Leerschool
‘Mijn eerste grote kampioenschap bij de senioren zit erop. Eigenlijk ben ik het hele jaar niet met dit EK bezig geweest.
Ik heb tussendoor dan wel landenwedstrijden gereden, maar Rob vond mij en Verdi bijvoorbeeld voor Aken nog niet ervaren genoeg. Gelukkig was ik er in Rotterdam wel bij. Dit ging gewoon goed, waarna ik bij de selectie zat en nog wel samen met mijn vader. Dan blijkt zo’n kampioenschap toch iets anders te zijn dan een ‘gewoon’ concours. Ik besefte wel dat het uniek was om samen met mijn vader in het team te zitten, het kreeg ook echt veel aandacht. Er zijn vier á vijf verschillende journalisten, een aantal van de dagbladen, bij ons thuis geweest en ook hier was er veel aandacht. In de aanloop naar het EK hebben Rob en Jeroen me nog begeleid in de training. Sinds ik landenwedstrijden rijd, geeft Rob me wel vaker tips. Zo moest ik van hem Verdi in alles wat scherper aan de hulpen hebben. Hierdoor kwam ik zelf stiller op het paard te zitten, waardoor het er allemaal beter uitziet. In Madrid zelf was het fijn dat de familie er bij was, vanzelfsprekend mijn vader, maar ook mijn moeder, broertje, zusje en opa waren hier. We wisten met zijn allen dat het een belangrijk kampioenschap was. Nu is de kwalificatie voor Londen wel gelukt, maar er zijn wel de nodige teleurstellingen geweest. Wat ik voor mezelf zuur vind, is dat Verdi gewoon goed aanvoelde, maar dat het er niet uitkwam. Vooral de sloot heeft het verschil gemaakt. Hij heeft nooit een slootfout en hier zelfs twee. De finale verliep voor Gerco wel erg sneu. Als iemand hier een medaille had verdiend, was hij het wel. Wat mijn vader die dag heeft geroepen, was in een emotioneel moment. Het zal allemaal wel meevallen als hij er een nachtje over heeft geslapen. Hij moet gewoon doorgaan en zal dat ook doen.’
Maikel van der Vleuten
Verwerken / ophalen ...
