunde dat management-gericht is. Paulette is wel de hele dag bezig met de verzorging en het management van de paarden. Ik werk ook nog in het restaurant van mijn broer. Sowieso helpen we elkaar binnen de familie allemaal. Wij zijn namelijk met negen kinderen en onze ouders. Het grappige is dat er ook een tweeling én een drieling is. Maar nog meer bijzonder is dat die twee- en drieling op dezelfde dag jarig zijn! We zijn allemaal aanpakkers en erg fanatieke sporters.”

Van zadelmak tot en met Grand Prix

“We gebruiken een accommodatie in Zoetermeer. Zelf hebben we acht paarden en nog zo’n zeven van klanten. Wij bieden het heel pakket van zadelmak maken tot en met Grand Prix opleiden. We helpen elkaar bij de training, maar Carola wordt in het rijden van de paarden van Danielle ook door haar bijgestaan. Paulette en ik zijn geselecteerd voor het Talentenplan en krijgen les van Anky (van Grunsven red.) Het voordeel is dat we nu allemaal een keer naar de Grand Prix toegewerkt hebben en we dus die kennis en kunde al in huis hebben. Dan gaat het daarna toch meestal wel sneller, omdat je het al meer in de vingers hebt. Naast het rijden, hebben we allemaal ons instructeursdiploma en geven we ook veel lessen”, besluit de gedreven Johan. (CdB)

Foto: Privébezit

 

 

 

 

 

 

 

 

Jordy van Wijnen is één van de juryleden van de Hoefslag@Home competitie. Hij jureerde al vanaf het begin voor het platform die dit mogelijk maakt, We All Ride, en heeft meegedacht over onder meer de proeven. Het maakt hem niet uit met welk ras je je proefje rijdt, als het beeld maar vriendelijk is.

“Al rijd je met een Tinker, een Fries, een KWPN-er of misschien wel als een volwassenen op een pony, het beeld moet vriendelijk zijn. Dat wil zeggen dat de ruiter een stille hand heeft en de bewegingen van het paard goed kan volgen. Het paard moet in de juiste takt, nageeflijk en met lengtebuiging kunnen lopen. Het is natuurlijk wel zo dat als het niet goed is, je ook geen mega hoge punten krijgt. Maar ik moet zeggen dat ik meestal wel goede proeven voorbij zie komen. Dat is ook het voordeel van dit concept, als je je proef niet goed genoeg vindt, hoef je deze niet aan te bieden. Je kunt gewoon door oefenen en een proef waar jij tevreden over bent, opsturen.

Laagdrempelig

“Daarnaast is het voor de ruiters natuurlijk heel laagdrempelig. Je bent niet de hele dag onderweg naar je wedstrijd, je kunt ontspannen op eigen terrein je proefje rijden. Dit zorgt vaak al voor een stuk minder wedstrijdstress. En is uiteraard in deze tijd met de Corona-maatregelen een super uitkomst. Je hoeft ook niet per se wedstrijdkleding aan. Dat scheelt natuurlijk weer als je eens een wedstrijdje wil uitproberen, om te kijken of het wat voor je is.”

Zelf bepalen

“Wat ook heel fijn is, dat je zelf mag bepalen in welke klasse je wilt uitkomen. Je hoeft dus niet eerst allemaal winstpunten te verzamelen, als jij denkt dat je al een hoger niveau hebt. Valt het niveau toch wat tegen, kun je de volgende keer uiteraard ook een klasse lager starten. Het is heel flexibel!”

Bitloos

“Oh ja en denk je nou; ik rijd bitloos, dan mag dat ook! Ik heb al verschillende combinaties mogen beoordelen die dit deden en stond versteld van het goede rijden met nageeflijkheid, lengtebuiging en een mooi schuimmondje.”

Benieuwd

“Als juryleden krijgen wij een berichtje als er een proef klaar staat. Meestal beoordeel ik die dan ’s avonds, zodat de ruiter snel zijn of haar feedback heeft. Ik heb een groot scherm dus kan alles goed zien en zit net als alle juryleden gewoon bij C. Het initiatief van Hoefslag@Home om er ook een competitie aan te verbinden, is echt super. Helemaal dat er eigenlijk vier competities zijn die ieder twee weken duren, waarbij ook nog eens hele gave prijzen te winnen zijn. Doe jij ook mee? Ik ben heel benieuwd naar jouw paard en het proefje dat je ermee rijd!”, aldus een enthousiaste Jordy, die samen met zijn man Derk Schekkerman een trainingsstal runt en zelf met meerdere paarden Grand Prix reed. (CdB)

Foto: Privébezit

hoefslag masterclass

De Hoefslag Masterclass ‘Haal meer uit je proef’ die plaats zou vinden op vrijdag 22 mei in Oud Gastel wordt verplaatst. Dit vanwege de aangescherpte maatregelen rondom het Coronavirus. De nieuwe datum van deze Hoefslag Masterclass zal in het najaar zijn en zo spoedig mogelijk bekend worden gemaakt.

De verkochte tickets zijn dus nog gewoon geldig! We kijken uit naar een betere periode waarin we ook van deze Hoefslag Masterclass weer een geslaagde avond kunnen maken. Veel sterkte en gezondheid gewenst en graag tot de volgende Hoefslag Masterclass!

Wilma Plaisier werkte twintig jaar voor de KNHS, maar als dochter van een akkerbouwer begon het ondernemersbloed toch te borrelen. Daarom startte ze vorig jaar september haar eigen bedrijf, WNP Support. Een bedrijf dat zicht richt op het organiseren van clinics, workshops en evenementen. Maar ook zorgt voor (financieel) administratieve ondersteuning.

Wilma vertelt trots: “Ik was echt toe aan een nieuwe uitdaging en wilde mezelf verder ontwikkelen. Nadat ik mijn ontslag had genomen ben ik een opleiding tot virtual assistant gaan volgen. Al vrij snel werd ik benaderd door de KNHS om College Tours te organiseren. Dat vind ik toch echt het leukste om te doen. Daarnaast organiseer ik ook workshops van Sanne Beijerman en staan er diverse leerzame avonden en dagen gepland. Met onder andere Carolien Munsters (sportfysioloog), Jarko Dun (fysiotherapeut), Johan Hamminga (dressuurtrainer en jurylid) en Yvet Blokesch (gedragstherapeut).

Uiteenlopend

“De meest van deze activiteiten vinden plaats in Ermelo of Exloo, maar ik ben met diverse andere regio’s bezig om ook daar leuke en uiteenlopende activiteiten te organiseren. Niet alleen voor de paardensportliefhebber, maar ook voor de recreant. Zo legt Carolien Staal in een workshop alles uit over buitenritten en trektochten. Maar mochten er mensen zijn met nog meer leuke ideeën, dan hoor ik ze graag.”

Beleving

“Wat bij mij zeer hoog in het vaandel staat is service en kwaliteit. Daarbij zet ik mij niet in voor honderd, maar voor tweehonderd procent. Ik kijk door de ogen van de bezoeker en die moet niet alleen vooraf juist geïnformeerd worden en bij vragen antwoord krijgen, maar ook gewoon een hele leuke verzorgde dag hebben. De hele beleving van de bezoeker moet goed zijn. Dit wil ik bewerkstelligen met onder meer een goed werkend ticketsysteem. Maar ook de aankondiging van het evenement is belangrijk. Ik kies ervoor om naast het persbericht ook een promotievideo met de gastspreker op te nemen. Een creatief proces waar ik ook veel plezier aan beleef.”

Duizendpoot

“Kortweg gezegd ben ik een organisator en secretaresse, eigenlijk een duizendpoot, op afstand en ik heb nog heel veel leuke ideeën. Zo wil ik heel graag met Britt Dekker en Esra de Ruiter een leuke dag voor kinderen organiseren. Natuurlijk zal de planning nu door het Coronavirus wel aangepast worden, maar we hebben een heleboel leuke activiteiten in het verschiet. Hou mijn facebook pagina WNP Support dus maar goed in de gaten”, besluit de gedreven onderneemster. (CdB)

Een opvallende verschijning is Tara den Hartog wel met haar voskleurige Arabische volbloed hengst PrimeVal Kossack (v. Stival) op de dressuurwedstrijden. Toch weet ze goed haar mannetje te staan tussen alle warmbloeden en heeft ze sinds gister haar startbewijs voor het ZZ-Licht op zak.

Vol trots vertelt Tara: “Mijn ouders hebben een Arabisch volbloed stoeterij, de Kossack Stud, en al heel wat Arabische volbloeden gefokt. Zo ken ik PrimeVal Kossack al vanaf zijn geboorte. Op heel wat shows, nationaal en internationaal, eindigde hij bovenaan. Als veulen werd hij meteen Nederlands kampioen bij het AVS (Arabische Volbloedpaarden Stamboek red.), maar ook als junior en senior. Het hoogtepunt was de gouden medaille als vijfjarige op het European Breeders Championship.”

Nederlands Kampioen

“Na zijn showcarrière ben ik hem gaan rijden en dat pakte hij heel goed op. Vorig jaar werden we  Nederlands kampioen in de Z dressuur bij het AVS en wonnen we ook de kür op muziek. Vorig weekend reden we op de Regiokampioenschappen in het Z2 en afgelopen weekend heb ik de laatste punten gehaald voor het ZZ-Licht, we sloten zelfs het Z2 winnend af.”

Subtop

“Mijn moeder, Erny den Hartog, die Grand Prix heeft gereden en met de Arabisch volbloeds, Tron en Gomel, in de Prix St. Georges uit kwam, traint mij. Zij weet natuurlijk heel goed hoe je met deze paarden om moet gaan. Het karakter van de Arabisch volbloed kan sensibel zijn, want ze reageren op elk dingetje. Ze zijn wel super intelligent en eerlijk, als je eenmaal hun vertrouwen hebt, gaan ze door het vuur voor je. Daarnaast is PrimeVal Kossack heel lief, ik vind Arabische volbloeds heel fijn om mee te werken. Hij is pas acht jaar oud en we zien wel hoever we komen. Hij zit in ieder geval nog lang niet aan zijn top en Subtop rijden lijkt mij heel leuk.”

Show of sport

“Mijn ouders hebben heel veel succesvolle Arabische volbloeds gefokt die ook veelal naar het buitenland zijn verkocht. Nog steeds fokken ze zo’n zes veulens per jaar zowel voor de showrichting als de sportrichting. En dan niet alleen voor de dressuur-, maar ook voor de rensport en endurance. Ik heb nog een jonge hengst naast Primeval Kossack waar ik ook graag mee de dressuursport in ga”, is Tara ambitieus. (CdB)

Foto: Kan Horse Photography

 

Via een vriendin kwam de Lusitano hengst Fusilero (v. Peralta Pinha) op het pad van Brigitte Bekker. “Ik vond hem meteen al apart en het leek ons wel leuk om hem aan te bieden bij het stamboek. Al wisten we helemaal niet hoe dat in zijn werk ging. Toch kwamen we thuis met een goedgekeurde dekhengst! Al ging het niet vanzelf.”

“Een goede vriendin van mij, Jidske Rhijnsburger, kreeg Fusilero in training, omdat hij gedragsproblemen had. Hij bokte iedereen eraf. Inmiddels had hij ook al bij meerder trainers gestaan, maar lukte het niet. Jidske was al een eind met hem op weg middels het systeem van rechtrichten van Antoinne de Bodt, maar het ontbrak haar steeds meer aan tijd. Toen heb ik gezegd, breng hem maar bij mij. Ik run namelijk in het Noord-Hollandse Starnmeer pensionstal Kickersteyn en daar was nog wel een plekje voor hem. Ik ben samen met mijn vriendin Brigitte Noor met hem aan de slag gegaan.”

Imponerend

“In het begin hebben we hem alleen maar gelongeerd, totdat het toch tijd werd om erop te stappen. En eigenlijk ging dat prima! We zijn hem verder gaan doortrainen. Mijn man Kees was vanaf het begin af aan al gecharmeerd van de witte hengst. Hij vond hem ook zo gaaf en imponerend, hij heeft gewoon de X-factor. Kees heeft hem toen gelukkig van Jidske kunnen kopen.”

Bang

“Inmiddels hadden Brigitte Noor en ik al een doel gesteld; we wilden hem voorbrengen voor de hengstenkeuring. Het rijden ging thuis goed, alleen was hij nog nooit op vreemd terrein gereden. Toch gingen we naar de keuring. Eigenlijk wisten we helemaal niet wat ons te wachten stond, maar werden we op de keuring zelf goed geadviseerd. Later bleek dat je een paard maar één keer aan mag bieden en daarna niet meer. Dus het was erop of eronder. Fusilero was best wel gespannen en dat kwam zijn gangen niet ten goede. Toch was de jury erg onder de indruk van hem. Vooral zijn boeg en rug vielen positief op en de jury durfde ook door de spanning heen te kijken qua gangen. Hij heeft gewoon een uitgestrekte draf waar je bang van wordt. Door zijn bouw en potentie werd hij goedgekeurd!”

Afleiden

“We zijn super trots op hem en willen nu verder gaan in de sport. Hij is tien jaar, maar pas driekwart jaar onder het zadel en laat al heel veel mooie dingen zien. Het belangrijkste is dat hij ontspannen blijft. Onze instructrice Nakita de Boer helpt ons daarbij. Voornamelijk door hem wat af te leiden en schouder voor te rijden, maakt hij zijn bewegingen steeds beter af als hij het spannend vindt. Fusilero is in Spanje gefokt en het blijkt dat een lid van het Portugese team een paard heeft met dezelfde bloedlijn, dus dat belooft wat! Uiteraard zal hij ook beschikbaar worden gesteld voor dekdienst”, is Brigitte Bekker enthousiast. (CdB)

Foto: Mo van Mokum

Anne Loosveld en Carlijn Pontenagel, twee jonge ondernemers die de paardensport, ook internationaal, een warm hart toe dragen, organiseren breed georiënteerde educatieve hippische kampen. Deze kampen zijn speciaal voor buitenlandse kinderen, die graag meer willen leren over paarden houden en rijden. “Ze leren niet alleen veel over paarden en paardrijden, wat juist het welzijn ten goede komt, maar ontwikkelen zichzelf ook enorm”, vertelt Anne trots.

“Carlijn en ik hebben beide veel in het buitenland rijles gegeven. Wij spraken elkaar en merkten dat we tegen dezelfde problemen aanliepen. Je ziet namelijk dat de export van paarden naar hippische ontwikkelingslanden, zoals wij die noemen, steeds meer toeneemt, maar dat er veel vraag is naar kennis omtrent het rijden en houden van paarden. Ons bedrijf heeft de afgelopen vijf jaar dan ook al veel trainers naar het buitenland uitgezonden om daar les te geven op deze gebieden. Door negatieve geluiden over de paardensport, wordt wel eens vergeten hoe goed we het eigenlijk doen in Nederland als je kijkt naar de paardensport en -houderij.”

Les, excursies en workshops

“Toch zagen wij dat er nóg een grote behoefte was, namelijk aan instructie voor buitenlandse kinderen in Nederland. Er zijn wel stallen die buitenlandse ruiters lesgeven, maar daar blijft het dan ook bij. Wij bieden een compleet pakket. Zij krijgen niet alleen rijles, maar krijgen een kijkje in de Nederlandse hippische keuken.  Zo zijn er verschillende excursies, naar de faculteit in Utrecht en andere klinieken, voerfabrikanten, erkende hoefsmeden,  grote sportstallen en stoeterijen, krijgen ze een rondleiding op het KNHS en KWPN centrum en als het even kan gaan we natuurlijk ook naar een leuk internationaal concours. Daarnaast zijn er vele workshops over longeren, voeding, houding en zit, enzovoorts. Ze hoeven zich bij ons niet te vervelen en leren ondertussen ook een hoop. De jeugd heeft de toekomst, dus als zij deze kennis weer mee kunnen nemen naar hun eigen land waar de paardensport en -houderij nog niet zo ver ontwikkeld is, is dit alleen maar goed. Juist ook voor het paardenwelzijn!

Bijdragen aan welzijn

“De kampen zijn voor kinderen tussen de acht en achttien jaar oud. De kinderen komen uit landen als Mexico, China, Zuid-Afrika en landen uit het Midden-Oosten. Ze komen natuurlijk uit hele verschillende culturen, maar uiteraard meestal wel uit welvarende gezinnen. Aan het begin van de week is het voor de kinderen altijd even aftasten, maar aan het einde van de week zijn ze allemaal vrienden. De kinderen leren niet alleen veel, maar ontwikkelen zich ook in positieve zin. Sommige kunnen nog niet zo goed Engels spreken, maar leren dit als vanzelf en krijgen veel meer zelfvertrouwen. Andere komen uit een zeer beveiligde omgeving en leren nu echt te spelen. Er zijn ook veel kinderen die in de toekomst graag in hun eigen land een hippisch kenniscentrum zien. En dit draagt weer bij aan het welzijn van de paarden in deze hippische ontwikkelingslanden.”

Achtergrond

Wat is eigenlijk de achtergrond van Anne en Carlijn? “Carlijn heeft de HBO-opleiding paardensport in Deurne gevolgd en daarna nog educational science gedaan. Ikzelf ben sport psycholoog en heb een master Bedrijfseconomie aan de Universiteit van Amsterdam afgerond.” (CdB)

Meer weten over deze internationale kampen? Neem een kijkje op www.esi-camp.com.

0 1708

Celine van der Stroom heeft haar eigen trainingsstal waar ze paarden met fysieke en mentale problemen middels de Academische Rijkunst weer op weg helpt. Maar ook paarden zadelmak maakt door onder meer gebruik te maken van grondwerk én paard en ruiter naar een verder niveau helpt.

“Mensen denken vaak dat ik iets totaal anders doe, maar dat is echt een misvatting. Ik zet de dressuur in zoals het oorspronkelijk bedoeld is; de dressuur is er voor het paard, in plaats van het paard voor de dressuur. Bij het trainen via de Academische Rijkunst kijk je naar de biomechanica van het paard en gebruik je de dressuuroefeningen zo, dat ze helpen het paard mentaal en fysiek te ontwikkelen. Ik bereid het paard voor op het rijden door gebruik te maken van grondwerk. Door deze training worden ze niet alleen lichamelijk en geestelijk voorbereid op het dragen van de ruiter, maar ook hun balans wordt eerst getraind. Deze goede start vanaf de grond zorgt ervoor dat je zo kunt opstappen en wegrijden”, legt Celine uit.

Samen ‘shinen’

“Maar ook paarden die moeten revalideren of die moeite hebben met bepaalde oefeningen of met gedragsproblemen help ik verder. Ik wil niet alleen de kwaliteiten van een paard ontwikkelen, maar ook die van de ruiter, zodat ze samen kunnen ‘shinen’. Ruiters hebben soms rijtechnische problemen of zijn angstig. Ik maak ze bewust van hun hulpen en lichaamsgebruik, waardoor het wel lukt. Regelmatig begin ik ook met ruiters vanaf de grond, ook voor de paarden is dit vaak begrijpelijker. Vanaf de grond kan je zien wat er gebeurt en dat brengt veel verheldering als je aan het rijden bent.  Vaak zijn ruiters gefrustreerd of verward en probeer ik ze verheldering te bieden. Deze methode is geschikt voor iedereen.”

Ziel onder de arm

“Door mijn paard Woodstock ben ik zo’n tien jaar geleden in aanraking gekomen met de Academische Rijkunst. Voordat ik Woodstock kreeg, was ik succesvol met mijn pony. Daarna kochten mijn ouders Woodstock als vierjarige. Ook met hem ging het heel goed in de sport, totdat ikzelf een ongeluk kreeg en het rijden even niet ging. Toen ik weer kon rijden, merkte ik dat Woodstock achter niet helemaal lekker liep.  Na onderzoek bij de kliniek bleek dat Woodstock al trauma’s had opgelopen, voordat hij bij mij kwam. De artsen waren duidelijk dat het niet meer goed zou komen en in laten slapen de enige optie was. Ik was zo geschrokken en wilde er eerst goed over na denken.  Dood is tenslotte dood… Ik heb een half jaar met mijn ziel onder de arm gelopen en van alles geprobeerd. Van Pat Parelli, Monty Roberts, Emiel Voest enzovoorts. Uiteindelijk kwam ik bij de Academische Rijkunst uit en dat gaf de antwoorden op al mijn vragen. Pas toen begon ik te begrijpen waarvoor de dressuur was; om het paard op een goede manier, waarbij je kijkt naar de biomechanica, te ontwikkelen. Ik zette de oefeningen in om Woodstock te verbeteren. Hij is nu 17 jaar en wordt nog steeds sterker en kan zelfs al een beetje aantreden naar een piaffe. Ik ben zo trots op hem.”

Cowboys helpen

“Ik heb de opleiding tot ‘centered riding instructor’ gevolgd en ben daarnaast sinds acht jaar in de leer bij Bent Branderup van de Academische Rijkunst. Inmiddels heb ik de titel ‘squire’ behaald. In de dressuur heb ik meerder paarden tot en met Z niveau gereden. Nu heb ik mijn eigen trainingsstal in Akersloot en komen de mensen naar mij toe voor lessen en clinics. Afgelopen week zat ik in Californië om de cowboys te helpen”, zegt ze gekscherend. “Ik word uitgenodigd op ranches om daar inzicht te geven over de primaire levensbehoeften van paarden (voeding/levensonderhoud) en werk met de paarden en de eigenaren aan de uitdagingen die zij tegen komen. Veelal met paarden opgevangen uit het wild of paarden die fysiek of mentaal wat extra’s nodig hebben. Veel ruiters daar zijn gewoon eens op een paard gaan zitten en zijn nu ambitieus om ook daadwerkelijk iets over de dressuur te leren.”

Opstap-challenge

“Sinds kort ben ik via mijn facebookpagina ‘Instructiegroep Celine van der Stroom’ een challenge gestart. Bij deze ‘opstap-challenge’ leer ik via een gratis online instructie hoe ruiters hun paard naar een opstapkrukje kunnen laten lopen, zich met de zijkant naar het krukje te draaien, zodat je heel eenvoudig zonder stress op kunt stappen. Doe jij ook mee?” (CdB)

 

In de pauze van de Grand Prix tijdens Jumping Amsterdam verzorgde moeder en dochter, Sabine Oord-Ansems en Jade Oord een pas de deux met de door Sabine haar moeder gefokte paarden. Margie Ansems, reed zelf tot en met het hoogste niveau, fokte de zwarte merries Bløf en Chireine (beide v. Painted Black) uit wederom een eigen gefokte Cabochon-merrie.

Sabine lacht en geeft aan: “Het is allemaal begonnen als een grap. Op het concours hippique in Hoofddorp stond een rubriek op het programma voor het rijden van een pas de deux. Het leek ons leuk om daar aan mee te doen en onze stal ’t Reygerbosch, ook gevestigd in Nood-Holland, een beetje op de kaart te zetten. Later bleek dat we ook verkleed moesten. Jade had al een mooie kür op de muziek van Frozen op Intermediaire I-niveau, dus gingen we als Anna en Elsa. De jeugd op het concours genoot en het was een enorm succes. We wonnen zelfs, waardoor we ’s avonds nog een keer mochten. Ook bleek dat we ons hiermee hadden geselecteerd om op Horse Event te rijden. Daar werd de rubriek beoordeeld door Joost Peters en Imke Schellekens. Ook daar wonnen we en zo mochten we door naar Jumping Amsterdam! Daar reden we wel in hele mooie wedstrijdkleding van Lamantia Couture en Paddy’s Choice.”

In de leer bij Anky

“Jade brengt beide paarden uit op Lichte Tour-niveau en is sinds een paar maanden intern bij Anky (van Grunsven red.) om daar te werken en te trainen. Ze wilde een keer haar vleugels uitslaan en ik ben zelf ook zes jaar bij Anky intern geweest om daar te trainen tijdens mijn Junioren en Young Riders periode. Jade haar doel is om bovenin mee te rijden bij de Young Riders en daarna de overstap te maken naar de U25. Maar ze is pas 19, dus ze heeft nog alle tijd. Het was dus best even een paar keer heen en weer rijden tussen Erp en Noord-Holland ook met de paarden voor ons optreden op Jumping. Maar ze zijn zo super braaf. Ook op Jumping hebben ze geen stap verkeerd gezet in de spotlights. Ik kan wel zeggen dat ik werkelijk de braafste paarden heb. Het was geweldig om daar met je dochter en de door je moeder gefokte zussen te rijden. Het zijn volle zusjes en ze zijn erg op elkaar gesteld. Ze lijken ook veel op elkaar, alleen is de één iets forser gebouwd dan de ander.”

Al in the family

Trotse moeder en oma, Margie, vertelt: “Sabine zal stal ’t Reygerbosch overnemen en daarna zie ik Jade ook in haar voetsporen treden. Na veertig jaar is het voor mij wel welletjes geweest en heeft de jeugd de toekomst. De stal richt zich vooral op training, africhting en begeleiding van ambitieuze paardenmensen. Al blijven we wel kleinschalig en gespecialiseerd, bijvoorbeeld ook als het om probleempaarden gaat. Ik ben onwijs trost op mijn dochter, kleindochter en mijn eigen gefokte paarden en geniet er erg van. Waarop Sabine meteen toevoegt: “Maar ik kan nog niet zonder mijn moeder hoor, het is fijn om met haar te sparren en zij kan de paarden heel goed aan de dubbele longe trainen. Daar is ze een kei in.” (CdB)

Foto: Naomie Jansen

 

 

Leonie Buur rijdt met haar pony Palusha (v. Painted Black) in de Grand Prix. Eerst met stang en trens, maar al een heel tijdje rijdt ze haar bruine merrie op een trensje. Waarom eigenlijk?

Leonie legt uit:  “Vanaf het Z1 mag je in de dressuur op stang en trens rijden. Vroeger werd het dan gezien dat je het verdiend had om met deze twee bitten te mogen rijden. Dus net als de meesten ging ik ook met stang en trens rijden. Eigenlijk was dat net zoals met een hoedje. Dat mocht ook vanaf het Z en iedereen reed er dan ook mee.  Het stond mooi, het was een stukje aanzien en het leek alsof je serieuzer werd genomen.”

Verfijnd

“Nu weet ik wel beter gelukkig. Maar ja, als je alles wist wat je je nu weet, was je toen al een heel eind verder. Het gaat erom dat je steeds bewuster bent van wat je doet en meer gaat nadenken wat wel of niet goed is voor je paard. Eigenlijk reed ik thuis altijd al op trens en liep ze daarop veel fijner. Ik heb er zelfs een bitfitter bij gehad om de stang en trens helemaal na te laten kijken, maar het zat helemaal goed. Toch reed ik nog steeds op trens fijner.  Ik kreeg haar niet zo verfijnd op stang en trens als op trens. Toen dacht ik ‘Waarom rijd ik haar in de wedstrijden ook niet gewoon op trens?’. Dus dat heb ik gedaan en het werd heel positief ontvangen. Ik kreeg complimenten van anderen, dat ze het knap vonden dat ik haar op trens reed. En juryleden kijken daar echt niet naar. Die kijken naar hoe het paard loopt.”

Waarom?

“Maar eigenlijk is het gek dat het knap gevonden wordt als je op trens een Grand Prix proef rijdt. Het is de moeilijkste klasse waarin je de basis juist optimaal voor elkaar moet hebben. Het paard moet op de kleinste hulpen reageren. Dan moet je dat toch juist op trens kunnen? Ik zal niet zo snel een stang en trens meer inhangen. Ik zie de toegevoegde waarde niet.  Wat is die eigenlijk? De verfijning komt toch niet vanuit de stang en trens, maar vanuit de achterhand en het daarmee bereiken van het horizontale evenwicht? Dat moet toch ook je streven zijn? Het is echt niet zo dat ik tegen stang en trens ben, mits het correct gebruikt wordt natuurlijk, maar ik zie de noodzaak er niet zo van in. Volgens mij zal het niet lang meer duren voordat de ruiters ook internationaal alleen op trens mogen rijden, want daar is het vanaf de Lichte Tour verplicht. Overigens hangt mijn stang en trens nu beschimmeld in de kast, erg hè?!”, lacht Leonie. (CdB)

Foto: PIM Photo’s

Volg ons!

102,176FansLike
0VolgersVolg
7,059VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer